Een stapje verder!

Afgelopen weekend heb ik iets heel erg spannends gedaan. Zoals jullie weten is mijn man overleden door een motorongeluk. Sindsdien kijk ik uiteraard niet heel erg positief naar motoren. En niet per se naar motorrijders. Maar als motorrijder ben je gewoon kwetsbaar.

Ik ben best hecht met mijn oom en tante en die zitten al jaren bij een motorclub. Ik ben zelf ook opgegroeid met mensen met motoren om mij heen. Afgelopen weekend ging ik met mijn oom en tante en hun motorclub een weekend weg naar Luxemburg. Veel van de mensen van de motorclub ken ik ook al jaren. En dit weekend ging ik mee met een motorrit. Bewust, omdat ik merk dat ik angsten heb. Wil ik zelf gaan motorrijden? Nee, zeker niet! Maar ik hoopte dat mijn angst wat zou afnemen als ik dit zou doen. Het leuke was wel dat iedereen iets voor mij had meegenomen. Ik heb zelf een helm. Maar iemand had een broek voor mij meegenomen, de ander weer schoenen en die weer een motorjas.

Ik ging bij mijn oom achterop, wat natuurlijk ook vertrouwd voelt. Voordat ik opstapte heb ik wel enkele tranen gelaten. En tijdens de rit heb ik heel veel aan mijn man Roderick gedacht. Maar het was ook enorm bevrijdend. Ik hoef dit zeker niet elke week te doen, maar ik zou wel nog een keer opstappen.

Ik blijf erbij dat je als motorrijder kwetsbaar bent en ik raad het niet per se iemand aan. Maar ik begrijp het recreatief rijden wel. Het genieten van de omgeving waar je in rijdt en dat met een groep samen.

Mentaal lag ik er daarna wel helemaal af. Onwijs vermoeid, moe in mijn hoofd vooral. Dus heb ik gister rustig aan gedaan.

Het is jammer dat je geen foto's kan toevoegen aan dit bericht. Anders had ik kunnen laten zien dat ik nog kon lachen na deze rit haha.
 

Weer een stapje verder! En deze voelt ook echt als een overwinning.