Ex-partner verloren aan suicide (4 jaar geleden)
Bijna 4 jaar geleden ben ik mijn ex-partner verloren aan suicide. We waren net een maand uit elkaar. In deze maand dat we uit elkaar waren, heeft hij eerder een poging gedaan die ik heb kunnen voorkomen. Het was een maand vol stress en geregel, omdat ik de persoon was die overal mee heenging en overal op lette. Ik was destijds net 18 jaar. Nu bijna 4 jaar later heb ik er weer heel veel moeite mee, alsof het een week geleden is gebeurd.
Op de dag van zijn overlijden, hadden we in de ochtend ruzie, waarnaar ik niet meer op mijn telefoon keek. Het moment dat ik er weer opkeek had ik een afscheidssms’s. Ik heb daarna nog een uur met hem geappt, 112 gebeld en proberen te achterhalen waar hij was. Dat is mij nooit gelukt.
Ik heb heel veel moeite met het feit dat we die ochtend ruzie hebben gehad en dat ik de relatie heb beëindigd. Het schuldgevoel wat ik heb is na 4 jaar niet verminderd. De vragen zoals ‘had ik toch maar’ blijven rondspoken in mijn hoofd, ondanks therapieën, zoals EMDR.
Ik wilde graag mijn verhaal even kwijt, omdat ik niemand om mij heen ken die iemand is verloren aan zelfdoding of/en die tot het laatste moment contact had met die persoon.
4 Reacties
Dag Noor,
Hopelijk heeft het je geholpen om je verhaal op deze manier kwijt te kunnen. Soms is dat gewoon net even wat nodig is.
Heb je ook al eens meegedaan met een online of fysieke bijeenkomst?
Vanuit slachtofferhulp worden regelmatig bijeenkomsten georganiseerd met diverse thema’s waarbij er mensen die soortgelijke situaties hebben meegemaakt met elkaar in gesprek kunnen. Hier is een link met de agenda:
https://www.slachtofferhulp.nl/emotionele-hulp/contact-met-lotgenoten/a…
Wellicht zit er iets tussen voor je, vrijblijvend en ter overweging.
Fijne avond
Stefan
Beste Noor,
Goed dat je hier je verhaal deelt. En zoals John al zegt, veel van ons zullen je gevoel herkennen.
Bij mij is het ook door mijn hoofd geschoten, maar ik heb het snel naast me neer kunnen leggen. Had ik dan altijd bij haar in de buurt moeten zijn? Ik besefte al snel dat dat geen leven zou zijn geweest voor haar, en ook niet voor mij. En zou dat dan wel geholpen hebben? Ik denk dat dat wat onze geliefde dreef, te sterk was.
Ik denk dat we vaak ook vergeten wat we wél voor iemand hebben gedaan. Alleen al het er voor iemand zijn, geeft zoveel steun. In mijn ogen hebben daarmee al veel leed verzacht.
Mijn vriendin heeft nu rust. Geen worstelingen meer. Ik ben enorm dankbaar voor de tijd die we samen hadden, maar die gedachte hielp mij in de acceptatie.
Heel veel sterkte.
Groeten, Vincent
Hi Noor, in deze groep is het "als ik maar..." bij velen een bekend gevoel, ook ik herken dit, tot iemand vanuit deze groep en in een vergelijkbare situatie zei, "ik heb dat wat jij niet gedaan hebt, heb ik wel gedaan...en we zitten alsnog in dezelfde situatie". Dat nam dat stukje juk weg van mijn schouders.
Een keuze om uit het leven te stappen is van jouw (ex) partner, terwijl de kring eromheen van vrienden, familie en partners juist het tegenovergestelde zouden willen, een keuze van leven boven dood. Hoe moeilijk het ook is om datgene wat is gebeurd een plekje te geven, vraagt om (zelf)acceptatie en vergeving, dat hij die keuze maakte. Dat kost tijd Noor. En jij hebt ook nog een heel leven voor je en recht op geluk, daarom kijk vooruit en herinner vooral de mooie momenten. Soms is dat moeilijk, om in je eentje los te komen van dit trauma en het is dan goed om om professionele hulp te vragen. Sterkte Noor
Dankjewel voor deze fijne woorden John.