Nieuw in deze groep
Beste lotgenoten, ik ben nieuw op dit online platform en heb me aangemeld omdat mijn dochter op 38-jarige leeftijd uit het leven is gestapt, ruim drie maanden geleden. Ze kon het leven niet meer aan na jarenlange strijd met de jeugdzorg, Raad voor de Kinderbescherming en allerlei rechtszaken. Ze laat vier jongens na van 15, 12 (tweeling) en 11 jaar. Er was een sterke verdenking op een persoonlijkheidsstoornis, zeker nadat ze anderhalf jaar geleden een eerste poging heeft gedaan en in de psychiatrie terecht kwam. Toen kwam ik er ook achter dat ze aan de drugs was geraakt via een fout vriendje.
We hebben een leven achter de rug waarin het contact met haar bestond uit aantrekken en afstoten, zwart-wit denken, etc, kortom jarenlang op eieren lopen. Maar ze was ook vaak enorm lief, vrolijk, grappig en creatief.
Nu de belangrijkste regelzaken afgerond raken (behalve haar telefoon die we nog steeds niet kunnen openen, en waar veel belangrijke info op staat, met name foto’s van haar met haar kinderen die heel belangrijk zijn voor haar jongens) begint de stilte op me af te komen. Allerlei emoties die komen en gaan. Ik hoop op dit platform contact te krijgen met andere nabestaanden van een dierbare die zelf uit het leven is gestapt.
2 Reacties
Beste Suusjesanne,
Wat goed dat je hier je verhaal deelt. Het heeft mij altijd veel geholpen om erover te praten. Zelf ben ik bijna zeven jaar geleden mijn vriendin verloren.
Drie maanden geleden kan voor een buitenstaander best al als redelijk lang geleden klinken, maar wat je beschrijft klopt inderdaad. De emoties gingen bij mij op dat moment ook nog alle kanten op. De rouwverwerking heeft echt z'n tijd nodig. Je kunt niet haasten. Het hielp mij in ieder geval wel om de emoties toe te laten als ze opkwamen.
Ik herken wel wat je zegt over haar mogelijke aandoening. Niet dat mijn vriendin hetzelfde leek te hebben, maar ze was in de kern een heel lieve, enthousiaste en vrolijke vrouw. Daarnaast kon ze ook echt een tobber zijn. Met depressies als gevolg. Ik zou er alles voor over hebben gehad om die van haar weg te nemen.
Nu, zeven jaar later, herinner ik me vooral de mooie kant van haar. Dat was wie ze écht was in mijn ogen. De rest was waar ze last van had. Direct na haar overlijden werd dat -ongemerkt- mijn missie. Mensen moesten haar mooie kant blijven herinneren, niet de manier waarop ze ons verliet.
Een van de dingen die ik deed was het noteren van alle herinneringen aan haar. Ik droeg altijd een klein notitieboekje bij me waar ik lukraak alles in schreef. Dat was heel fijn. De herinneringen zorgen voor een glimlach en ik hoeft niet bang te zijn ze te vergeten.
Heel veel sterkte met de verwerking. Hopelijk bieden de verhalen op deze Community je al veel steun door herkenning. Mij heeft een lotgenotengroep van Slachtofferhulp ook heel veel gebracht. Hier vind je meer info: https://www.slachtofferhulp.nl/emotionele-hulp/contact-met-lotgenoten/
Groeten, Vincent
Goedemiddag Suusjesanne,
Ik wil je welkom heten op de community ondanks dat de aanleiding natuurlijk droevig is. Je kan hier al je vragen en gedachtes kwijt waar je je goed bij voelt.
Ik lees dat je dochter een vele kanten had en naast jouw dochter ook mama. Gecondoleerd met het verlies en sterkte aan alle nabestaanden.
Laat het gerust weten als je ergens tegenaan loopt.
Hartelijke groet,
Stefan