Mijn allesie die niet zag hoe bijzonder hij was.

Mijn man is 30 mei 2026 overleden. Wij hebben elkaar in 2022 leren kennen, waar hij toen al via app te kennen gaf dat hij PTSS had en aan zware depressies leed. Hij heeft in 2020 en 2021 eerder geprobeerd zelfmoord te plegen en hoopte elke dag niet meer wakker te worden.

Ik wilde knokken voor onze relate, alle tijd die ik vrij had ging naar hem toe. Een jaar later heb ik mij voor mijn werk laten overplaatsen en bij hem ingetrokken. Hij was zelf in 2023 in de ziektewet belandt.

Wat ik echter toen nog niet wist, was dat hij dronk zodra hij depressief was. En hij dronk niet alleen. Ik heb zijn zus meerdere malen gesmeekt om hem geen alcohol te geven, daar hij al lever en nier patient was. Daarnaast was hij vader van 3 kinderen. Maar ze weigerde het hem te ontzeggen (haar man en zij zetten elke dag de wekker voor hun eerste glaasje/flesje).

Eind februari 2025 is hij is in een depressieve bui vertrokken en heeft zichzelf geprobeerd dood te drinken. Ik trof hem thuis aan en heb gelijk de spoedpost gebeld. 6 maart kregen wij te horen dat hij uitbehandeld was. 

Ik voel mij leeg, geamputeerd, rusteloos en kan op mijn vrije dagen alleen maar op bed liggen. Ik weet dat het beter is om iets te ondernemen, maar het kost mij energie die ik op dit moment niet extra heb.

Na jarenlang voor hem (mantel)zorgen naast een fulltime baan, heb ik het gevoel dat ik mijzelf weer opnieuw moet ontdekken en ik ben nog niet zover.