Overslaan en naar de inhoud gaan
Terug naar Voor nabestaanden na zelfdoding

Rouw en werken

Hoi allemaal,

Ben pas vandaag aangemeld op het forum. Hopelijk dat iemand het verhaal herkent en mij hierbij kan helpen. Alle hulp of tips zijn welkom.

Juli 2023 is mijn lieve moeder overleden door zelfdoding. Een enorme verlies die ik nog elke dag moet verdragen. Het is nu ongeveer 11 maanden geleden. Zelf ben ik 25 jaar en gestart bij mijn nieuwe baan op juni 2023. Een maand had ik daar gewerkt, voordat ze uit het leven stapte.

Het oppakken van mijn werk heb ik weer vrij vlot gedaan, wegens ik bang was mijn baan op een later moment te verliezen. Nu werk ik er momenteel een jaar. Merk aan mezelf dat dingen onthouden nog lastig kan zijn.. het gaat langs je heen. Daarnaast worden de taken weleens te veel. Het begrijpen van sommige collega's dat het verdriet nog steeds aanwezig is en een kort (luchtig) gesprek vermijden doet me pijn. Ook al is het een korte vraag van: 'hoe gaat je dag vandaag?' Sommige collega's weten wel wat er is gebeurd en sommige niet vermoed ik. Ben nog erg gesloten om anderen te vertellen dat ze op deze manier is overleden.

Groetjes, 
Anoniem-12
 

Bezig met laden...

7 Reacties

07 juni 2024

Hoi anoniem,

Allereerst: wat goed dat je via dit forum hulp en tips zoekt. Ik zie bij mijn eigen zoon (27 jaar) dat hulp zoeken via lotgenoten nog een brug te ver is, terwijl je dat waarschijnlijk enorm gaat helpen. Juist mensen die net als jij iemand uit het gezin zo zijn kwijt geraakt, die weten wat het met je doet. En zullen begrijpen dat er heel veel tijd nodig is, en het altijd een verdrietig en kwetsbaar ding zal blijven in je leven.
In ons geval is zijn jongere broertje uit het leven gestapt in maart. En hij is ook vrijwel meteen doorgegaan met werken, dwz hij doet een PhD. En merkt ook dat energie stuk minder is, dat communicatie met sommige student-collega's moeizaam verloopt. Hij is selectief met wie hij wat deelt.
Wees vooral lief voor jezelf. En zoals eerder gezegd door Adje, blijf vooral wel je gevoel en gedachten delen met een aantal mensen die je dierbaar zijn. Zorg dat je niet te veel alleen bent, dat is nu niet verstandig. Als je nog geen partner hebt, is dat een opgave op zich. Hij logeert nu meerdere dagen per week bij vrienden of zij bij hem. Dat helpt, begrijp ik van hem. Mijn zoon heeft ook een psycholoog in de arm genomen, hij is zelf ook tamelijk introvert. En die geeft hem veel praktische tips over het rouwproces, o.a. uit de boeken van Manu Kierse.
Ik hoop dat je wat met de reacties kunt.

07 juni 2024

Herkenbaar dat vergeten en dingen die langs je heen gaan.
11 maanden is nog zo kort.
En dat gesloten is ook heel logisch.
Ik loop ook aan tegen de buitenwereld die het liefst ons vermijden, vanwege het onderwerp. Ik heb net de 2 e sterfdag achter de rug. Net, is een maand, tijd is ook heel raar tijdens het rouwproces.

Mag ik je vertellen wat voor mij werkt?
Want dat 1 e jaar komt er gauw aan.
Die dag ga je naar buiten, iets doen/leuks in herinnering van je moeder, liefst met iemand die mee gaat, voor de afleiding.
Knuffel

06 juni 2024

Mijn zoon (18) is op 12-08-2023 uit het leven gestapt
Door innemen van cas 76-74-4 (gekocht in china)
En ik heb dezelfde problemen nu.
Vergeetachtig , snel afgeleid, heb vaak een kort lontje(kan weinig hebben)
Het is mij snel teveel... etc etc .. loop bij de ggz .
Maar mijn levensvreugde is weg.
Ondanks dat ik nog een vrouw en 3 kinderen heb.
Maar het verlies van mijn jongste zoon is is ondragelijk voor mij..
De maatschappij geeft je de tijd niet meer ( mijn werkgever zei tegen mij of ik van plan was het hele jaar nog in de ziekte wet te blijven)
Ik werk nu 4 tot 4 1/2 dag in de week , maar niet voor 100% in mijn oude functie(lukt mij nog niet).
Mijn contract loop eind van het jaar af.. ik heb een stille hoop dat hij hem niet meer verlengt..

