Domme vragen
Hallo ik ben vorig jaar april mijn vrouw kwijt geraakt door zelfdoding, ik ben best open om met anderen er over te praten maar zit eigenlijk nog vol met boosheid en in de gesprekken komt altijd weer de vraag van mensen”zag je het niet aankomen”dit zijn vragen waar ik echt woest om kan worden,hoe gaan jullie hiermee om? Grt Dirk
Bezig met laden...
4 Reacties
Hai, ik vind het geen gekke vraag zeker niet van mensen die dicht bij je staan. Kijk het antwoord daarop is viir hun mss een graad meter ogmf het erger of niet erger is? Ik wist het niet en ken ook mensen die het wel aan zagen komen omdat ze al eerder een poging hebben gedaan. Ik weet niet wat erger is...wat ik wel weet is dat mensen geen idee hebben wat ze tegen je moeten zeggen. Is het interesse, nieuwsgierigheid of onmacht....het is aan jou hoe je er op reageert. Maar dit is puur mijn gevoel. Zelfdoding is taboe en wat zeg je nou tegen iemand...ik hoop dat je je niet al te boos maakt ze kunnen je ook voorbij lopen...sterkte ilona
Ik heb een kleine groep mensen die alles weten, daarbuiten neem ik niemand zomaar in vertrouwen, pas als ze echt geïnteresseerd zijn en zich kunnen inleven.
Zelfs de behandelaars zagen het niet aankomen in mijn geval dus ik zou het proberen je nooit persoonlijk aan te rekenen.
Ik ben blij met interesse maar merk dat mensen zonder deze zware ervaring minder goed weten wat iemand voelt, en soms dingen zeggen die kwetsend overkomen, of oordelend, ik ben daarom voorzichtig.
Ik kan mijn gevoel uitschakelen op dat moment maar heb er dan later wel last van.
Ongevraagd advies, tips, het is menselijk maar soms enorm frustrerend. Mijn boosheid heb ik met boksen kunnen beheersen en ademhalingsoefeningen
Goedendag Dirk66.
Ik vind het begrijpelijk dat je boos wordt op de vraag…..Zag je het niet aankomen?
Toch heb ik zelf ookwel met zo’n vraag te maken gehad.
Ik zie het niet als een verwijt…maar meer van ….gaf je man signalen dat het niet goed met hem ging af.
Ik vind zo’n vraag geen schande of gemiste kansen om hem ervan te weerhouden van zijn daad.
Achteraf gaf mijn man wel tekens om de dood te omarmen.
Helaas heb ik die tekens niet kunnen en willen zien. Ik praatte er niet over….omdat het te pijnlijk voor mij was. Toch heb ik wel geworsteld met schuldgevoelens. Ik heb begrepen dat, dat vaker voorkomt bij nabestaanden van zelfdoding. Had ik hem kunnen redden…NEE!
Van mij mogen ze zo’n vraag aan mij best wel zeggen. En dan zeg ik ……Ja die waren er, maar het was onvermijdelijk, ik kon hem niet van zijn doodwens afbrengen.
En dat respecteer ik dan maar ook, ik heb er nu vrede mee.🥀
Veel liefs van Elsje.
Dag Dirk66
Vraag is heel erg herkenbaar. In mijn geval zag ik het wel aankomen en dan zeg ik het gewoon Ik ben ook open en kan wel praten over de zelfdoding van mijn zoon, maar vindt vraag zelf ongepast. Ik merk wel dat mensen weten zelf niet wat ze kunnen zeggen en vragen.
Ik wens je veel sterkte.