opeens was je er niet meer
Onze zoon is begin febr na bedreiging/afpersing op social media, in de auto gestapt en niet meer thuisgekomen. Wat eerst een eenzijdig ongeval leek, bleek een aantal dagen later toch echt om suïcide te gaan, toen we een afscheidsboodschap van hem vonden op zijn telefoon. Vol ongeloof wat hem was overkomen, veel vragen waarom, waar we waarschijnlijk nooit antwoord op zullen krijgen. Hadden we maar iets gemerkt, iets geweten, iets kunnen doen. Het gevoel van onmacht is verschrikkelijk. Wat zijn dit voor mensen die anderen op deze manier bedreigen, niet wetend wat ze een ander hiermee aan kunnen doen. Wij als gezin moeten hiermee verder, zonder hem. Het gemis is enorm.
Bezig met laden...
7 Reacties
Ik lees je bericht en ik zou je zo graag willen omhelzen. Ik wil de juiste woorden vinden… maar die bestaan gewoon niet. De pijn zal niet weggaan, maar ze zal met de tijd een andere vorm aannemen.
Mijn zoon Sergey heeft ook zijn leven genomen, bijna vijf jaar geleden. Hij was 27.
Ook hij werd op school gepest. Hij was hoogbegaafd, een buitenlander die perfect Nederlands sprak met een nauwelijks hoorbaar accent. Vanbinnen was hij zó kwetsbaar. Een mooie jongen, met een beetje overgewicht. Hij was best populair op school, en toch hoorde hij nergens echt bij. Hij voelde zich erg eenzaam.
Ik heb geen enkel recht om advies te geven — vergeef me als het toch zo klinkt — maar ik wil je zeggen: praat over je jongen. Vertel over hem. Laat hem verder leven in herinneringen. Deel hem met ons, je lotgenoten.
Wij zijn er voor jou. Altijd. Om te luisteren. Om je te dragen, als het even niet meer gaat.
Liefs, Natalia
bedankt voor je berichtje, doet me erg goed. Merk dat ik behoefte heb aan lotgenoten, die bijna zonder woorden begrijpen wat je hebt meegemaakt en nog door heen moet. Ik kan gelukkig goed over hem, en over wat er gebeurt is, praten. maar je merkt ook dat het leven zonder hem al snel "gewoon" weer door gaat. Al zal het voor ons nooit meer gewoon zijn.
Gemis en leegte is enorm, en wij weten niet of het ooit minder wordt.
Ik wens jullie heel veel sterkte!
Ach, wat een onrecht inderdaad, wie doet zoiets in hemelsnaam...
Ik kan me goed voorstellen dat je constant bezig bent met terugdenken aan minuscule dingen die je nu als aanwijzingen ziet.
Ik wens je vanaf hier heel veel kracht, ik hoop dat je goed terecht kunt bij je geliefden. Anders kan ik de lotgenotenbijeenkomsten (ik heb 3 online. meetings gedaan) van harte aanbevelen. De herkenning ervaren bij anderen, dat is echt een steun.
Ik denk aan je, en aan zijn vader. Heel veel liefs.
Had je gezien dat er weer live bijeenkomsten zijn?
Live groep met 6 bijeenkomsten
Amsterdam | woensdag | 14:00 - 16:00 | 15 oktober, 29 oktober, 12 november, 26 november, 10 december en maandag 29 december
Online meeten is inderdaad wat behelpen, maar het gevoel van verbinding en herkenning deed mij echt goed.
Hoe dan ook, ik denk aan jullie, deze dag.