Persoonlijkheid

Sinds het overlijden van mijn zoon merk ik dat ik als persoon veranderd ben. 

Ik was altijd iemand die heel meegaand was en graag de ander vooropstelde, vaak ook ten koste van mezelf. Andere eigenschappen lijken juist sterker te zijn geworden.
Ik maak bijvoorbeeld graag afspraken en vind het belangrijk dat mensen zich daar ook aan houden. Tegenwoordig spreek ik iemand er ook op aan als die zich niet aan een afspraak houdt, terwijl ik dat vroeger waarschijnlijk nooit zou hebben gedaan. 

Soms schrik ik zelfs van mijn eigen reactie. Ik kan heftiger reageren dan ik eigenlijk zou willen en achteraf denk ik dan: was dit nou echt nodig?
Het voelt alsof ik harder ben geworden, minder geduldig en minder geneigd om dingen maar te accepteren. Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Soms denk ik dat ik mezelf niet hoef weg te cijferen maar soms mis ik de persoon die ik voor mijn gevoel was. 

Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen.
Zijn jullie door het verlies van jullie dierbare ook veranderd als persoon? Zijn er eigenschappen sterker geworden of juist verdwenen?
En hoe gaan jullie daarmee om, probeer je te veranderen of moeten de mensen je maar accepteren zoals je nu bent. (geworden) 

Ik zou het fijn vinden om te lezen hoe dit bij anderen is.  Is dit herkenbaar of juist helemaal niet.

Liefs Anja