Een band met hulpverleners

Sinds onze zoon in het buitenland is verongelukt, hebben wij lange tijd intensief contact gehad met onze familieagenten en de casemanager van Slachtofferhulp. In zo’n periode spreek en zie je elkaar vaak. Je deelt verdriet, onzekerheid en vragen waar geen eenvoudig antwoord op is. Zonder dat je het doorhebt, leer je elkaar goed kennen en ontstaat er een band. 

Na verloop van tijd werd het contact wat minder intensief. Toch weten we dat als er vragen zijn we altijd weer bij hen terecht kunnen. Dat gevoel van beschikbaarheid en vertrouwen is ontzettend waardevol. 

En dan komt ineens het bericht dat onze familieagent gaat vertrekken. Hoe het nu verder gaat, weten we nog niet. Misschien komt er iemand anders maar dat is niet waarschijnlijk. Wat blijft, is dat gevoel van verlies. Alsof er opnieuw een lijntje wordt doorgesneden, een band die in een heel kwetsbare periode is opgebouwd plotseling eindigt. 

Herkennen jullie dat gevoel? Dat het afscheid van een hulpverlener voelt als het verbreken van een verbinding die juist zo belangrijk was?

Liefs Anja