Relaties en verliezen
He,
Ben ik weer, valt me op dat December een drukke maand is hier. En fijn dat we elkaar hebben als Lotgenoten🕯❤️ Mijn vader is nu bijna 5 maanden geleden overleden. En ik vraag me af hoe jullie relatie, en of jullie relatie veranderd is na het verlies van je dierbare? Ik zit momenteel in een relatie, en hij is heel lief en begripvol geweest. Maar sinds het overlijden van mijm vader kamp ik met paniekaanvallen. En dan vooral bij hem. Ik had altijd al last van verlatingsangst, en moeite met afwijzing. En dat is nu natuurlijk nog veel erger. Regelmatig slapen we pas tegen de ochtend omdat ik last heb van paniek. Vandaag hebben we een gesprek gehad en gaf hij aan dat het te veel voor hem is. Dat zijn limiet is bereikt. Ik raak helemaal in paniek bij de gedachten hem ook kwijt te raken. Hij voelt echt als mijn veilige haven. Hoe zijn jullie om gegaan met verlies en relaties? Of met iemand verliezen die er voor je is geweest in een hele moeilijke tijd. Ik houd zoveel van hem. En ik weet dat ik het ook wel alleen moet redden, maar soms hebben we het ook heel fijn samen, als die paniek niet de kop op steekt.
P.s ik ben al in therapie, maar wil toch graag jullie verhalen horen
Liefs en slaap lekker
Lot
11 Reacties
Hé Lotte,
Wat erg voor je dat je je vader moet missen, ik ben mijn broertje ook bijna 5 maanden geleden verloren. Ik merk wel dat mijn vriend het ook erg moeilijk vind om met mijn verdriet om te gaan.
Ik heb geen verlatingsangs & paniekaanvallen ook niet maar kan soms wel heel erg tijd voor mezelf nodig hebben en merk dat ik niet zo veel meer tegen veel prikkels kan de afgelopen tijd.
Vind jij het juist fijn om met je vriend samen te zijn of heb je ook tijd voor jezelf nodig?
Ik denk dat mijn vriend mijn gevoel niet goed begrijpt omdat hij zelf nog nooit ( gelukkig ) een verlies van dichtbij heeft meegemaakt.
Heel erg veel sterkte❤️
Liefs
Hallo Danique,
Sterkte met je verlies. Ik vind het juist fijn om altijd bij hem te zijn. De eerste maand is hij ook bij me komen slapen altijd. Vond het erg lastig om alleen te zijn in het begin. En ookal was ik in dezelfde kamer en hij deed iets anders, voelde ik me meer op mijn gemak. Ik denk dat ik hem ook heeel erg veel nodig heb gehad. Hoe is jullie relatie? Kun je bij hem huilen? Of praten jullie er samen over?
Liefs,
Lotte
Hé Lotte,
Wat erg voor je dat je je vader moet missen, ik ben mijn broertje ook bijna 5 maanden geleden verloren. Ik merk wel dat mijn vriend het ook erg moeilijk vind om met mijn verdriet om te gaan.
Ik heb geen verlatingsangs & paniekaanvallen ook niet maar kan soms wel heel erg tijd voor mezelf nodig hebben en merk dat ik niet zo veel meer tegen veel prikkels kan de afgelopen tijd.
Vind jij het juist fijn om met je vriend samen te zijn of heb je ook tijd voor jezelf nodig?
Ik denk dat mijn vriend mijn gevoel niet goed begrijpt omdat hij zelf nog nooit ( gelukkig ) een verlies van dichtbij heeft meegemaakt.
Heel erg veel sterkte❤️
Liefs
Hoi Lotte,
Wat goed dat je je ervaring deelt! Ik heb dit zelf niet meegemaakt, maar wel gemerkt dat je omgeving heel belangrijk is bij de verwerking. Dat je hiervoor minder goed bij je vriend terecht kunt, is dan ook vervelend. Jouw verlies is nog recent, dus ik kan me voorstellen dat de impact nog duidelijk aanwezig is. Hopelijk lukt het hem om je de ruimte te geven om dit verwerken. Dat het hem lukt daar wat geduld voor te vinden.
Heel veel sterkte!
Groeten, Vincent
Dag Lotte,
Gecondoleerd met je vader.
Toen mijn zoon in september 2020 overleed, gebeurde het zo dat de persoon met wie ik op dat moment al meer dan 25 jaar een relatie had, in Australië was, waar toen een travel ban gold. Mijn vriend vertelde me destijds dat hij, ondanks officiële documenten uit België, geen “exceptional permission” had gekregen en daarom niet kon komen. Pas een paar jaar later gaf hij toe dat hij dat toestemming helemaal niet had aangevraagd, omdat hij ervan uitging dat hij het toch niet zou krijgen. Maar zelfs voordat ik dat wist, voelde ik me alleen achtergelaten met mijn verdriet.
Hij zei veel woorden tegen mij, maar ik had altijd het gevoel dat hij afstand hield van mijn pijn. Zo zei hij dat het geen suicide was, maar een ongeval. Of dat “hij nu op een betere plek is”, “our Lord looks after him”. Later voelde ik dat ik zelfs niet meer met hem over mijn verdriet kon praten, omdat hij me adviseerde om komedies te kijken en “happy stories” te lezen.
