Een heel persoonlijk verhaal
Een heel persoonlijk verhaal
Het is nu 3 jaar en 7 maanden geleden dat mijn man plotseling overleed door een motorongeluk. Ik werd op mijn 27e weduwe en alleenstaande moeder. Afgelopen vrijdag was het voor het eerst in al die tijd dat ik weer op date ben gegaan. Ik had het gevoel dat ik eraan toe was. Ik vond het helemaal niet spannend en had er onwijs veel zin in.
De date was leuk. Lekker gekletst. Hij gaf mij ook de ruimte om over mijn man en mijn kind te praten. Dus dat was heel fijn. Ik voel me ook niet schuldig naar mijn man toe. Toch is het wel heel gek. Je bent namelijk nooit gescheiden. De liefde is er nog steeds. Maar hij komt niet meer terug…
Ik weet dat een nieuwe liefde mag en kan komen naast de liefde voor mijn man. Maar toch, wat voelt het allemaal gek. Je had je leven zo anders voorgesteld. Toch is het ook wel weer leuk om een beetje te flirten en het gezellig met iemand te hebben (iemand anders dan je vrienden of je kind haha).
Zijn er meer weduwen en weduwnaars die hier doorheen zijn gegaan? Het opnieuw daten? Want laten we eerlijk zijn: je wil op deze leeftijd ook niet de rest van je leven alleen blijven. Vonden jullie het ook zo ingewikkeld?
Gaat er een tweede date komen? Ik denk het wel. Maar ik doe het rustig aan!
4 Reacties
Shyla, lieve schat, wat goed om dit te lezen.
Dat je na jaren nog steeds worstelt met je gevoelens is niet zo vreemd. Wat jij op redelijk jonge leeftijd hebt moeite doorstaan, daar moet je stevig voor in je schoenen staan. Je bewijst keer op keer dat je dat kan, je bent een sterke vrouw die langzaam maar zeker uit een diep dal klimt.
Het is je zo gegund om je weer gelukkig te voelen. En dat je daarbij de liefde voor je man ook een plekje weet te vinden, fantastisch.
Hoop dat het verder goed gaat en dat je weer kan leven.
Knuffel vanuit Friesland.
Haai Henk,
Wat een super lieve reactie!! We gaan zien hoe alles loopt. We proberen er ondanks alles maar een feestje van te maken!
Liefs!
Hoi Shyla,
Wat fijn om te horen hoe je deze stap beleeft. Het is zeker herkenbaar en ik vind dat je heel mooi beschrijft hoe het voor je voelt. Hoe het enerzijds klopt en aan de andere kant toch best raar is.
Na het overlijden van mijn vriendin was ik ook echt op zoek naar een nieuw maatje. Dat was sneller dan bij jou. De stilte van de coronatijd maakte dat ik er eerder aan toe was misschien.
Toch voelde het dat het klopte. Maar ik begreep eigenlijk niet zo goed waarom. Ik zat nog midden in het rouwproces en dat ging gewoon door. De lieve vriendin die ik leerde kennen gaf me alle ruimte om dat proces voort te zetten. Daar heeft ze me ook echt mee geholpen.
Ook ik dacht oud te worden met mijn vorige vriendin, maar dat liep helaas anders. Moet je dan de rest van je leven alleen blijven? Dat kan natuurlijk, maar opnieuw beginnen met iemand anders is helemaal prima. Ik denk dat degene die we hebben verloren ons dat ook zou gunnen.
Wat ik het lastigst vond, was het vertellen aan de omgeving. En wat bleek? Iedereen vond het juist fantastisch en was blij voor me. Ik zag er tegenop, maar de reacties waren hartverwarmend.
Als ze anders hadden gereageerd, dan was dat jammer geweest, maar het voelde voor mij goed. Ik denk niet dat ze me aan het twijfelen hadden gebracht. Zoals je zegt, je voelt wanneer je eraan toe bent.
Nu ben ik al meer dan vijf jaar samen met mijn nieuwe vriendin. De liefde voor de vorige is er nog steeds en dat gaat heel goed samen.
Op naar de tweede date(?)! Het is je gegund. Geniet ervan.
Groeten, Vincent
Haai Vincent,
Wat een prachtig verhaal!
Ik kom ook wel steeds meer tot de conclusie dat iets nieuws kan bestaan naast de liefde voor mijn man. Dat is niet weg en dat hoeft ook niet. Alleen hij komt niet meer terug. Dat is wel een feit.
Alleen is maar zo alleen.
Ik wacht nu tot hij een 2e date voorstelt haha. De 1e kwam uit mij. En dan zien we wel verder!
Liefs van mij!