Lotgenoten Community

De plek waar slachtoffers en hun omgeving ervaringen uitwisselen.

In contact komen met lotgenoten? Maak in 3 klikken een account aan.
Meld je aan of Log in

Nieuwste verhalen

  • Schuldig

    Nou ik ga het nog een x proberen mijn verhaal te vertellen .na een aantal jaren van verschrikkelijke relaties kwam me vriendje op me pad we hadden elkaar wel eens eerder gezien en vonden elkaar al heel leuk en toen onze relaties klaar waren stond hij vrij snel bij mij op de stoep ik was nog mega verdrietig maar hij trooste mij en ik dacht misschien moet ik het maar met hem proberen. Hij was wel al 7 x getrouwd geweest maar ik hoopte dat ik zijn ware zou zijn .int begin kon alles maar al snel was hij super jaloers en zocht overal wat achter eigelijk een soort narcist hij vertelde mensen als we ruzie hadden hele gemene dingen over mij maar elke x nam ik hem terug na zoveel vernederingen .steeds zij hij dat hij zou veranderen en hulp zou zoeken want hij had al heel wat meegemaakt verlies van zus broer en vader .toen zelf kanker en door de kanker was zijn schouder ook kapot bestraald dus kreeg een arm protest hij miste een been maar dat maakte me niks uit hij was geen opgever. Hij zei vaak dat ik het mooiste en het beste was wat hem was overkomen en ik geloofde alles .hij wilde ook trouwen maar ik hield de boot een beetje af uiteindelijk ook maar goed .een week voor 15 september kregen we ruzie omdat ik geen goedemorgen had gezegd hij beschuldigde dat ik een ander had wat natuurlijk niet waar was en de ruzie werd met het uur erger .schold me uit voor alles bedreigde mij en vertelde rare verhalen .hij vroeg zondags nog om te praten maar hij had gedronken dus ik paste ik zei we praten maandag wel maar hij ging daarna vrolijk verder met ruzie maken dus ben ik er niet heen gegaan dinsdag hoorde ik niks en heb vrienden van hem gevraagd te gaan kijken want daar was hij zondags mee weggeweest. Maar die hadden geen zin terwijl het voor mij een half uur rijden was.woensdag ben ik rond 12 gaan kijken na me werk ik maakte me zo zorgen ondanks alles wat hij had gezegd .ik kwam daar aan en alles was gesloten rolluiken dicht ik had nog een sleutel en ging naar binnen het was pikken donker en zocht een lichtje en daar lag hij op de grond met zijn ogen open bloed uit ogen neus en mond ik ben als een gek naar buiten gerent en iemand aangehouden die de politie belde en binnen 3 seconden was me leven veranderd uiteindelijk lag er een brief voor mij met daarin dat hij mij kwijt was ....wat niet waar was ik was hem zat omdat hij zo lelijk deed maar had hem weer terug genomen .nu 5 weken verder voel ik me zo rot steeds dacht ik had eerder moeten gaan of hem moeten bellen me niet gek laten maken door zijn gescheld hij had overdosis insuline oraal ingenomen met oxocodon mijn god hoe klote kan je je voelen ben zo in de war uiteindelijk bleek dat hij zo veel gelogen had en schulden had dus ik kreeg een hoop vraagtekens ik weet gewoon niet meer wat ik moet denken waarom loog je waarom nam je je eigen leven bij mij terwijl je zei dat je me nooit pijn zou doen .hij had in een app geschreven dat hij me leven zou verzieken .....idd is hem gelukt

  • Mijn vader leed al zo lang...

