Flashbacks
Op 21 april 2024 heeft mijn liefste man zijn leven beeindigd. Ik heb hem zelf gevonden. Nu, 2 jaar later, dacht ik mijn leven weer aardig op orde te hebben. Maar niets heeft me voorbereid op de flashbacks die ik nu krijg als ik op de plek in mijn huis kom waar dit allemaal is gebeurd.... waar ik hem zag hangen aan de blauwe spanbanden waar hij altijd onze fietsen op de fietsendrager mee vast zette als we weer een heerlijke tocht gingen maken..... waar ik hem heb losgeknipt, hem in mijn armen heb gehouden....waarbij ik direct al het gevoel had dat hij er niet meer was....112 gebeld... de reanimatie. Het moment dat ik, nadat de forensische dienst het lichaam vrij had gegeven, hem weer daar in zijn eigen muziekkamer zag liggen, hem heb gezegd dat het goed was... dat ik hem niets kwalijk nam....ik had nooit gedacht dat dit na 2 jaar nog zo heftig in mijn brein zou zitten. Zijn er mensen die dit herkennen?
4 Reacties
Herkenbaar, maar niet zo zeer in huis als alles wat er in het leven voorbij komt...gillende sirenes bv dan kan ik even helemaal niets meer en lopen de tranen over mijn wangen. Een film of gewoon de dozen opruimen. Ik denk dat het nooit helemaal weggaat maar zachter wordt. Het lijkt ook wel nog steeds verwerken denk ik. Ook na 2 of 3 jaar. Liefs ilona
30 april 2024, vond mijn vader op een zelfde wijze mijn moeder. Hij heeft toen meteen EMDR gehad. Wij ook. En toch kan ik daar nog steeds niet de zolder oplopen. Terwijl ik het niet gezien heb.
Hij slaapt er nog steeds slecht van, ‘s nachts komen de flash backs. Het is vreselijk voor de nabestaanden.
Heel veel sterkte !!!
Ik heb mijn zoon Sergey niet zelf gevonden. Soms denk ik dat als hij thuis was blijven wonen, hij het misschien ook niet had gedurfd, omwille van mij. Omdat hij wist dat ik een verhuizing niet meer aan zou kunnen. Dit huis, deze plek, was voor mij de laatste. Dat wist hij.
Ik weet niet zeker of het flashbacks zijn of iets anders, maar de herinneringen aan de begrafenis, aan het moment waarop de politie aan de deur stond, en de beelden uit het mortuarium blijven terugkomen. Die beelden verdwijnen niet.
Ik wens u en alle lotgenoten veel sterkte met dit afschuwelijke verlies.
Lieve Inatjioo, het is 5 jaar geleden, precies hetzelfde verhaal, ook partner gevonden, en zelf losgesneden en opgevangen, gaat nooit meer weg, blijft zo in het brein zitten, niet weg duwen, het is de rauwe werkelijkheid , we zijn sterker dan we beseffen !! Veel liefde en moed toegewenst ,