Contact verbroken met schoonfamilie
Dag Community,
Zijn er mensen die ook het contact met schoonouders hebben verbroken?
De 13e zou Agneta jarig zijn, het spookt nu enorm door mijn hoofd hoe erg mijn schoonfamilie zich heeft misdragen de afgelopen maanden en hoe zwaar leven Agneta heeft gehad door hun in haar hele (te korte) leven. Ze zijn er alleen voor de leuke dingen, maar het leven gaat ook om er zijn in de moeilijke tijden. Maar als je er niet bent en de slechte tijden nog erger hebt gemaakt en blijft maken, hoe kan ik daar dan ooit mijn 2 belangrijkste geschenken in de buurt van laten zijn.
Ze is als kind door haar moeder achtergelaten in Suriname bij haar vader, (3 jaar lang vanaf haar 7e), in die periode is ze misbruikt. Het laatste wat haar moeder zei toen ze contact had; mam, ik wil dat je een moeder bent en me geloofd “hoe kan ik je geloven, je was nog een kind”.
Mijn vrouw verbrak de verbinding en kreeg als laatste bericht “geef anderen niet de schuld van fouten die je hebt gemaakt” - onbegrijpelijk.
Het eerste telefoontje met mij, enkele uren na haar zelfdoding: “ik geloof niet dat het waar is wat Agneta heeft gezegd” - het moment dat ik besloot het contact te verbreken na de uitvaart - wat werd bevestigd door respectloos gedrag in de week van de uitvaart.
Mijn kinderen verdienen dit niet, zijn mentaal al zoveel sterker geworden en snappen helaas al veel van het leven. Ze weten dat hun Oma en ik ruzie hebben en we geen contact hebben omdat ik dat nu niet aankan, maar het is zo moeilijk om ze niet alles te zeggen…
Hoe ga jij om met je kinderen en het verbreken van contact met je familie?
4 Reacties
Hallo Sander,
eigenlijk kan ik me in deze situatie helemaal niet identificeren. Ik heb zelf geen kids.
Wel kan ik als buitenstaander er misschien op afstand iets over zeggen. Als ik je verhaal goed heb gelezen kan ik je volkomen begrijpen; je schoonfamilie/ ouders van je overleden vrouw hebben haar totaal niet oké behandeld, jij steunde haar en je wil nu voorkomen dat jouw kids, die wel een opa/oma/grootouder hebben, beschermen tegen vergelijkbaar leed als hoe met je overleden vrouw is omgegaan.
Ik als buitenstaander zou vinden dat het een beetje aan de leeftijd van je kids ligt hoe ermee om te gaan, als ze nog pre-puber <10 zijn zou je kunnen kiezen om toch een beetje contact aan te houden en na contact je kids vragen naar hun beleving. Of geen contact.. Maar als ze ouder worden langzaam een eigen keuze laten maken. Bescherming voor je kids is zeker belangrijk! Maar op een gegeven moment/ leeftijd zullen ze er misschien meer aan hebben dat ze zelf hun mening kunnen vormen over schoonfamilie of contact willen om zelf eigen vragen te stellen.
In ieder geval veel sterkte gewenst in de situatie met je kids en daarnaast ook het verwerken van het verdriet over je overleden vrouw
Ik heb een heel ander probleem ik heb geen contact meer met mijn zoon na het overlijden van mijn dochter doormiddel van zelfdoding , ze qas nog maar 20. Ik ben er heel erg kapot van geweest en nog. Want ik heb dubbele rouw verlies van je dochter en je zoon die je niet meer wil spreken Ik kan het niet begrijpen We hebben elkaar zo nodig. Het is nu 2 jaar geleden dat mijn dochter is overleden en sinds 1,5 jaar geen contact met mijn zoon Ik probeer op dit moment de draad van mijn leven weer op te pakken en weer eigen vorm te geven aan mijn leven. Ik hou hoop.
Lieve groet Conchita
Dag Sander…
Ik begrijp je heel goed. Wel heb ik een ander probleem namelijk met mijn oudste zus.
Ze maakt geregeld hele lelijke opmerkingen naar mij toe, Zelfs tijdens mijn man zijn crematie. Ja dat doet pijn. Ik hoop dat die wond ook nog niet gaat etteren bij mij en dat er geen wrok ontstaat….want daar heb ik alleen maar mij zelf mee
Wat mij helpt is praten en haar alle goeds toewensen. Maar zo ver ben ik nog niet.
Wel is dat mijn streven. En er niet te veel aandenken.
Een conflict of een groot onbegrip kun je na een zelfdoding er vaak niet bij hebben.
Weet ik uit ervaring, het is te veel.
Zeker met het ontkennen van het misbruik door familie begrijp ik van je schrijven.
Gerechtigheid lijkt me is dan zo’n drijfveer …je zou ze door elkaar willen rammelen….van luister nou eens een keer., Omdat het ontkennen zo veel pijn kan veroorzaken van de daad die haar was aangedaan.
Ik hoop voor Agneta dat ze rust nu gevonden heeft waar ze zo naar verlangde.
Ook hoop ik dat, dat een grote troost voor je is.
Ik zelf houd zo veel mogelijk afstand van mijn oudere zus….. …dat lukt me om met andere mensen veel over haar te praten. Daardoor krijg ik inzicht waarom ze zo reageert.
Het zal wel heel erg moeilijk zijn voor je schoonfamilie om te accepteren dat er misstanden vroeger waren. Ze kunnen de confrontatie niet aan. Dus gaan ze het maar ontkennen.
Misschien veel later kunnen ze het onrecht aanvaarden.
Ik hoop dat je goed voor jezelf zorgt en ik hoop dat je een beetje los kunt laten.
Daar is tijd voor nodig. De moeilijkste opdracht is hun te vergeven of op zijn minst het te begrijpen waarom ze zo denkt….zodat je zelf ook weer verder kunt met je leven. Het is nog al wat…..wat ik schrijf.
Ook hoop ik dat de liefde voor Agneta overwint. Zodat je zielenrust hebt.
Voor de rest wens ik je veel sterkte.
Veel liefs Elsje..
Hallo Sander,
Helaas heb ook ik het contact moeten verbreken met de familie (kinderen) van mijn man.
Ik zou jexwilken meegeven dat jij de enige verantwoordelijke bent voor je kinderen en ook voor jezelf. Je geeft ze ook ern mooi voorbeeld door voor je eigen waarden te staan. Familie of niet, kijk vooral om je heen welke mensen er voor jou en de kinderen zijn en laat de rest met liefde voor Agneta met rust.
Veel sterkte morgen en maak er vooral ern gedenkwaardige dag van met de kinderen!
Caroline