    Hallo,
    Mijn vader is bijna een jaar geleden op 26 oktober 2020 overleden aan zelfdoding. Mijn vader leed al sinds zijn 30ste aan depressies. Hij is toen een tijdje opgenomen geweest en heeft toen ook een poging gedaan. Toen ik 16 was heeft mijn vader ook een poging gedaan en is ook een tijdje opgenomen geweest Het ging in die tijd als puber zijnde langs mij heen wat er allemaal precies gebeurde. Het huwelijk van mijn ouders leed al heel lang onder de depressie van mijn vader. Mijn vader koos in een manische periode in 2017 voor een scheiding. Hier waren mijn moeder, ik en zusjes op tegen maar zijn besluit stond vast. Mijn vader had niet gelijk een eigen woning, dus hij bleef nog 4 maanden bij thuis wonen. Toen hij na die 4 maanden eindelijk een eigen woning had, raakte ik overspannen. Zijn manische periode en de scheiding gaf mij zoveel stress dat ik overspannen raakte en 2 weken in bed lag. Ik heb tot aan zijn dood last gehad van stress in aanwezigheid van hem. In 2019 kwam de boel thuis wat meer tot rust en de relatie tussen ons en mijn vader ook. Mijn vader gaf in die periode aan dat hij voelde dat het niet goed ging. Mijn moeder en mijn zusje troffen hem uiteindelijk apatisch aan in zijn woning en hebben moeten smeken om een opname bij GGZ. Mijn vader werd een periode van 3 maanden opgenomen waarin ze met de juiste medicatie probeerden mijn vaders depressie onder controle te krijgen. Na die 3 maanden sloegen de medicijnen niet perse aan, maar toch vonden ze dat mijn vader naar huis moest en het leven weer moest proberen op te pakken. Mijn vader heeft toen thuis een week dosis ingenomen en gelukkig vond mijn moeder hem binnen een paar uur. Mijn vader moest naar het ziekenhuis en vanuit daaruit opnieuw opgenomen worden, maar er was geen plek bij GGZ.  Mijn zus en zusje hebben toen weken thuis gezeten met mijn vader en hem in de gaten gehouden. Het leek na een paar weken beter te gaan, maar toch heeft mijn vader op een onverwacht moment weer een week dosis ingenomen en werd toen wel opgenomen. In die opname sloegen de medicijnen wel aan en na een paar maanden mocht mijn vader weer naar huis. Maar al snel sloeg hij weer om naar manisch. We waren als familie radeloos en hebben dit ook aangegeven bij GGZ. Mijn vader leed zelf ook onder zijn depressieve en manische periodes. De laatste 2 maanden voor zijn dood leek het beter te gaan met hem. Hij pakte zijn huis aan, was aan het sporten, deed leuke dingen, ook met mijn moeder. Wat wij niet wisten was dat mijn vader toestemming had gekregen om terug te gaan naar een maand dosis. Mijn vader heeft op 26 oktober 2020 besloten dat het genoeg was... Wij als familie dachten dat het beter ging met hem, dus het duurde even voordat wij door hadden dat er geen contact met hem kwam. Ze hebben mijn vader uiteindelijk gevonden in zijn flat. 
    Ik ben nu bijna een jaar verder. Mijn verdriet is nog even heftig, maar wel minder vaak aanwezig. Wat mij helpt is heel actief rouwen. In gesprek gaan met mensen die ook een ouder zijn verloren, ik ben naar een lotgenotengroep van slachtofferhulp geweest, ik start volgende week bij een psycholoog, ik loop hardloopwedstrijden met een shirt van 113, ik ga vanavond naar een lezing over depressie. Wat mij nog steeds het meest raakt zijn het onbegrip en opmerkingen van andere mensen: wel blijven lachen he, je MOET het een plekje geven, ben je boos? Gelukkig ben ik niet op me mondje gevallen en spreek ik mensen hier meestal gelijk op aan. 
    Ik hoop dat andere mensen steun en herkenning vinden in mijn verhaal. 
     

