Soms komt het te dichtbij

Ik vind het fijn om over mijn broertje Michiel te praten, die 8 jaar geleden omkwam door een steekpartij. Maar soms kan ik het gewoon even niet. Dan is het te confronterend, ben ik moe en vergt het teveel van me. Want over hem praten kost me veel energie, omdat er zoveel emotie bij komt kijken. Terwijl familieleden er dan bijvoorbeeld wel behoefte aan hebben om over hem te praten. Ik wil ze niet het gevoel geven dat ik het niet wil bespreken en ik wil ook niet voorbijgaan aan hun emoties. Maar soms komt het gewoon even te dichtbij. 

Onlangs kwam ik een van zijn beste vrienden tegen. En ik zeg al járen tegen hem dat we nodig eens moeten bijpraten. En ik zou het überhaupt wel graag eens met hem over Michiel willen hebben en over die bewuste avond waarop het misging, waar hij ook bij was. Maar ik kan het niet. Het lukt me ook na 8 jaar nog niet om dat gesprek aan te gaan. Hij was bij de laatste minuten dat Michiel bij bewustzijn was. Ik wil het wel heel graag en merk dat er ik de laatste tijd wel steeds meer voor open sta, maar ik heb dat laatste beetje moed nog nodig om het echt te gaan doen. 

Hoe gaan jullie om met zulke confronterende gesprekken?