intakegesprek lotgenotencontact
Beste lotgenoten,
Ik zou graag jullie mening willen horen over iets dat mij blijft bezighouden.
Onlangs zag ik in mijn e-mail een bericht over online lotgenotencontact. Ik ben altijd erg geïnteresseerd geweest in deze online bijeenkomsten en heb misschien aan vijf à zes sessies deelgenomen. Toch ben ik bij de laatste gestopt, en wel om de volgende reden.
Waarschijnlijk hoort er volgens de interne procedure van Slachtofferhulp een soort intakegesprek bij de deelnemers. De eerste keer vond ik dat helemaal normaal. Ook de tweede en zelfs de derde keer heb ik daar nog begrip voor gehad. Maar daarna begon het voor mij verwarrend te worden: waarom moet ik telkens opnieuw, voor elke bijeenkomst, mijn verhaal en mijn pijn opnieuw vertellen aan een onbekend persoon aan de telefoon?
Zo’n gesprek is op zich al niet eenvoudig. Het is geen gesprek met een psycholoog of een vertrouwd iemand, maar met een onbekende aan de telefoon. Na elk van deze gesprekken voelde ik me emotioneel uitgeput en zelfs fysiek ziek. Het is echt belastend.
Ik begrijp dat zo’n gesprek misschien nodig is bij de eerste aanmelding, om de bijeenkomst goed voor te bereiden. Maar de laatste twee keer ben ik niet ingegaan op de uitnodiging, enkel omdat ik wist dat ik opnieuw gebeld zou worden en weer mijn verhaal zou moeten doen, of opnieuw door een soort selectieprocedure zou moeten gaan.
De laatste keer dat ik me had aangemeld voor een lotgenotencontact, kreeg ik een uitnodiging voor een telefoongesprek om 10:30 uur ’s ochtends, dus tijdens werktijd. Ik begrijp niet goed hoe men zich voorstelt dat zo’n gesprek plaatsvindt terwijl de meeste mensen op hun werk zijn. Toen ik vroeg om het gesprek naar een ander moment te verplaatsen, kreeg ik een nieuwe afspraak om 16:00 uur, wat voor mij ook nog steeds werktijd is.
Ik vraag me af of men zich voldoende realiseert hoe persoonlijk en zwaar dit onderwerp is, en hoeveel kracht het kost om op het werk te blijven functioneren terwijl je innerlijk zoveel pijn draagt.
Daarna heb ik besloten dat, hoe graag ik ook wil deelnemen aan lotgenotencontact, de drempel van het intakegesprek voor mij persoonlijk te belastend is geworden.
Overdrijf ik misschien? Ik besef dat mijn emotionele veerkracht door alles wat gebeurd is misschien anders is geworden, en dat dit voor anderen wellicht anders voelt. Maar zo ervaar ik het op dit moment.
Wat denken jullie hierover?
Mvg, Natalia
2 Reacties
Hai, heb je gebeld met slachtofferhulp waarom dit is? Ze willen de groep denk ik samenstellen en dan is er mogelijk dus eerst een gesprek nodig. Of het past of zo? Vind het op zich niet gek. Denk ook niet dat ze jou gegevens bewaren zodat ze jou verhaal weten? Ik ben een groep buiten slachtofferhulp begonnen, als je interesse hebt laat maar weten...liefs ilona
Dag Natalia,
Om het om te draaien, is het niet een optie te kijken naar een groep die meerdere sessies doet, in persoon of digitaal? Dan zal je met één introductiegesprek er mogelijk meer uit kunnen halen.
Mijn persoonlijke ervaring en dat is mijn ervaring, is dat het introductiegesprek helemaal niet emotioneel belastend was, dat was een relatief simpel gesprek (voor mij). Een gesprek wat ik zou kunnen voeren met een kennis die ik toevallig op straat tegenkom en die vraagt hoe het nu met mij gaat.
Daarnaast ben ik van mening -als deelnemer van een groep (meermaals of eenmalig) voor lotgenotencontact- dat een introductiegesprek nodig is. Het is belangrijk om te weten wat ik, jij maar ook anderen kunnen brengen. Want het is niet alleen halen. We bouwen op elkaar en als iemand zich maar klakkeloos aanmeldt en niet de motivatie, gemoedsrust of tijd heeft om die investering te maken en het gesprek aan te gaan voegt dat ook weinig toe.
Lotgenotencontact doe je uiteindelijk samen en een introductiegesprek lijkt mij wat dat betreft uitstekend passend.
Groet,
Karel