  • Het ging zo snel

    Een paar maanden geleden nam mijn moeder de keuze om haar leven te beëindigen. Het is lastig te zeggen waar het allemaal is misgegaan. Misschien bij haar eigen ouders, en hoe ze haar zonder houvast de wereld in hebben gegooid en behandelt toen ze jong was en hulp nodig had. Misschien bij de psychologen van ouds, die haar enkel heftige antidepressiva en anti-angst middelen lieten slikken, zonder haar onderliggende trauma’s te verwerken. Misschien toen ze alleen, met mijn vader, naar Nederland was verhuisd met een diploma waar lastig werk voor te vinden is zonder rijbewijs. Misschien toen ze mij en mijn broertje had, terwijl ze daar eigenlijk helemaal geen ruimte in haar hoofd voor had. Misschien toen ze was gestopt met antidepressiva slikken. Misschien toen mijn broertje zijn mentale breakdown had, en zich opsloot in zijn kamer zonder eten of drinken door al het gepest op school. Misschien alle keren dat de wereld en de mensen om haar heen niks hadden opgemerkt, omdat ze 'het toch zo goed deed'. Et cetera…

    Ik weet alleen nog dat ze de dag van mijn verjaardag nat binnen kwam lopen. Niet vreemd, het had geregend, en ons pap had haar aangeraden om wat te gaan wandelen om haar gedachten op orde te krijgen. Het was toen al een paar weken mis, maar er was geen ruimte in de instituties, bovendien was de kans groter dat ze thuis sneller 'beter werd'. Ze kreeg wat medicijnen en het ging al wat beter- maar na een slechte reactie op de dosis was ze stiekem compleet gestopt. Het was apart, maar ik maakte me toentertijd meer zorgen over hoe dun ze inmiddels was geworden. Zo heb ik haar na heel wat aanmoediging toch aan het eten gekregen. Dat is wanneer ze brak en expliciet aan mij en papa toegaf dat ze suïcidale gedachten had en echt geïnstitutionaliseerd wou worden. We hebben haar geknuffeld, aangegeven dat het ok is, dat we van haar houden, en dat het desondanks alles goed zal komen. Nog één dagje zeiden we, want morgen komt er weer iemand langs, en die kan meer hulp regelen. Ik weet nog dat ze knikte, en het leek te begrijpen en mij een lachje gaf, maar het was niet genoeg.

    Ik was als eerste wakker de volgende dag. Ik weet nog hoe stil het toen was 's ochtends, toen ik buiten het afval ging weggooien en de huissleutels op de container vondt, haar fiets weg, en de poort wijd open. Ik was toen al bang. Echt bang. Toen heb ik het direct aan papa verteld, en samen besloten we toch even te wachten op de hulpverlener die later langs zou komen, hopend dat mama toch enkel was gaan wandelen. Helaas is mijn moeder nooit teruggekomen. Nadat de politie was gebeld is haar fiets de volgende dag met sleutel gevonden bij de rivier. Toen wisten we het al. Een week later, vlak na papa's verjaardag, is haar lichaam gevonden door een paar kinderen die waren gaan zwemmen.

    Later kwamen we erachter dat haar google maps geschiedenis vol zat met recente searches naar locaties met water. De schoenen die ze thuis had gelaten waren nat met rivierwater en zaten vol gras sprieten, hetzelfde gold voor haar broek, die ze had verstopt. Zo werd het duidelijk dat ze het al had geprobeerd. Ze had het geprobeerd en was teruggekomen. We hadden een kans en toch...en toch ben ik nu pas 21, en zal ik mijn moeder nooit meer zien.

    Ik zit vol woede en verdriet over alles wat er is misgegaan, over haar en de toekomst die we nooit meer samen kunnen delen. Ik had nog zoveel hoop om eindelijk 'echt' een moeder te hebben. Ik weet nog zo goed toen ze me een paar week ervoor had verteld dat het haar spijt hoe weinig ze er voor mij was geweest toen ik jonger was, en dat ze het allemaal nog wou inhalen, en of ik haar een tweede kans wou gunnen om mijn moeder te zijn. Ik weet nog hoe blij ik was, en hoe graag ik haar toen had omarmd...

