Lotgenoten Community

De plek waar slachtoffers en hun omgeving ervaringen uitwisselen.

In contact komen met lotgenoten? Maak in 3 klikken een account aan.
Meld je aan of Log in

Nieuwste verhalen

  • Afgeperst door sextortion

    Hoi allemaal.

    Ik ben gisteravond afgeperst door middel van sextortion. Ik voegde een 'meisje' toe op snapchat via Tinder en we waren lekker onderweg met kletsen. Het gesprek werd steeds een stapje pikanter totdat er gevraagd werd om foto's. 

    Ik had ondertussen gevraagd om een foto van haar en kreeg via snap een paars filmpje waar hetzelfde meisje op te zien was als op haar tinder profiel. Het kwam voor mij dus geloofwaardig over en heb haar 1 foto en 1 filmpje van mn geslachtsdeel gestuurd. 

    Eerst was haar reactie heel positief en zou ik ook wat terug krijgen van haar, totdat ze ineens mijn facebook en instagram tevoorschijn haalde en vertelde dat ze alles van me wist. Een aantal seconden daarna maakte ze screenshots van het gesprek en sloeg ze mijn foto en video op. Ik werd in een hoekje gedreven om te betalen binnen een paar minuten omdat ze anders alles op mijn school en woonplaats openbaar zou maken. Het bedraagt een paar 100 euro wat ik dus heb betaald.

    Mijn enige hoop is dat ze het niet naar buiten brengt en anders dat ze mijn vaste snapchatnaam niet gescreenshot heeft, want dan kan ik alles ontkennen. Zo niet, dan ga ik er volledig aan onderdoor en moet ik tegen een consequentie aankijken van uitgelachen worden op en in het openbaar totdat het een beetje is overgewaaid. Ik leef nu gewoon in angst omdat ze mijn beelden nogsteeds heeft en het in feiten nogsteeds ieder moment naar buiten kan brengen...

    Een wijze les voor iedereen, stuur niet zomaar naaktfoto's en filmpjes van jezelf naar anderen en al helemaal niet als je ze niet kent. Ik ben er een schoolvoorbeeld voor.

     

  • Boos. Verdrietig. Verward.

    Lieve allemaal, 

    Ik wil dit verhaal kwijt, omdat ik merk dat het mij dwars zit. Misschien leest iemand het - en wat zou het mooi zijn als jij daar ook een stukje door heelt. 

    Ik ben het zat. Ik ben het zat om me constant minderwaardig te voelen. Ik ben het zat om me fucked-up te voelen. Ik ben het zat om me constant te laten kleineren. Ik mag voor mezelf gaan staan. Mijn lichaam omarmen voor de prachtige vrouw die ik ben geworden, en ik mag het seksueel trauma achter me laten.

    Ik had een moeder die fysiek aanwezig was, maar emotioneel absoluut niet. Ze zat vooral veel in haar hoofd en zag daardoor mij en mijn tweelingzusje niet meer.

    Ik vertel dit verhaal omdat ik het nog nooit helemaal heb opgeschreven. Dat lijkt me goed. Als een begin van het helingsproces. 

    Mijn broer was gediagnostiseerd met ADHD, ADD en autisme (een milde vorm). Eigenlijk denk ik dat hij deze uitingsvormen kreeg vanwege zijn eigen seksueel misbruik, dat hij op heel jonge leeftijd heeft meegemaakt. Dat mijn broer waarschijnlijk óók seksueel misbruikt is, verdenk ik pas sinds een familieopstelling die ik deed afgelopen maand. Mijn broer heeft ook seksuele handelingen gedaan met mijn achternichtje - iets waar ik me ontzettend schuldig over voel (volledig onterecht, dat weet ik ook wel). 

