Misschien een beetje steun.
Na 4,5 jaar heb ik de plek in het buitenland waar mijn broer zijn leven heeft beëindigd eindelijk kunnen bezoeken.
Daarmee ben ik weer een stukje verder gekomen in de acceptatie. Nog steeds geen antwoorden gevonden. Maar ik ben zo dichtbij geweest als mogelijk was.
Eerder al heb ik een glazen ornament laten maken waar een klein beetje as in verwerkt is. Dat is fijn om bij me te hebben.
Het blijft moeilijk, ook flashbacks, boosheid, schuldgevoel en verdriet blijven er. Toch na een paar jaar heb ik meer berusting en vrede ermee, hij wilde dit echt zelf en verlangde naar de rust. Deze momenten en rituelen doormaken helpt me verder. De lotgenotengroep heeft me ook goed gedaan.
Voor iedereen hier, alle liefde, hou je vast aan de mooie herinneringen en weet dat het echt beter wordt met de jaren.
2 Reacties
Dag Yvonz,
Dank je voor jouw bericht en wat een enorme stap heb jij gezet!
Ik neem je boodschap ter harte.
Groeten Stefan
Hallo YvonZ,
bedankt voor je steun!
Na bijna 2 jaar dat mijn zoon had zijn leven beëindigd heb ik nog steeds flashbacks en schuldgevoel. Ik probeer nog steeds mijzelf te overtuigen dat het is wat hij wou en zijn ziel is in vrede en hij heeft geen pijn.
Gisteren 15-6 was zijn verjaardag, dat was een heel zware dag voor mij, maar ik merk hoe mijn leven is veranderd in afgelopen 2 jaar. Ik heb zo veel lieve en attente mensen om me heen, veel steun. Dan realiseer je het echt:leven gaat door…
Sterfdag van mijn zoon nadert. Ik ben van plan de plek te bezoeken en bloemen neerleggen, ik weet niet of het lukt maar ik ga zeker mijn best doen!
Ik wens jou en iedereen heel veel sterkte en kracht!
Groet,
Jenya