    Een week later was ze weer een wrak: trillend, dun, angstig, en constant smekend om vergiffenis en aanmoediging. Zo was zo wanhopig, en we moesten haar toen vaak geruststellen dat ze geen slechte moeder was. 'Ik ben erger dan Hitler', dat had ze nog gezegd bij het eten die avond. Zo weet ik dan ook dat ze het water heeft gekozen omdat ze er altijd angst voor heeft gehad. Want ze wou helemaal geen vrede hebben. Ze vondt niet dat ze dat verdiende. Ze geloofde echt dat er een plekje voor haar in de hel klaarstond. Ze had dan ook zoveel schuld gevoelens die zich op zich had genomen- alsof alle wreedheden in de wereld stiekem haar fouten waren.

    En toen moesten we het nog uitleggen aan haar familie. Voor hen gebeurde het zo snel- sneller dan voor ons. Ik weet nog dat ik het ongeluk had om de telefoon als eerst op te nemen, toen pap er even niet was. Ik weet nog hoe haar moeders tante z'n stem brak, en hoe haar alcoholische vader alle schuld op ons heeft gegooid. “Hoe hebben jullie het laten gebeuren”, schreeuwde hij toen aan de andere kant van de lijn. Haar zus geloofde het eerst gewoon niet. Die dacht aan misdrijf, en wou een autopsie, maar daar heeft ze uiteindelijk ook op opgegeven. Ik weet ook nog hoe lastig het was op de begrafenis, en de dagen erna. De angst dat haar vader zou komen opdagen. De vragen van alle familieleden. Het feit dat haar graf zo ver weg is komen te liggen van waar wij wonen, hier in Nederland. Toch was het ook fijn om even samen met familie te zijn.

    Het leven is inmiddels verder gegaan. Ik studeer, papa werkt, en mijn broertje begint langzamerhand weer naar school te gaan. De gevoelens komen als eb en vloed, hoewel er geen dag is dat ik niet aan haar denk. Maar ik kan er niet altijd even tegen hoe 'normaal' het is geworden. Ik mis haar nog zo erg, en toch is het ergste van dit alles dat er een rot stemmetje is dat vindt dat het op de een of andere manier beter gaat zonder haar. Maar dat is fout! Want alles wat beter gaat, had veel beter gekund met haar! Ik voel me dan ook zo vaak alleen...Als een klein kind dat huilend om mama vraagt, en gewoon een knuffel wil. Wat een rotzooi, want die knuffel komt nooit meer. Het is een leegte die ik nooit zal kunnen vullen, en ik weet nog altijd niet zo goed wat ik ermee moet.

    Vriendinnen kunnen ook maar zoveel betekenen, en ons pap heeft al zo veel aan zijn hoofd...wel heb ik net mijn eerste intake bij de psycholoog achter de rug. Toch voelt dat net wat anders dan het te kunnen bespreken met mensen die iets vergelijkbaars hebben doorstaan. Zo hoop ik met al deze stappen toch deze hele situatie te kunnen verwerken, en er misschien vrede in te vinden ooit.
     

  • Zelfdoding

    Hoi mijn man heeft 27aug 2021 zelfmoord gepleegd we waren met de camper op vakantie we stonden er net 4dagen de 5dag vrijdag was hij 's,morgenweg ik dacht misshien met de honden naar buiten nee de honden lagen er nog ik dacht misshien naar de wc ik heb me aangekleed en ben met de honden naar de wc gelopen daar was hij ook niet ik dacht doen al er zal toch niks gebeurt  zijn ben terug gelopen naar de camper maar hij was er niet wij stonden met de camper op een verhoging dus ik keek maar eens over de camping niks te zien ik wordt natuurlijk steeds zenuwachti e ben weer even gaan zitten 10min kater keek ik weer doen zag ik iemand staan die keek onder mijn ik dacht gelijk toon mijn man heeft zelfmoord gepleegd de politie  was er al ik moest daar weg ik ben doen met detrap naar beneden  gelopen en in Nederlands geroepen mijn man is ook weg maar ik moest naar boven maar op laatst  ben ik toch  weer naar beneden  gelopen ik wou gewoon zien of mijn man het was van de politie  mocht het niet maar ik ben door gelopen  en daar hangde  mijn man helemaal blauw ik naar boven gegaan en mijn kinderen gebeld God wat heb ik mijn eenzaam gevoelt  die dag ik was alleen de volgende  dag kwamen mijn kinderen dat beeld blijf ik voor me zien ik heb hulp van ggz en slik medicijnen eindelijk wil ik ook nier neer verder ik hoop dat ik me beter ga voelen

