Het voorjaar maakt me blij maar ook verdrietig
De dagen worden weer langer, de zon gaat feller schijnen, de bloemen schieten weer uit de grond, de paasreclames zijn weer te horen op radio en televisie. De periode van het jaar waarin de meeste mensen vrolijker worden.
Maar ik word eigenlijk alleen maar verdrietiger. Want het betekent voor mij dat de sterfdag van mijn broertje er weer aankomt, op 3 april. En de dagen eromheen. Hij heeft 3 dagen in coma gelegen nadat hij is neergestoken. Het is dit jaar 8 jaar geleden dat wij met z'n allen aan ons jaarlijkse paasontbijt had moeten zitten, maar in plaats daarvan zaten we met z'n allen aan het IC-bed van mijn broertje die aan het vechten was voor zijn leven.
Het valt me altijd weer tegen dat de aanloop ernaartoe altijd eerder begint dan je denkt, een heftige periode die toch zeker 1,5 maand duurt. En al die tijd probeer ik toch door te gaan met mijn leven, te werken, leuke dingen te doen. Maar het kost me veel moeite en veel energie.
Hoe gaan jullie daarmee om? Wat helpt jullie?
10 Reacties
De dag dat jij je broertje hebt gezien ligt steeds verder weg. Wanneer ik daaraan denk krijg ik een stress reactie over mijn hele lijf. Het duurde daarom ook even voordat ik op jouw bericht kon reageren. Dit kost ook mij ongelofelijk veel energie.
Ook fijn te lezen dat ik niet de enige ben 🙏🏼
Ik snap je gevoel helemaal. Lief dat je alsnog hebt gereageerd.
Dikke knuffel
Beste Iris,
Ook al is mijn situatie helemaal anders, ik herken de struggle die voorafgaat naar de sterfdag van mijn man. Mijn man is op 2 mei 2023 geleden overleden. Hij is aangereden toen hij met zijn motor op weg was naar huis.
Naast dat de sterfdag er weer aankomt, waardoor het gemis weer benadrukt wordt, zie ik nu het weer zoveel beter wordt de motoren weer massaal de weg op komen. Ook al had mijn man geen schuld aan het ongeluk van mij mogen alle motoren verboden worden. Ik vind het zulke ondingen. Je bent als motorrijder zo kwetsbaar. Ik krijg het nog steeds elke keer benauwd als ik een motorrijder voor, achter of naast me komt rijden.
Net zoals jij probeer ik door te gaan met leven, maar wat je zegt, dat is niet makkelijk. Ik merk dat ik ook weer wat onrustiger slaap en wat emotioneler ben. Op de dag zelf zoek ik steun bij mijn gezin en directe familie. We gaan samen iets moois doen. We gaan naar het concert van Danny Vera. Mijn man
kon hem wel waarderen en ik weet zeker als hij nog zou leven dan waren we er ook naar toe gegaan. Ik hoop op een fijn samen zijn maar van de ander kant mag het ook weer snel voor bij gaan.
Iris, ik wens je veel sterkte de komende tijd.
liefs Claudia
Lieve Claudia,
Dankjewel voor je lieve reactie en het delen van je verhaal over je man. Ik begrijp dat je direct aan hem denkt als je nu weer meer motoren op de weg ziet. Dat kan dan direct een trigger zijn he?
Wat een mooi idee om naar het concert van Danny Vera te gaan. Dat wordt vast een bijzondere avond en ik hoop dat je hem heel dichtbij je voelt.
Heel veel liefs
Lieve Iris,
Ik herken dit zo erg. En elke keer denk ik, ik weet hoe het nu gaat. Maar het jaar daarna is het toch weer anders. Voelt het anders, of komt het gevoel al eerder dan het jaar ervoor. Ik weet niet wat mij goed helpt in deze dagen. Praten probeer ik dan wel te doen. Dat mensen weten waarom het allemaal even wat moeizamer gaat. Maar het is iets wat nooit echt went... Ik probeer het geluk op dat soort momenten uit mijn zoontje te halen denk ik. Maar heb ook de neiging om te vluchten. Vorig jaar zat ik de dagen ervoor ''lekker'' in Milaan.
Je hebt totaal niks aan mijn reactie denk ik. Maar weet dat je niet de enige bent die deze dagen struggelt en niet weet hoe en wat. Ik zou willen dat ik de gouden tip had!
Liefs <3
Lieve Shyla,
Ik heb zeker wel wat aan je reactie! Namelijk de herkenbaarheid en erkenning van mijn gevoelens. Voor mij is het ook ieder jaar anders, ook afhankelijk van andere factoren die op dat moment spelen in mijn leven.
Het is inderdaad belangrijk om te delen met je omgeving dat je even wat minder lekker in je vel zit. Dat geeft hen ook de kans om er voor je te zijn of om op zn minst iets meer rekening met je te houden.
Liefs!
Hallo Iris,
Ik kan me zo inleven in je verdriet nadat je je broertje op zo'n vreselijke wijze hebt verloren.
Ik denk dat het altijd moeilijk zal blijven deze speciale datums.
Ook wij hebben onze enige zoon verloren vorig jaar en binnenkort is het 1 jaar geleden, ik kijk er al weken zwaar tegenop, weer zo'n zware dag met zoveel pijnlijke herinneringen, verdriet, gemis & onbegrip, zelfs acceptatie wilt er nog niet volledig in bij mij.
Heel veel sterkte gewenst🙏lieve groetjes, Johanna.
Dankjewel voor je lieve reactie. Ook een hele dikke knuffel voor jou!
Lieve Iris,
Het is heel herkenbaar. Onze zoon is 4 december gaan reizen en tot aan zijn overlijden op 4 februari loopt de spanning op.
In die periode met al die bijzondere dagen proberen we met de dag te leven. De ene dag gaat beter dan de andere, maar zoals je schrijft kost het heel veel energie.
Zodra het 4 februari is geweest zeggen we tegen elkaar dat we blij zijn dat we gevoelsmatig weer even rust krijgen tot aan zijn geboortedag.
Heel veel sterkte de komende periode.
Liefs Anja
Het voelt toch ergens weer als een opluchting als die zware data weer achter de rug zijn he? Dat gevoel herken ik helemaal.
Dankjewel voor je reactie.
Liefs!