Toename zelfdoding onder jongeren
Onlangs was in het nieuws dat meer jongeren overlijden door zelfdoding. Ik weet dat het lastiger is om jongere te zijn vandaag de dag, maar het raakt me wel.
In mijn ogen zou het al flink helpen als het taboe op het onderwerp minder wordt. Dat jongeren hun gevoelens eerder kenbaar durven maken én hun omgeving er makkelijker naar durft te vragen.
Zelf probeer ik zo open mogelijk te praten over het afscheid van mijn vriendin. Ik hoop dat anderen er daardoor ook makkelijker over durven te praten.
Wat denken jullie dat zou helpen?
Bezig met laden...
6 Reacties
Beste Vincent,
Open praten helpt denk ik niet altijd. Zelf draag ik sinds mijn 7e zelfmoordgedachten met me mee. Inmiddels ben ik 51 en heb ik er veel over gesproken, maar het gevoel niet begrepen te worden blijft. Het anders zijn, het eindeloos uitpluizen waarom, heeft vooral bevestigd dat ik anders ben. Mijn hoop op echte aansluiting en contact is daardoor gereduceerd tot een klein stofhoopje.
Wat ik geleerd heb: een doodswens betekent vaak niet dat je dood wil, maar dat je niet meer wil leven. Een groot verschil. Sommigen zien het als een ziekte; ik ervaar het als een te sterk moreel kompas, gelijk voelen wanneer iets niet klopt of oneerlijk is. Het gaat niet weg.
Wat mij tegenhoudt om door te zetten als het diep zit? Misschien dat ik het niet wil opgeven door zelf een einde te maken. Ik heb vrijwillige euthanasie aangevraagd, afgewezen. Dat zou bevestiging hebben gegeven: “ja, jouw leven is ondraaglijk.” Nu blijft alles stiekem, eenzaam.
Het taboe doorbreken is belangrijk. Maar wat me nog belangrijker lijkt is echt luisteren, zonder meteen te willen verklaren of oplossen.
M.v.g. William
Beste William,
Dat ben ik inderdaad met je eens. Echt luisteren is altijd het beste. Het zit denk ik in de aard van de mens om dan meteen te willen verklaren of oplossen. Mensen hebben waarschijnlijk het beste met je voor en willen dan helpen.
Ik denk dat het voor een ander alleen nooit te begrijpen zal zijn. Mijn vriendin beschreef hoe ze zich voelde, maar het was voor mij heel lastig om me daar een voorstelling bij te maken. Zij had inderdaad ook een heel sterk moreel kompas. Het enige wat ik echt voor haar kon doen, was luisteren inderdaad. Ik ben blij dat ze het met me besprak. Dat is natuurlijk ook niet altijd het geval.
Het allerbeste toegewenst William! Fijn dat je je verhaal hier deelde.
Groeten, Vincent
Hi Vincent,
Sinds het overlijden van mijn partner merk ik pas hoeveel mensen iemand kennen die ook uit het leven is gestapt.
Zelf ben ik open over zijn overlijden, dat helpt mij en de mensen die er ook mee te maken hebben gehad.
Soms denk ik had mijn partner maar geweten hoe geliefd hij was en dat er heel wat mensen om hem heen waren die hem wilde steunen, hij heeft nooit hulp gevraagd. Het elkaar vertellen waarom we van de ander houden/waarderen had misschien geholpen.
Caroline
Hoi Caroline,
Dat is me ook opgevallen inderdaad. Het gebeurt vaker dan je denkt. Het zal ook vaak bewust niet genoemd worden in de media e.d. denk ik, omdat het anderen ook op een idee kan brengen. Dat kan er aan de andere kant ook weer voor zorgen dat het taboe in stand blijft. Een lastige balans denk ik.
Goed dat jij er ook open over kunt zijn. Dat kan niet iedereen, maar als je dat kunt, helpt het in mijn ogen wel ja.
Ik denk dat onze geliefden best goed aanvoelden hoe geliefd ze waren hoor. Alhoewel je het inderdaad nooit vaak genoeg kunt zeggen. Dat doe ik nu wel een stuk bewuster bij de mensen om me heen.
Groeten, Vincent
Goedendag Vincent…
Hallo…Ik vraag mij af, zou het ook niet zo zijn dat het bij de
“ziekte” hoort om over je depressieve gevoelens maar te zwijgen. Tenminste volgens mij, dat was bij mijn man wel het geval. Hij .praatte niet graag over zijn gevoelens van somberheid.
Het hoorde bij Henk daar hij geen prater was.
Achteraf denk ik wel eens, Henk heeft altijd met de doodwens geworsteld.
Dit neemt niet weg zoals je schrijft Vincent om de doodwens uit de taboe sferen te halen.
Fijne dag verder.🦋
Groetjes van elsje.
Hoi Elsje,
Ik denk zeker dat je daar gelijk in hebt ja. Zwijgen hoort er vaak bij. Alhoewel dat natuurlijk voor iedereen weer anders is. Mijn vriendin vermeed het bespreken van haar gevoelens ook liever bij anderen. Alleen hele naasten wisten dat er wat aan de hand was. Door het niet te bespreken, kon ze het ook vermijden en leek het of het er niet was. En dat is inderdaad ook tegelijkertijd weer onderdeel van de worsteling.
Laten we samen kijken hoe we het taboe kunnen doorbreken.
Jij ook een hele fijne dag. Geniet ervan.
Groeten, Vincent