Verjaardagen
Deze week mag ik 31 kaarsjes uitblazen. Ik was 27 jaar toen mijn man overleed en ik ineens weduwe werd. Elke verjaardag vind ik nu opeens zwaar. Mijn man is 32 geworden en langzaam ga ik hem dus overleven.
Vorig jaar heb ik mijn 30e verjaardag onwijs groot gevierd. Ik had die behoefte toen ook echt. Het leven moet je vieren, zei ik tegen mijn dierbaren. En ik wilde iedereen bij elkaar hebben: mijn vrienden, zijn vrienden, mijn familie, zijn familie.
Dit jaar voelt alles weer eenzaam en alleen. Niemand die slingers voor je ophangt. Niemand die je verrast met een ontbijtje op bed (bijvoorbeeld), of die namens mijn zoontje een cadeautje voor mij koopt.
Ik ben dankbaar voor ons leven nu en de meeste dagen gaat het goed. Maar op feestdagen of bijzondere dagen voelt het extra zwaar en voel ik mij eenzaam. Met vrienden kan ik praten over de struggles van het moeder zijn, maar niet over de struggles van het weduwe zijn.
Ik zeg telkens: ik wil niet zielig doen, want ik wil niet dat mensen denken: jeetje, wat een zeurpiet. Maar ik vind deze dagen lastig. En ergens ben ik dankbaar dat ik nog steeds elk jaar een jaartje ouder mag worden, maar het voelt ook eenzaam. En ik mis hem op deze dagen zo onwijs erg.
Afgelopen week was mijn zoontje opeens ook heel verdrietig en toen zei hij dat hij papa mist. Dan breekt je hart als moeder en dan vind ik alles weer zo oneerlijk.
Hoe gaan jullie om met (je eigen) verjaardagen?
Liefs van mij!
5 Reacties
Ha Shyla,
Hoe is het je vergaan afgelopen week met het vieren van jouw verjaardag?
Warme groet van mij
Lieve Shyla,
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag en ik hoop dat je er alsnog een mooie dag van hebt kunnen maken.
Toevallig speelt die vraag bij mij de laatste tijd ook heel erg. Ik word over een paar weken 30 en ik vier het eigenlijk nooit groots. Maar ik zou het dit jaar wel een keer leuk vinden om mijn vrienden en familie een keer samen te hebben. Gewoon omdat 30 speciaal is, maar ook omdat het nu goed voelt om het te doen en ik weer een stuk beter in mijn vel zit.
Het is best een opgave om het in mijn eentje te regelen en toch mis je dan iemand. Maar ik weet ook dat hij heel graag zou willen dat ik het het wel eens een keer groot zou vieren.
Ik denk aan je vandaag!
Lieve Shyla,
Juist op verjaardagen is die lege stoel zo aanwezig en die gevoelens mogen er ook zijn. Zoals je aangeeft kan iemand die dat niet mee heeft gemaakt zich dat niet voorstellen. Misschien zou je een familielid of vriendin kunnen vragen om samen met je zoontje een cadeautje voor je te gaan kopen. Ik denk dat hij heel trots is als hij iets voor je heeft uitgezocht.
Ik was vorige week zelf jarig en vorig jaar heb ik er helemaal niets van gevierd. Dit jaar heel klein met wat familie en vrienden. Per jaar bekijken wat lukt en wat je wilt. Volg je gevoel hierin.
Ondanks het gemis en verdriet wens ik je wel alvast een goede verjaardag toe.
Liefs Anja
Het is enorm oneerlijk en je weg alles behalve makkelijk. Ik hoop dat je ondanks dat een wending kan geven aan je eigen verjaardag. Het is bijzonder dat je er bent.
Sterkte en toch ook alvast een klein beetje gefeliciteerd
Dankjewel!! <3