  • Zus verloren

    Hallo allemaal, ik heb mijn zusje een maand geleden verloren aan zelfmoord.

    Zij zat eerst jaren lang aan de drugs oa cocaïne.

    8 September kwam ik aan haar deur, maar ze deed niet open.

    Samen met haar GGZ begeleidster belde wij maar de politie.

    Helaas vonden ze haar hangend aan haar deur met een handdoek.

    En wat middelen die zij had genomen.

    Wij konden ook geen afscheid van haar nemen, want het was te erg om haar te zien.

    Ze ging er vermoedelijk al 4 a 5 dagen.

    Verder weet ik niet hoe ik verder moet.

    Ik denk namelijk nog af en toe dat ze gewoon thuis zit 

    Maar diep van binnen weet ik dat ze er niet meer is.

    Hoe verwerk je zoiets?

    Ik heb bijvoorbeeld een altaar gemaakt voor haar.

    En ik ga elke week naar haar graf om te praten met haar.

    Misschien raar, maar ik weet niet wat helpt.

    Kan iemand mij misschien tips geven wat zou kunnen helpen.

    Alvast bedankt.

Alle groepen

Geweld

Publieke groep (2)
Besloten groep (1)

Voor de Helpers

Publieke groep (2)

Nabestaanden

Publieke groep (1)
Besloten groep (3)

Verkeer

Publieke groep (1)

Fraude

Publieke groep (3)

Watersnoodramp Limburg

Publieke groep (1)

Seksueel misbruik

Publieke groep (1)
Besloten groep (1)

Je staat er niet alleen voor

Na een ingrijpende gebeurtenis kan het fijn zijn om in contact te komen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Dat kan in onze lotgenotengroepen. In onze community vinden slachtoffers, nabestaanden en getuigen van misdrijven, ongevallen en/of rampen steun en herkenning bij elkaar. Het is een plek waar je je eigen ervaringen van je af kunt schrijven en vragen kunt stellen aan lotgenoten.

Uit ervaring weten we dat het een opluchting kan zijn als mensen hun gevoelens met elkaar kunnen delen. Juist als zij soortgelijke ervaringen hebben. Mensen vinden erkenning en steun wanneer zij merken dat anderen hetzelfde doormaken.

" Ik ben echt weer een stap verder gekomen met behulp van de community. Ik heb veel positieve reacties gekregen en dat doet me goed. Het voelt zo fijn dat je dit met elkaar kunt delen en elkaar echt kunt helpen." - Antje

Ook voor de Helpers

Wanneer iemand in je omgeving slachtoffer wordt, is alles ineens anders. Je wilt helpen, maar hoe doe je dat goed? Het is logisch als je dan vragen hebt. 'Wat moet ik zeggen tegen iemand die slachtoffer is geworden?' 'Hoe kan ik er echt zijn voor een ander?' Met deze en andere vragen kun je terecht in de Voor de Helpers-groepen . Ook kun je er jouw eigen tips delen met anderen.

Deel je verhaal

Deel je verhaal

Als lid van onze lotgenoten community hoef je niks uit te leggen. Je kunt verhalen lezen en/of je eigen verhaal delen. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

Word ambassadeur van de online lotgenoten community.

Lees meer
Ambassadeur oproep