    Mijn broer heeft mij geld gegeven voor seksuele handelingen die hij wilde dat ik deed met hem. Misschien wilde ik het ergens ook. Vond ik het spannend? Vond ik het ook aangenaam? Geen idee. Hij heeft me één keer proberen te penetreren. Toen kreeg ik éxtra veel geld. Eigenlijk was ik al een hoer op m'n 7e levensjaar. Bizar, als ik daar zo aan denk. In de badkamer, met de deur op slot. Opeens stopte het, schrokken wij en deden we onze kleren aan. Wat er gebeurde? Mama kwam het huis binnen nadat ze boodschappen had gedaan. Ze riep onze namen. Ze vroeg waar we waren. Hoorde waarschijnlijk gestommel in de badkamer, en ging eens kijken wat er aan de hand was daar. Toen kwam ze erachter dat de deur op slot was, riep ze dat die deur open moest. Ik denk dat ze schrok. Ik verwacht dat ze wist wat er aan de hand was. Toen de deur open ging, was ze ontzettend boos. Ze zei dat we nooit meer de deur op slot mochten doen en met z'n tweeën in de badkamer mochten zijn. Daarna is er nooit meer over gesproken. 

    Ik weet niet of het iemands schuld is, misschien ben ik bang om iemand de schuld te geven. Misschien weet ik diep van binnen dat het geen zin heeft. Maar het is zo makkelijk om iemand de schuld te kunnen geven. Om mijn boosheid die ik diep van binnen voel, eindelijk ergens op te mogen richten. 

    Ik ben helemaal geen boos persoon. Maar als mijn boosheid niet geuit mag worden, dan word ik pas boos. 

    Echter heeft mijn tweelingzusje eenzelfde ervaring gehad. Ze werd, toen ze jong was, ooit wakker met mijn broer naast haar, die haar probeerde te vingeren. Mijn tweelingzus kwam voor zichzelf op - ze begreep blijkbaar dat het niet oke was. Naar haar zeggen, is ze naar beneden gegaan, en heeft het verteld aan papa en mama. 

    Een jaar terug heb ik mijn ouders geconfronteerd met wat er gebeurd is tussen mij en mijn broer. Mam en pap zworen dat ze nooit iets hebben geweten. Mam was hysterisch verdrietig. Ze geeft aan dat ze er niks van wisten. En waren bang dat ik mijn broer ermee zou confronteren. Ze wilden erg graag weten wanneer ik dat gesprek met hem dan wel zou hebben, want ze wisten niet hoe mijn broer (met zijn ADD en autisme) dat zou trekken. Dat gesprek heb ik nog niet gevoerd.

    Ik weet niet meer wat ik moet geloven. 

    Blijf ik trouw aan hen? Aan de vredige orde, die enorm nep is? Of blijf ik trouw aan mezelf? Of is er een 'middle ground'? 

    Welk risico loop ik als ik hen niet meer wil spreken, zolang ze niet toegeven dat het gebeurd is? Hebben ze het dan echt niet geweten? Ben ik dan echt gek? Ben ik mijn eigen herinneringen aan het verzinnen? Als ik mezelf niet meer kan vertrouwen op mijn herinneringen, wat moet ik dan? Ik voel me er zo verward door. Boos. Verdrietig. Maar vooral verward.

     

  • 2 keer aangereden in 2 maanden

    Goedenavond,

    Ik ben de afgelopen 2 maanden 2 keer aangereden door een auto als fietser.

    Daarvoor was ik een mazzelaar die nog nooit in het ziekenhuis had gelegen of de eerste hulp had bezocht.

    Het eerste ongeval vond in juli plaats op een regenachtige dag.

    Ik was er zelf schuld aan. Ik fietste met mijn paraplu in mijn hand toen mijn voet van mijn pedaal gleed. Ik viel toen naar voren over mijn stuur en schoot uit naar links, net op het moment dat er een auto passeerde. Ik ben toen op mijn hoofd terecht gekomen en kan me weinig herinneren van het ongeluk omdat ik een hersenschudding had. Met name dat geheugenverlies heeft een impact op me gemaakt om het een plekje te kunnen geven. Ik kan het niet anders omschrijven dan als een eenzame verwarrende gebeurtenis.

