Zelfdoding Jaiden
Goedemiddag, op 27-01-2026 heeft onze zoon Jaiden zichzelf van het leven beroofd. Hij was 18 jaar. Wij zitten er helemaal doorheen. De pijn en het verdriet zijn zo groot. Je kind verliezen op deze manier is echt een verschrikkelijke gewaarwording. Je kunt het niet helemaal verwerken, omdat het niet klopt, je kind overleven. We zitten nu beiden in diepe rouw en merken dat het leven om ons heen doorgaat. Alleen staan wij stil. De wereld draait niet meer door voor ons. Ik voel zelf heel veel verdriet wat soms omslaat in woede in mezelf. Ik weet af en toe niet wat ik hiermee moet. We gunnen hem zijn rust en geloven dat hij dat nu heeft. Dat geeft iets van verlichting. Alleen de pijn wordt niet minder. Zou het fijn vinden om met lotgenoten in contact te komen. Misschien dat we daar steun uit kunnen halen! Groetjes, Kyra
4 Reacties
Goedendag,
Ik ben mijn moeder verloren aan zelfdoding. Dat is anders als je eigen kind. Maar het is wel de wereld draait door. Iedereen gaat verder. Nu is het voor mij 2 jaar geleden en toch rouw ik nog steeds. Laat je er niet door opjagen, neem de tijd die jullie daarvoor nodig hebben. Rouwen kent geen tijd.
Ik wil jullie heel veel sterkte wensen, en heel veel kracht ❤️
beste Kyra, heel begrijpelijk dat je zo diep zit met het verlies van je zoon.
Mijn zoon is in aug 2020 uit het leven gestapt. Slechts 16 en m.i. had hij alles mee. Hij was erg kritisch naar zichzelf, ons, de wereld. Hij was enorm slim en daarnaast gevoelig. Dat hij zo diep zat, heb ik niet gezien, en neem ik me kwalijk. Hij wilde het voor iedereen goed doen, maar kon zichzelf blijkbaar niet zo waarderen.
Een enorm gemis en dat gemis blijft 5,5 jaar later nog dagelijks. En het is een hele investering geweest, om voor mijzelf weer wat bodem te voelen. Het is zwaar en anderen, die dit niet meemaken, kunnen dat niet voelen. Het is eenzaam. Maar het zoeken van contactgenoten die jouw gevoelens begrijpen is m.i. essentieel. Het heeft mij enorm geholpen.
Gelukkig heb ik een begripvolle werkgever, die me ruimte heeft gegeven.
Ik hoop dat jullie met elkaar kunnen blijven praten over Jaiden. Dat je het m.i. moet zien als een wanhoopsdaad, en dat hij in de laatste fase niet meer helder heeft kunnen denken. Dat je nooit een antwoord zal krijgen op vele vragen en dat je in veel momenten zijn gemis zal voelen. Dat het langzaam opkrabbelen wordt. Dat je soms ook momenten hebt dat je wanhopig bent. Dat het heeeeel veel tijd kost en veel energie. En dat niemand jou kan en mag vertellen wat je zou moeten doen. Je zal het zelf ervaren waar je behoefte aan hebt. Voor de ene is het geen prikkels, de ander wil juist een gevulde agenda om niet te hoeven voelen. Alles mag en kan en ieder doet het op een andere manier.
Ik kan jullie alleen maar heel veel sterkte wensen. Slachtofferhulp heeft ook groepsbijeenkomsten. Andere ouders met dezelfde worsteling.
Beste Kyra, gecondoleerd met dit vreselijke verlies.
Ik weet precies wat je voelt. Ik heb mijn zoon bijna 2 jaar geleden verloren aan de zelfdoding. Ondanks dat ik wist hoe slecht het met hem ging, had ik nooit in mijn ernstige nachtmerrie verwacht dat hij zou het doen.
Ik wil mijn eigen ervaring delen misschien helpt het een beetje.
Eerste 2-3 maanden was ik verdoofd en had dezelfde gevoel net als jullie, dat het wereld draaide door maar de mijne is gestopt. Ik had ook fysiek pijn van de verdriet. Ik dacht ook dat hij heeft geen pijn meer en dat gaf mijn klein beetje kracht om verder door te gaan.
Pas na 7-8 maanden ik heb geaccepteerd dat mijn jongen komt nooit meer thuis.
Toen was 1 jaar dat mijn zoon niet meer was, moest ik langs het spoor fietsen om iets op te halen en dat was erg in de buurt van “de plek” ik had een sterke gevoel dat ik moet eindelijk heen, heb ik gedaan. Wat heb ik gehuild mijn gemis was zo groot, maar het voelde toch goed.
Inmiddels ben ik weer bijna jaar verder en ik heb het moeilijker dan de eerste jaar. Ondanks dat het al 2 jaar voorbij is het is nog steeds zo onwerkelijk. Mijn gedachten zijn continu bij mij zoon en die dag.
Ik heb genoeg mensen om me heen met wie ik kan praten en ik praat over mijn zoon maar gemis wordt groter en dat doet ook zo veel pijn.
Ik wens jou en jouwe gezin heel veel sterkte! Gun jezelf om te rouwen neem de tijd voor. Wij moeten allemaal onze verdriet en gemis dagelijks meedragen en dat is een lange leerproces.
Heel veel sterkte!
Groetjes,
Jenya
Gecondoleerd, ik ben mijn man bijna 3 jaar verloren door zelfdoding. Ik denk dat een kind verliezen anders is maar rouwen doen we beide. En rouwen moet! Op jullie eigen tempo want idd de wereld gaaat gewoon door. Wees milieu voordat jezelf, de pijn mag er zijn. Ik vond het eerst juist erger worden met name het besef. Eerst sta je op overleven en dan besef en ik zit denk ik nu in acceptatie. En mijn eigen leven meer zin geven. Met lotgenoten praten tijdens de live sessies heeft mij enorm geholpen. Daar weet iedereen wat je doormaakt en dat is heel fijn. Heftig ook maar heeft mij erg geholpen en dat gun ik echt iedereen. Ik wens jullie sterkte.