Mijn partner verloren aan zelfdoding
Lieve lotgenoten
Ik ben Sandra en heb een dochter van 17
Ik ben mijn partner 2 maanden geleden verloren door zelfdoding ik hoop dat ik hier steun vind ik heb het idee dat hij elk moment thuis kan komen hij was 44 we hadden die avond de verjaardag van onze dochter en die dag was hij naar ons niet leuk we zijn ‘s nachts uit huis gezet door mijn partner hij was zo boos als of er iemand anders in hem was gekropen ! Eerst heeft hij dingen kapot geslagen en daarna moesten we eruit ! De laatste 2 jaar is hij zo veranderd na dat hij een hoop heeft meegemaakt ook in zijn jeugd die ochtend had hij vaak gebeld en heb nu zo een spijt dat ik niet op heb genomen ik dacht nu laat ik jou wachten als we woorden hadden en belde hem stond zijn telefoon uit dacht nu ga ik het doen en helaas hij heeft zich zelf wat aangedaan ! 😭😭 heb nu zo een spijt had ik hem wel kunnen redden?
Hij heeft op zijn werk ook aangegeven hoorde ik later, dat hij had gezegd tegen zijn werkgevers als jullie nog 1 keer een collega mee sturen doet hij zich zelf wat aan ! Dit heb ik nooit geweten wel in mijn laatste app zei hij ik hang me wel op of met ruzies zei hij het heb aangegeven dat het beter is dat hij in therapie moest gaan maar dat wilde hij niet ja nou na 4 keer was het wel goed ! Ik mis hem zo we deden alles samen en waren bijna 20 jaar samen !
ook werd hij naar het mortuarium gebracht heb gebeld dat hij terug moest komen ik wilde me partner zelf verzorgen dat kon pas een dag later (ook politieonderzoeken)
Dag later kwam me partner terug helaas op de verjaardag van onze dochter we hebben hem zelf kunnen verzorgen en thuis opgebaard !
Maar ik ben zooooo bang dat hij nu spijt heeft mis m zo erg ! Ik was wel opgelucht dat me partner er heel vredig bij lag echt een rust en een glimlach op zijn gezicht !
knuffel van mijn
2 Reacties
Gecondoleerd, vreselijk is het. Het is ook nog zo kort geleden...neem de tijd om te rouwen. Ik wilde heel graag weten wat er in zijn hoofd omging en waarom. Maar die puzzel ga ik niet leggen want ik mis stukjes. Ik ben aan mijn eigen puzzel begonnen want ik moet verder...ik mag verder. Sterkte en als je wil praten stuur me gerust een privé berichtje. Liefs ilona
Beste Sandra,
Goed dat je je verhaal hier deelt. Het vertellen over wat ik heb meegemaakt, heeft mij altijd geholpen. Ik kon er mijn gedachten mee op een rijtje zetten. Zeker in de periode waarin jij nu zit. Zoveel vragen nog, die langzaam een plekje krijgen.
Wat er in iemands hoofd omgaat, blijft voor ons altijd moeilijk te bevatten denk ik. Mijn vriendin probeerde het me vaak duidelijk te maken, maar het blijft ongrijpbaar. Ik denk dat dit ook voor jou het geval is? Je probeert wat zaken aan elkaar te knopen, maar het blijft iets wat moeilijk is om voor te stellen.
Voor mijn gevoel vocht ze tegen iets, waarvan ze het verloren heeft. Ik heb haar zo goed mogelijk proberen te helpen, maar het was te sterk.
Het laatste wat we konden doen was onze geliefden een mooi afscheid geven. Het klinkt alsof je dat hebt kunnen doen. En wat zeg je dat mooi: dat je de rust op zijn gezicht zag. Dat herken ik zeker. Na al die worstelingen heeft mijn vriendin nu ook rust. Dat troost mij en ik hoop dat dat voor jou ook zo werkt.
Groeten, Vincent