06 juni 2024

Hallo, wat erg wat jou overkomen is. En knap dat je idd de draad weer snel hebt opgepakt. Min of meer onder soort van dwang ivm je nieuwe baan. Mijn dochter is 6 maand geleden uit het leven gestapt. En ik ben niet aan het werk . Gewoonweg ik kan het niet. Te veel verdriet. Ik ben kapster en normaal gesproken erg sociaal. Maar nu vermijd ik alle sociale dingen. Ik herken jou verhaal ook wel met mijn zoon die ook vrij kort na het overlijden van zijn zusje weer aan het werk is gegaan ook uit angst om zijn baan te verliezen. Wij allebei hebben een slecht geheugen gekregen Ik noem het maar gaten in mijn hoofd Ik onthoud ook niks meer ben heel erg vergeetachtig en ook Ik vind het heel erg als mensen niks zeggen tegen me net doen of ze weten. Maar ik denk ook dat zij niet weten wat ze moeten zeggen. Neem de tijd in je verlies van je moeder. Het is niet niks. Sterkte !

06 juni 2024

Dag Anoniem, ik begrijp denk ik wel hoe e.e.a zich ontwikkeld na zo’n verlies. Zeker na een jaar kan je daar behoorlijk verstrikt in raken is mijn ervaring (verlies dochter). Knap dat je meteen bent gaan werken in je nieuwe baan. Werken kan inspireren en het fijne is ook dat je aandacht kan schenken aan wat anders dan rouw en verdriet. Is het een idee om wat hulp te vragen? Dat heeft mij geholpen na een jaar rouw in mijn uppie en daarmee hou je je omgeving ook wat vrij van jouw sores. Het is best fijn denk ik dat collega’s “weet hebben van”, maar het zijn geen therapeuten en omdat ze niet deze intense ervaring hebben meegemaakt wordt het ook al gauw lastig communiceren. Zorg goed voor jezelf, lieve groet Maria.

06 juni 2024

Hallo anoniem

Wat een vreselijk verhaal. Je eigen moeder verliezen is nooit leuk. En zeker niet op deze manier. Wel goed dat je weer zo snel aan wekt bent gegaan.
Dat je er niet helemaal bij bent is logisch. Het heeft ze tijd nodig. Iedereen is daar anders in. Dat zullen ze naar mijn mening moeten begrijpen.

Heb dan beide ouders wel. Maar wel vrienden/kennissen en vriendin hierdoor verloren.
Wat voor mijn zeker heeft geholpen is praten. Maar enkel wanneer jij dat wilt,aan toe bent. En weet niet of je wat aan sporten doet? Dat kan ook zeker helpen.
Het is ieder voor zich. Wat voor een werkt, hoeft niet voor de ander. Maar praat er soms wel over. Sluit jezelf niet helemaal op, dat werkt tegen je, uit ervaring.

Wens je veel sterkte nog.

06 juni 2024

Hoi Adje,

Allereerst dank voor je bericht en condoleance.
Wat vreselijk (ook voor jou) dat je zo ook je vrienden/kennissen en vriendin hierdoor verloren bent. Wens jou ook veel sterkte, ook al is het misschien lang geleden.

Heb wel het idee dat ze mijn afwezigheid zien, maar doordat het leven doorgaat kan ik begrijpen dat ze er niet altijd bij stil kunnen staan naar mijn mening.

Doe aan fitness en merk dat het zeker helpt. Vooral om even de gedachte te verzetten en de volgende dag wat energieker te voelen.

Goed dat je aangeeft om jezelf niet op te sluiten. Daar denk ik bewust niet aan, maar doe het weleens. Het is toch goed om erover te praten misschien. Bekijk even hoe en wanneer er ik eraan toe ben.

Bedankt voor je tips!