Overslaan en naar de inhoud gaan
Terug naar Nabestaanden van een ongeval of geweldsmisdrijf

Plekje gegeven ?

Ken je dat dat mensen aan je vragen, ‘heb je het nu nog geen plekje gegeven?’ Of  ‘ het is al een jaar geleden? Etc etc. Oef ik wordt daar zwaar geïrriteerd van maar ben vervolgens sprakeloos. Herken je dat ? Hoe reageren jullie daar eigenlijk op?

Bezig met laden...

4 Reacties

11 mei 2026

Hey Leven,
Ja dat is heel herkenbaar helaas.
Mensen bedoelen het vast goed, maar beseffen niet dat er geen plekje is waar je je verdriet, pijn en rouw neer kunt zetten en het dan maar over is. Als mensen zoiets zeggen, zeg ik een foto geef je een plekje, hiervoor bestaat geen plekje, hier moet je mee leren leven en dat gaat de rest van ons leven zo zijn, want dit gaat niet over.

Liefs Miranda

11 mei 2026

Hoi Leven, een plekje ?
Alsof het een stukje servies is, een mok of bord geef je een plekje.
Rouw , pijn, gemis & verdriet om de persoon die je verloren hebt op onmenselijke wijze soms neem je de rest van je leven mee.
Mij is inmiddels duidelijk dat anderen die zoiets niet mee hebben hoeven maken ( gelukkig) nooit gaan begrijpen hoe pijnlijk het is.
Denk maar dat ze niet beter weten en vanuit zich mischien ongemakkelijk voelen door jouw situatie stellen ze die vraag , met waarschijnlijk de juiste intentie maar geen voorstelling hoe het in werkelijkheid is.
Lieve groetjes, Johanna

13 mei 2026

Dank jullie beide. Bruikbare voorbeelden een foto, mok of bord geef je n plekje. Nu nog oefenen om het een beetje luchtig te brengen.
Weer een stapje gezet 🙏

18 mei 2026 (bewerkt)

Hi,

Ja, dat herken ik. Die onhandige opmerkingen uit je omgeving zijn vaak een teken dat mensen zich gewoon niet zo goed in jou kunnen verplaatsen en dus niet weten wat ze moeten zeggen. Gelukkig voor hen, want dat betekent dat zij niet zoiets heftigs hebben meegemaakt. Maar het helpt jou niet. Ik probeer altijd te onthouden dat mensen op die manier proberen te 'helpen' en goede intenties hebben. Ze gunnen het je dat je doorgaat met je leven en weer leuke dingen kan gaan doen. Dat komt uit een goed hart. Hoewel het niet zo werkt en je er misschien ook een beetje boos van wordt, probeer ik het van me af te laten glijden en er niet teveel op in te gaan. Ze kunnen er ook niet zoveel aan doen: ze weten gewoon niet beter en bedoelen het goed. Hoe lastig en pijnlijk het soms ook is.

Liefs!