Mijn lieve broertje.
Lieve lotgenoten,
Op 23 februari verloor ik mijn broertje, hij is 17 jaar geworden. Het voelt alsof er een deel van mijzelf ook weg is. Wij scheelden maar 1 jaar, ik heb mijn hele leven hem naast mijn zij gehad. Ik vind het moeilijk om te beseffen dat ik hem nooit meer zal zien. Hij zat sinds het begin van 2025 bij GGZ. Het werd niet beter, mijn ouders en ik zagen hem veranderen. Wij wilden hem zo graag redden, dus toen gingen mijn ouders verder hulp zoeken.
Ondertussen deed hij pogingen om uit het leven te stappen, hij heeft vaak uitgeschreeuwt dat hij geholpen wil worden, mijn hart brak als hij dit zei. Hij werd opgenomen bij een crisis dienst eind september 2025. Een paar dagen op die plek en dan weer een paar weekjes thuis en zo bleef dat doorgaan. In januari stopte dat, hij ging definitief naar huis. Ik was zo blij toen hij weer thuis kwam. In mijn ogen werd hij vrolijk en energiek hij wilde sporten samen met mij, hij sprak af met vrienden.
In de nacht van 22 februari op 23 februari kwamen mijn ouders erachter dat hij niet thuis was. Politie ingeschakeld en de Politie vond hem lopend langs de snelweg. Hij werd gebracht naar een crisis dienst, die namen hem niet aan omdat hij onder de 18 was. Mijn broertje werd gevraagd of hij kon beloven dat hij zichzelf verder niks aan zou doen deze nacht, hij zei: dat kan ik niet beloven. De dienst gaf hem toen een slaap pil zodat hij thuis kon slapen. Hij kon alsnog niet slapen. Ik was er zelf niet bij die nacht dus ik heb niks van die nacht meegekregen. Ik werd wakker en ik ging naar stage. (Hij ging zelf 2 dagen in de week naar school dit kwam door het traject waar hij bij zat.) Ik kwam thuis, hij was vrolijk tegen mij en hij praatte over dingen die hij leuk vond of wat voor leuke dingen hij had meegemaakt.
Rond 22:15 toen mijn ouders lagen te slapen zat ik in mijn kamer. Mijn broertje kwam naar mij toe en stond bij mijn deur toen hij zei:slaaplekker Noa. Welterusten jongen, zei ik. Hij liep naar beneden, ik dacht er niet veel van want hij ging vaker naar beneden om daar even te zitten en tv te kijken. Om 23:30 besloot ik naar beneden te lopen om te kijken of hij daar zat, hij was nergens te bekennen. Ik maakte mijn ouders wakker en die hebben de Politie gebeld. Ik ging weer naar bed, ik geloofde dat hij weer terug zou komen. Op 24 februari om 2 uur in de nacht werd ik wakker gemaakt door mijn vader, zijn blik zei genoeg. Ik ging naar beneden en daar stonden 2 politieagenten met tranen in hun ogen. Mijn gedachten raasde. Ik had het kunnen weten dacht ik, als ik mijn kamer deur opende kon ik hem zien, dan kon ik zien dat er iets was. Dat denk ik nog vaak, maar soms komen ook andere gedachten: Stel als ik hem had kunnen "redden" dan had ik misschien zijn lijden nog verder uitgesteld. Ik blijf denken, nu nogsteeds.
Ik wil hem een knuffel geven. Wij mochten hem niet meer zien. Mijn lieve broertje.
Ik merk dat ik er extra mee zit bij leuke of vrolijke activiteiten, hebben meer mensen hier last van?
2 Reacties
Beste Noa,
Wat goed dat je hier het verhaal van jou en je broertje deelt. Je doet dit op een plek waar veel anderen zich erin zullen herkennen.
Zoals hoe moeilijk het was om hem te zien als hij om hulp vroeg. Ik vond dat ook zo lastig bij mijn vriendin. Je wilt iemand zo graag helpen, maar de gedachten kunnen zo sterk zijn. We kunnen er voor iemand zijn en helpen daarmee meer dan we denken. Dat beseffen we vaak niet denk ik. Zo te horen ben jij ook een enorme steun voor je broer geweest.
Je noemt ook de momenten waarop hij vrolijk was. Hij komt op mij over als een heel mooi mens. Ik wens je toe dat je met een lach en een traan aan hem terug zult gaan denken. Met een lach, omdat je zijn glimlach voor je ziet en met een traan, omdat je hem natuurlijk altijd zult blijven missen.
De verwerking van zo'n verlies heeft z'n tijd nodig. Haast je daarin niet, maar je mag er vertrouwen in hebben dat het beter wordt. Op de gekste momenten heb je het misschien moeilijk en op momenten waar je tegen opziet kan het meevallen.
Voor mij heeft een lotgenotengroep van Slachtofferhulp Nederland trouwens echt geholpen. Ik stond verbaasd over hoeveel ik herkende in de ervaringen van anderen. Dit hielp me bij de verwerking. Er zijn ook speciale groepen voor degenen die een broer of zus zijn verloren. Je kunt hier eens kijken of het iets voor je is: https://www.slachtofferhulp.nl/emotionele-hulp/contact-met-lotgenoten/a….
Heel veel sterkte en ik wens je veel mooie herinneringen aan je broertje toe.
Groeten, Vincent
Lieverd
geef het tijd
Leuke dingen zijn, even niet meer leuk
Maar blijf, ze wel doen
Afleiding is fijner dan in je hoofd zitten
En vergeet niet
je mag verdriet hebben en pijn..
Je mag boos zijn..
Maar laat het niet de overhand nemen
Vier het leven.. Voor hem
Want hij kon het niet dus leef extra
voor hem
En als iemand echt wil gaan kan je bijna nooit wat doen is mijn, ervaring,
Het is vaak dat ene moment in diegene ze hoofd wat de brenger is van de dood
Ik was bij mijn vriendin nog, een paar uur eerder
Totdat ze besloot om weg te gaan, van hier
Ze wikde niet door
Maar van de pijn, af
Sterkte lieverd