    Vanaf september was ik volledig hersteld en weer volledig aan het werk.

    Maar het noodlot sloeg toe 2 weken geleden toen ik op een rotonde overfietste, waar ik voorrang had, en omver werd gereden door een automobilist die met een behoorlijke snelheid aan kwam rijden en niet op de weg lette.

    Ik zag het in mijn ooghoeken gebeuren, en hoopte hem nog voorbij te zijn met een keer extra trappen.

    Dit maal vloog ik over de grond maar was ik gelukkig wel bij bewustzijn.

    Mijn gezicht geschaafd over het asfalt probeerde ik snel van de grond op te krabbelen. Helaas met een gescheurd ooglid dit maal. De automobilist rende naar me toe en bekende zijn schuld en spijt.

    Er waren meerdere getuigen ter plaatse die bevestigde dat de man veel te hard reed en me had moeten kunnen zien.

    Dit maal kon ik me gelukkig wel alles herinneren, de goede zorg van politie, getuigen, de ambulance broeders. Verpleegkundigen etc.

    En ik dacht ‘traumatisch als het is, dit is wel minder ingrijpend als de vorige keer’

    Dat gezegd was de impact op mijn vertrouwen en zelfverzekerdheid flink aangedaan. Maar ik dacht het wel te boven te komen.

    Maar de angsten nemen nu met de dag toe.Ik durf niet meer te fietsen en loop nu.

    De afgelopen 2 dagen heb ik 2 maal meegemaakt dat ik aangesproken werd wanneer ik naar mijn werk liep.

    1 keer door een automobilist die haar raampje open draaide en zei ‘ik heb je gezien hoor, loop maar’

    En de 2e keer was toen ik overstak op de rotonde, precies daar waar ik aangereden ben.Note bene door een oudere dame op een elektrische fiets.

    Ik verstijf van angst wanneer ik moet oversteken en wacht het liefst tot er niemand meer is.

    Ik ben het type het glas is halfvol.Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik me nu gebroken voel.

    Ik zie een gezicht in de spiegel wat me niet vertrouwd is.

    Een lelijk litteken en een dikke wang waar een bloedstolsel in zit wat zich langzaam zou moeten laten verdwijnen.

    Hoe nu verder?

  • seksueel misbruik door mijn oom

    hoi allemaal, 

    ik merk dat ik het ontzettend spannend vind om te delen, omdat ik nog maar in het begin van het proces zit wat betreft verwerken.

    Ik wil graag mijn verhaal hier anoniem delen. Ik ben opgegroeid met een oudere en jonger broertje, mijn oudere broer was een moeilijke jongen en mijn jongste broertje (weten we nog maar een paar jaar) heeft een beperking en is heel beïnvloedbaar. hij zit nu ook in de gevangenis. Daarom ging er minder aandacht naar mij, daar heeft mijn oom misbruik van gemaakt. Het is heel gek, want ik besef me nog maar kort dat hoe en wat hij deed niet normaal was. Net of heb ik al die tijd in een soort waas of fantasie geleeft. Hij ging vaak leuke dingen met mij doen en nam me mee samen met mijn tante naar de camping waar ik bleef slapen. Er zijn veel dingen gebeurd op seksueel gebied en pas todn ik een relatie kreeg 4 jaar geleden stopte het contact opeens. Ik ben dol op persoonlijke ontwikkeling en kwam steeds niet vooruit totdat ik herbelevingen kreeg, de intimiteit met mijn vriend heel moeizaam gaat en nog veel meer dingen. Nu weet ik eindelijk waar de vinger op de zere plek ligt. ik heb volgende week een afspraak voor emdr, maar ik merk dat ik mij enorm alleen voel in dit proces. Ik heb het nog niet gedeeld mrt mijn familie omdst er nog wel contact met hem is en het voelt alsof ik er nog niet klaar voor ben. mijn beste vriendin en vriend weten er wel van dat voelt fijn. Alleen het echt begrijpen dat is anders. ik zou het enorm waarderen om met een aantal ook al is het maar een persoon in contact te komen.