Op een dag zei hij tegen me dat onze relatie “no longer happy” was en “please, girl, be sexy, be fun as you used to be”. Heel snel daarna eindigde onze relatie; ik besefte gewoon dat ik hem enerzijds niets meer te zeggen had, en anderzijds dat ik niet wilde en niet kon bij hem blijven, dat het voor mij zelfs makkelijker was om mijn verdriet te dragen zonder hem. Omdat ik mijn pijn niet hoef te verbergen, niets hoef voor te doen, en niet sexy or fun hoef te zijn.
En ik moet eerlijk toegeven dat, hoewel ik bijna 30 jaar een relatie met deze man heb gehad, hoe vreemd het ook klinkt, het me in mijn rouw inderdaad makkelijker is geworden. Niemand staat mij meer in de weg om te rouwen om mijn kind.
Hallo,
Sterkte met het verlies van je zoon. Dat is een lange tijd om samen te zijn zeg! Ik begrijp niet hoe mensen kunnen denken dat je meteen de oude bent. Of weer altijd gezellig. Ik denk inderdaad dat je de goede keus hebt gemaakt, maar wat moet dat moeilijk zijn geweest om deze persoon ook te verliezen. Hoe gaat het nu met je? Ben je nog een andere relatie aangegaan of is het goed voor jou zo?
Liefs
Beste Lotte,
Dank je wel voor je bericht.
Om op je vraag te antwoorden: nee, ik ben momenteel niet in een relatie, en eerlijk gezegd denk ik daar ook niet over na.
Misschien is dat mijn persoonlijke gevoel, en iedereen beleeft dit op zijn eigen manier, maar ik denk dat het in zo’n periode van verdriet, waarin ik steeds pijn voel, zinloos zou zijn om een nieuwe relatie te beginnen. Het zou waarschijnlijk alleen maar tot teleurstelling en nog een verlies leiden.
Wat zou ik een toekomstige partner kunnen geven in deze toestand?
Iedereen verlangt naar liefde, warmte, geluk, of op zijn minst naar vreugde, fijne momenten en nabijheid.
Niemand die via een datingsite contact zoekt, zoekt verdriet, pijn of iemand die elke dag huilt.
Als zelfs mijn partner, bij wie ik me volledig veilig en verbonden voelde, met wie ik letterlijk alles deelde, en die (daar ben ik zeker van) het gevoel van zekerheid verloor toen hij mij verloor, het niet aankon… wat kan ik dan verwachten van anderen?
Nee, ik ben 56 jaar, en ik denk momenteel niet aan de mogelijkheid van een nieuwe relatie.
Maar voor jou wens ik oprecht dat je mag herstellen en jouw andere helft mag ontmoeten. Jij hebt nog alles voor je, en het belangrijkste is dat je dit zelf echt wilt.
Hoi Lotte,
Gecondoleerd met je vader :( Voor mij is het nu ongeveer 3 jaar geleden dat ik mijn vader ben verloren. Op dat moment was ik nog in relatie en hoe hij ook zijn best deed al snel bleek dat hij het niet aankon. Daardoor was ik veel alleen en heb ik uiteindelijk de moeilijke keuze gemaakt om bij hem weg te gaan. Voor mij was het gevoel dan liever echt alleen - dan alleen in een relatie te zijn. Ik vind het heel mooi dat je zegt dat je het alleen ook wel moet redden en dat gaat je ook zeker lukken! Maar ik hoop voor jullie dat jullie er uit kunnen komen zonder elkaar helemaal kwijt te raken. Misschien is dit gesprek wel een mooie mogelijkheid/kans om te werken aan de paniekaanvallen. Niet altijd samen maar als je samen bent het heel erg fijn hebben. Hoe dan ook is het heel erg moeilijk 🙏. Ik wens je heel veel succes de komende tijd 💖
Hallo,
Dankjewel voor je lieve berichtje. Jij ook veel sterkte. Ik snap je gevoel van liever alleen zijn, dan samen en je alleen voelen. Dat is zo! Ik voel me niet zo vaak alleen bij hem. Hij is ook altijd bij me geweest. Maar we verschillen wel veel. En ik denk dat het voor hem ook te veel is allemaal. Maar we zullen zien. Hopelijk kunnen we er samen een weg in vinden, en ik ook met mezelf. Veel liefs
Lieve Lotte, gecondoleerd met je vader. Ik heb mijn man verloren aan. Zelfdoding dus niet dezelfde situatie qua relatie. Wat ik geleerd heb in de afgelopen 2 jaar dat ik zelf de slinger moet ophangen en dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk. Therapie is heel goed, want het is het allerbelangrijkste dat je eerst van jezelf gaat houden...je bent oke. En hopelijk kan de therapie helpen bij je paniek....niemand snapt jou beter dan jij...omgeving vond dat lastig helaas. Ik hoop dat je met de therapie gaat leren dat je altijd afwijz8ng kan voelen maar mss niets zegt over jou. En soms wel en hoe je daar mee om kan gaan. Dat gun ik jou zo, ontdekken waarom je je zo voelt en denkt...dat gaat helpen om het leven te leven zodat je blij en onafhankelijk bent. Sorry voor mijn hele verhaal, ik wens je heeft veel kracht toe. Xxx ilona
Hallo,
Dankjewel voor je reactie en je hoeft niet sorry te zeggen. Heel fijn juist. Je hebt gelijk. Ik hoop dat ook. Dat het ooit oke is en ik niet het gevoel heb afhankelijk te zijn. Ik denk dat ik de rest moet loslaten. Dag voor dag kijken. Jij ook heel veel sterkte met het verlies van je partner.
Xxx