Verlies van mijn man - 31 mei 26
Lieve lotgenoten,
Mijn man heeft de keuze gemaakt om op 31 mei 26 het leven te beëindigen. Wij waren getrouwd, gelukkig en genoten van onze vrijheid.
Mijn man kwam half november thuis nadat hij overliep op het werk, week later wilde hij toch omdat hij de verantwoordelijkheid zo onwijs voelde weer gaan starten en is vervolgend in een psychose terecht gekomen. Na vele sessies bij de GGZ konden wij dit rond februari afsluiten en zou hij verder behandeld worden bij de huisarts, psycholoog en praktijkondersteuner.
De laatste maand zag ik hem opbloeien hij wilde weer samen lekker op vakantie, wijntjes drinken met z'n vrienden en plannen maken. Medicatie was gestopt en je zag de oude hij weer, ik genoot hier zo van!
30 mei ging ik op mama zussen weekend, ik twijfelde nog om te gaan omdat deze week ik weer wat veranderingen zag bij hem. Hij was onzeker, voelde alsof hij faalde etc. Maar hij stond erop dat ik ook er even tussenuit moest.
30 mei nam ik afscheid, 31 mei kreeg ik het ergste telefoontje wat je maar kan krijgen. Met bloedspoed het vliegtuig teruggepakt maar de dag erna mocht ik hem voor het laatst verzorgen, hem mooi maken om voor paar dagen naar huis te komen. De rust zag ik in z'n gezicht maar accepteren kan ik niet.
Waarom? Dat is en blijft de grootste vraag. Zoeken overal naar antwoorden, die ik niet ga vinden. Wij genoten van onze vrijheid, reizen was onze grootste passie en ineens is je hele toekomst weg. Het gemist is onwijs, schuldgevoel van waarom heb ik dit niet gezien blijft door mijn hoofd tollen.
Bedankt dat ik hier even mijn verhaal mag delen.
Veel liefs!
3 Reacties
Gecondoleerd, nog zo kort geleden. Alle emoties komen voorbij, laat het maar gebeuren want tegenhouden lukte mij niet. Wilde dat wel maar hielp niet in het verwerken zover dat woord de lading dekt. Liefs en sterkte ilona
Lieve Simone,
Er zit zoveel pijn in uw bericht.
Mijn geliefde zoon, en uw geliefde man, waren ziek, Simone. Ze konden niet meer. Daarom. Ze hebben gevochten, ook voor ons, voor de mensen van wie ze hielden. Maar uiteindelijk hebben ze deze jarenlange, verschrikkelijke en uitputtende strijd verloren.
Ze waren ongeneeslijk ziek, lieve Simone. Zo ziek dat zelfs hun overlevingsinstinct uitgeput raakte.
Dit is het antwoord dat ik voor mezelf heb gevonden op de vraag "waarom"?
Mijn zoon Sergey was 27 jaar oud, hoogbegaafd, mooi, grappig en genereus…
Ik mis hem enorm. Het is ondertussen bijna 6 jaar geleden.
Ik wens u heel veel sterkte en hoop dat u uw eigen manier zult vinden om verder te leven, met uw geliefde in uw hart en in uw herinneringen, en dat de pijn met de tijd iets zachter mag worden.
Natalia
Heel sterkte, liefde en zachtheid gewenst.. weet dat je niet de enige bent die hiermee worstelt… de vragen zullen waarschijnlijk altijd blijven.. en soms moeten we accepteren dat de antwoorden er waarschijnlijk nooit zullen komen… en dat is moeilijk. Ik hoop dat je fijne mensen om je heen hebt die je kunnen steunen om dit grote verlies te dragen…. Geef het vooral de tijd.. vecht er niet tegen, maar laat je tranen stromen… tranen spoelen schoon….. wees vooral ook lief voor jezelf. Je hebt gedaan wat je kon… je voelt je schuldig maar je bent niet schuldig. Knuffel voor jou.