De dood van mijn zoon

Naar de lotgenotengroep ‘Voor nabestaanden van zelfdoding’
17 augustus 20213 reacties194 weergavenPublieke groep
Default profile image
Kreeft53

 

In april 2020 stonden er politieagenten voor mijn deur om te vertellen dat mijn zoon van 34 jaar dood aangetroffen was in een hotelkamer. En toen werd alles anders. Waarom?? gaat door je hoofd en werd aan mij gevraagd. Nog steeds zelfs. Ik kan er geen antwoord op geven, heb vermoedens maar geen zekerheid. Wat ik wel zeker weet is dat hij het zorgvuldig gepland heeft en het niet in een opwelling gedaan heeft. Wat moet hij zich ellendig gevoeld hebben de laatste weken. Daar heb ik veel verdriet over, over zijn eenzaamheid, hoe heeft hij dit kunnen plannen en hoe heeft hij zich gevoeld de laatste minuten, uren? Misschien opluchting dat er een eind aan kwam? 

Het is niet te beschrijven met hoeveel emoties je te maken krijgt: verdriet, een gat in je hart, schuldgevoelens en een ontzettend gemis. En het besef dat dit nooit over zal gaan.

Maar ik hou nog steeds heel veel van hem en hoop dat hij het nu beter heeft en dat ik hem ooit weer zal terug zien. 

Alle andere nabestaanden: heel veel sterkte.

Kreeft53

 

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Slachtofferhulp Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

3 reacties

Default profile image
Anna69

Sterkte Kreeft53! Het lijkt me zo lastig wanneer je het totaal niet hebt zien aankomen en dat er nog vragen zijn.

Login om te reageren
Faith28

Bedankt voor het delen van je verhaal Kreeft.

Wat heftig moet dit zijn geweest en nog. Om dit niet te hebben zien aankomen en om je zoon te verliezen, vreselijk.

Kan mij goed indenken dat dit allerlei vragen en gevoelens met zich meebrengt..

Heel veel sterkte

Login om te reageren
Heidy1971

Lieve kreeft,

Wat herken ik veel in je verhaal ook mijn 26 jarige dochter heeft op 2 de kerstdag 2018 zichzelf van het leven beroofd.
Ook zei heeft het zorgvuldig gepland en de gedachte hoe eenzaam zij de laatste weken is geweest
doet je moeder hart breken.
Wat is er door haar heen gegaan die gedachte is bijna ondraaglijk.
Ook het schuldgevoel en het waarom blijven door je hoofd spoken .
Ik voel met met je

Liefs heidy

Login om te reageren