Verjaardagen

Deze week mag ik 31 kaarsjes uitblazen. Ik was 27 jaar toen mijn man overleed en ik ineens weduwe werd. Elke verjaardag vind ik nu opeens zwaar. Mijn man is 32 geworden en langzaam ga ik hem dus overleven.

Vorig jaar heb ik mijn 30e verjaardag onwijs groot gevierd. Ik had die behoefte toen ook echt. Het leven moet je vieren, zei ik tegen mijn dierbaren. En ik wilde iedereen bij elkaar hebben: mijn vrienden, zijn vrienden, mijn familie, zijn familie.

Dit jaar voelt alles weer eenzaam en alleen. Niemand die slingers voor je ophangt. Niemand die je verrast met een ontbijtje op bed (bijvoorbeeld), of die namens mijn zoontje een cadeautje voor mij koopt.

Ik ben dankbaar voor ons leven nu en de meeste dagen gaat het goed. Maar op feestdagen of bijzondere dagen voelt het extra zwaar en voel ik mij eenzaam. Met vrienden kan ik praten over de struggles van het moeder zijn, maar niet over de struggles van het weduwe zijn.

Ik zeg telkens: ik wil niet zielig doen, want ik wil niet dat mensen denken: jeetje, wat een zeurpiet. Maar ik vind deze dagen lastig. En ergens ben ik dankbaar dat ik nog steeds elk jaar een jaartje ouder mag worden, maar het voelt ook eenzaam. En ik mis hem op deze dagen zo onwijs erg.

Afgelopen week was mijn zoontje opeens ook heel verdrietig en toen zei hij dat hij papa mist. Dan breekt je hart als moeder en dan vind ik alles weer zo oneerlijk.

Hoe gaan jullie om met (je eigen) verjaardagen?

Liefs van mij!