     

    heel veel liefs

  • mishandeling met blijvend letsel

    Het is een lang verhaal maar ik hou het kort.

    Een paar jaar geleden is het nogal uit de hand gelopen tussen een buurtbewoner en mijn gezin.

    Hij viel mijn kinderen lastig, heeft mijn vrouw opzettelijk aangereden en vernielde spullen in en om onze woning.

    Veel woorden met hem gehad maar ik ben niet iemand van fysieke ruzie. Echter dacht hij daar anders over en heeft me aangevallen. Veel letsel en blijvend letsel dat ik blind ben aan 1 oog.

    Rechtszaak geweest, hoger beroep, elke keer is hij door een meervoudige kamer veroordeeld. Als laatste is hij nu in cassatie gegaan, heel ongebruikelijk volgens advocaat maar hij heeft het toch gedaan.

     

    Na alle ellende wil je eens een keer rust maar dat geeft meneer ons niet, en daar begint het stalking gedeelte.

    Hij valt me lastig, scheld me uit of loopt expres tegen me aan, ja helaas zie ik hem zeer regelmatig. Hij gluurt naar binnen en als het even kan als hij me binnen ziet krijg ik de welbekende vinger.

    Valt dit onder stalken? En wat moet ik er mee. Hij is slim genoeg dat hij het steeds doet als er niemand bij is. Het naar binnen kijken bij ons lijkt me niet strafbaar en schelden ook niet. Het duwen en tegen me aan lopen doet die uiteraard alleen als er niemand is.

    Hij maakt ons zwart in de wijk en dat voelt zeker niet lekker.

    Wat moet ik hier mee..

     

    Wouter

Alle groepen

Seksueel misbruik

Publieke groep (1)
Besloten groep (1)

Fraude

Publieke groep (3)

Voor de Helpers

Publieke groep (2)

Geweld

Publieke groep (2)
Besloten groep (1)

Nabestaanden

Publieke groep (1)
Besloten groep (3)

Verkeer

Publieke groep (1)

Watersnoodramp Limburg

Publieke groep (1)

Je staat er niet alleen voor

Na een ingrijpende gebeurtenis kan het fijn zijn om in contact te komen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Dat kan in onze lotgenotengroepen. In onze community vinden slachtoffers, nabestaanden en getuigen van misdrijven, ongevallen en/of rampen steun en herkenning bij elkaar. Het is een plek waar je je eigen ervaringen van je af kunt schrijven en vragen kunt stellen aan lotgenoten.

Uit ervaring weten we dat het een opluchting kan zijn als mensen hun gevoelens met elkaar kunnen delen. Juist als zij soortgelijke ervaringen hebben. Mensen vinden erkenning en steun wanneer zij merken dat anderen hetzelfde doormaken.

" Ik ben echt weer een stap verder gekomen met behulp van de community. Ik heb veel positieve reacties gekregen en dat doet me goed. Het voelt zo fijn dat je dit met elkaar kunt delen en elkaar echt kunt helpen." - Antje

Ook voor de Helpers

Wanneer iemand in je omgeving slachtoffer wordt, is alles ineens anders. Je wilt helpen, maar hoe doe je dat goed? Het is logisch als je dan vragen hebt. 'Wat moet ik zeggen tegen iemand die slachtoffer is geworden?' 'Hoe kan ik er echt zijn voor een ander?' Met deze en andere vragen kun je terecht in de Voor de Helpers-groepen . Ook kun je er jouw eigen tips delen met anderen.

Deel je verhaal

Deel je verhaal

Als lid van onze lotgenoten community hoef je niks uit te leggen. Je kunt verhalen lezen en/of je eigen verhaal delen. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

Word ambassadeur van de online lotgenoten community.

Lees meer
Ambassadeur oproep