Alleen met 2 kinderen
28 september is de dag dat ik mijn vrouw heb gevonden, haar probeerde te redden maar al te laat was. Het voelt nog steeds als de dag van gisteren.
Mijn slaap is ontregeld ,nog elke dag ben ik midden in de nacht wakker (03:00, en kan niet meer slapen), het leven gaat maar door, het alleen opvoeden en sterk zijn voor mijn 2 zoontjes (8 & 9), al het geregel waarbij zoveel bedrijven slordig zijn, fouten maken, het is zo vermoeiend.
Het contact met mijn schoonfamilie heb ik verbroken; de laatste woorden van mijn schoonmoeder aan mijn vrouw: geef anderen niet de schuld van je eigen fouten - dit toen mijn vrouw vroeg om een foto van haar biologische vader om in de therapie te gebruiken om haar jeugdtrauma te behandelen (misbruik 7 jaar). Het eerste telefoontje met haar enkele uren na de zelfmoord: “ik denk niet dat het waar is wat Agneta heeft gezegd”, in de week van de uitvaart hebben ze zoveel dingen gedaan en gezegd dat ik mijn kinderen niet daar in de buurt wil hebben en ik ze uit mijn leven heb geschrapt. Emotioneel onvolwassen, het boek ongezien opgegroeid beschrijft precies het gedrag en ook dat het nooit zal veranderen.
Gelukkig heb ik nu nog de ruimte niet te hoeven werken, maar mijn hoofd zit zo vol dat ik me afvraag ooit nog dezelfde energie/scherpte/focus te krijgen.
Op dit moment zitten we in Amerika tot begin januari, mijn broer woont daar met zijn gezin en dat geeft een fijn familiegevoel.
Ik heb rouwbegeleiding, nieuwe hobby’s, kan zowel binnen als buiten zijn, huishouden/ritme heb ik gevonden, mijn kinderen hebben op school ondersteuning van een maatschappelijk werkster en samen lossen we als team alles op, kunnen ze zich emotioneel uiten en durven daar ook met mij over te praten, maar de leegte als iedereen slaapt en ik weer wakker ben, àlles donker is, is zo lastig.
Wat moet ik met 2026, hoe kan ik weer mezelf vinden, nadenken over zingeving, voldoening, ooit weer werken? Mijn hersens en hart werken nu niet samen, ik voel dat het beter gaat maar voel weinig emoties, ik lijk wel een robot…
7 Reacties
Hallo Sander,
Wat een heftig verhaal.
Hopelijk ervaar je steun van je broer en zijn gezin. Je schrijft dat jij en je kids rouwbegleiding hebben/ ondersteuning van maatschappelijk werkster. Ik denk dat dat ook heel goed is. Verder lijkt het me nog kort geleden. Veel heftige dingen hebben tijd nodig.
Ik heb ook een hele tijd heel slecht geslapen en weet hoe vervelend dat is. Hopelijk lukt het i.i.g. om weer wat beter te gaan slapen.
Je overemotioneel voelen/ dan weer murw van gevoel. Ook periodes met weinig emoties voelen is niet gek, het kan je eigen mechanisme zijn om te overleven als het moeilijk gaat. En het komt vast wel weer.. het zal tijd nodig hebben.
Heel veel sterkte gewenst voor jou en je zoontjes
Dag Sander,
28 September de dag dat je, je vrouw hebt gevonden is nog maar heel kort geleden, vind ik.
Ik ben geraakt door je verhaal.
Ik heb op 16 augustus 2022…..mijn man verloren.
Hij laat een vrouw en zijn 2 kinderen achter.
Hij was 58 jaar, eigenlijk nog best wel heel jong.
Ik wil je graag wat vertellen……Het is misschien voor jou een ongelooflijk gebeurtenis, maar het is echt gebeurd.
Nu nog steeds komt mijn man onverwacht langs, vaak midden in de nacht.
Ik voel zijn aanwezigheid, want dan wordt alle energie uit mij gezogen, als ik niet in het donker op bed lig zou ik acuut op de grond vallen zo draaierig voel ik me dan. Nu moet je weten dat ik regelmatig naar de Katholieke kerk ga, ik vind daar steun.
Op een nacht zo rond 3 uur voelde ik mij draaierig en ik wist dat mijn man langs kwam.
Daar ik dit gevoel vaker heb…..heb ik iets van te voren bedacht….Ik wilde hem iets vragen.
Dus toen had ik een kans.
Ik vroeg aan mijn man toen ik zeker wist dat hij weer eens langskwam..
Zie jij Jezus ook…….Ik wou het heel graag weten.
Want ik weet dat waar hij nu is heel erg mooi is. Hij heeft nu eindelijk de rust gevonden, waar hij zo naar verlangde.
Na een lange periode, ik dommelde al weer een beetje in, kreeg ik antwoord.
Hij zei…..
De Vader is altijd bij je.
Het zijn niet mijn woorden, daar ik nooit zoiets zeg.
Ik weet nu……dat ik niet alleen ben.
Het gaat nu veel beter met mij.
Ik wil je graag zeggen, ookal geloof je niet…misschien ……..De Vader …..is altijd bij je.
Hopelijk geeft dit net als mij heel veel troost.
Ik wens je heel veel sterkte.
Elsje 🙏
Sander gecondoleerd met Agneta. Goed dat je schrijft over je ervaringen en zo te lezen kun je goed onderscheiden welke contacten je helpen en welke niet. Mijn man is in augustus 2024 uit het leven gestapt en ik herken wat je schrijft over de omgeving die zich niet kan verplaatsen in de situatie, richt je vooral op de mensen die dit wel kunnen en willen. Mij heeft het geholpen te breken met de familie van mijn man omdat de relaties niet helpend waren. Er kwam toen ook ruimte voor nieuwe relaties. Zo heb ik nog steeds fantastisch contact met 3 lotgenotes die ik heb ontmoet via slachtofferhulp. Ik gun je heel veel liefde en zachtheid voor jezelf! Caroline
Heel veel sterkte Sander,
En bedankt voor het delen van je verhaal. Mijn vader is in Juli uit het leven gestapt, en hoewel het beter gaat blijven er iedere dag lastige momenten. En voor mij is dit ook savonds. Overdag heb je afleiding en je dagelijkse sleur. Maar wanneer het stil is ben je overgeleverd aan je eigen gedachtes, en ga je veel nadenken. Zo te horen doe je het erg goed en is het kort geleden. Sommige dagen draait de wereld gewoon verder. Zonder een vraag of dat wel of niet kan voor jou. Neem nog tijd. En laat 2026 op je afkomen. Dag voor dag. Niet te ver vooruit. Soms is het zijn van een Robot zelfbescherming. Het komt echt goed, daar ben ik van overtuigd, ook bij mij, maar het heeft echt nog meer tijd nodig.
Er is trouwens ook een mooi prentenboek over zelfdoding. Voor kinderen. Is nu misschien wat te vroeg maar mocht je de titel willen laat het me weten.
Heel veel liefs en sterkte in deze rot tijd
Lotte
Sander gecondoleerd met je vrouw, Het is nog zo kort geleden, dus dat je wereld op zijn kop staat klopt. Mijn man heeft op 31 juli 2023 een einde aan zijn leven gemaakt, ik heb een dochter die was toen 14 jaar. Wees mild voor jezelf, Je hoofd maakt overuren, je lichaam rent er achter aan...en dan moet je ook nog normaal functioneren. Dat kan niet! De wereld draait door maar die van ons staat stil. Rouw en gemis. Neem je tijd, voor mij was erover praten helpend. Ik wilde heel graag weten waarom, maar die puzzelstukjes zijn te veel en te groot dus ik heb er voor gekozen mijn eigen puzzel te maken waar ik wel alle stukjes voor heb. Jij hebt recht om te leven, ondanks het gemis. Een weg vinden zodat je ook weer kan lachen, leuke dingen gen mogen met je kids. Goed van je om naar je broer te gaan. Maar neem je tijd, ik ben nu 2.5 jaar verder en kan zeggen dat het goed met me gaat en echt zo af en toe een huilbui is prima dat hoort erbij. Laat het juist toe, dat doet pijn maar het mag er zijn. Sterkte en ik wens jou en je kids heel veel kracht toe. Liefs ilona
De laatste zinnen raakten me erg. Ook ik vraag me dat af. afgelopen febr is onze jongste zoon uit het leven gestapt nadat hij bedreigd werd op social media. ben inmiddels wel weer een aantal uren aan het werk, maar snap soms niet hoe ik het doe. Hoe moeten we verder met dit intense verdriet wat altijd blijven zal. Sorry, helaas geen opbeurende woorden. Ik denk dat die er ook niet veel zijn. Alleen maar doorgaan voor elkaar met kleine stapjes weer vooruit kijken.
Oh wat naar, jij ook heel veel sterkte Nanda! Mijn grootste angst is nu dat mijn kinderen later gepest gaan worden - social media is vergif. Het lastige is voor mij ook op dit moment dat mensen die niet hetzelfde is overkomen, niet goed kunnen inbeelden hoe het leven is nadat iemand er niet meer is die uit wanhoop uit het leven stapt.