Een band met hulpverleners
Sinds onze zoon in het buitenland is verongelukt, hebben wij lange tijd intensief contact gehad met onze familieagenten en de casemanager van Slachtofferhulp. In zo’n periode spreek en zie je elkaar vaak. Je deelt verdriet, onzekerheid en vragen waar geen eenvoudig antwoord op is. Zonder dat je het doorhebt, leer je elkaar goed kennen en ontstaat er een band.
Na verloop van tijd werd het contact wat minder intensief. Toch weten we dat als er vragen zijn we altijd weer bij hen terecht kunnen. Dat gevoel van beschikbaarheid en vertrouwen is ontzettend waardevol.
En dan komt ineens het bericht dat onze familieagent gaat vertrekken. Hoe het nu verder gaat, weten we nog niet. Misschien komt er iemand anders maar dat is niet waarschijnlijk. Wat blijft, is dat gevoel van verlies. Alsof er opnieuw een lijntje wordt doorgesneden, een band die in een heel kwetsbare periode is opgebouwd plotseling eindigt.
Herkennen jullie dat gevoel? Dat het afscheid van een hulpverlener voelt als het verbreken van een verbinding die juist zo belangrijk was?
Liefs Anja
4 Reacties
Lieve Anja,
Ik had zelf niet zo'n hechte band met onze familierechercheurs en ook niet met mijn begeleider vanuit Slachtofferhulp. Onze casemanager was heel lief en behulpzaam, maar toen zij afscheid nam bij ons voelde dat voor mij ook wel als een opluchting. Want het betekende ook het einde van de periode van rechtszaak en alle andere zaken die geregeld moesten worden. Dus ik was ook wel blij toen het moment kwam dat dat afgesloten werd.
Maar ik merk wel dat ik na de dood van mijn broertje meer moeite heb met afscheid nemen van mensen. Dus dat gevoel kan ik me heel goed voorstellen. Ik vond het bijvoorbeeld heel erg lastig om afscheid te nemen van mijn collega's toen ik een nieuwe baan kreeg, op de plek waar ik werkte toen mijn broertje overleed. De collega's die mij destijds dus opgevangen hebben en zo'n grote steun voor me zijn geweest. En als de mensen die jullie zo hebben bijgestaan bij zo'n grote levensgebeurtenis dan ineens uit je leven verdwijnen, dan kan ik me voorstellen dat dat veel impact heeft. Zij 'hoorden' ook een beetje bij het verlies van jullie zoon.
Misschien kun je vragen af en toe eens contact op te nemen? Al is het 1 of 2 keer per jaar.
Liefs!
Lieve Iris,
We hebben in het begin heel intensief contact gehad en nu is dat nog af en toe. Op dit moment zijn we nog bezig met de jurisiche afhandeling en vragen we nog af en toe hulp. Misschien ook meer het idee dat ze er zijn voor vragen. Gelukkig hebben we gehoord dat hjj binnen het basisteam blijft en ook onze familie agent.
Het inderdaad ook heel herkenbaar om zo wie zo afscheid van mensen om je heen te nemen. Ik denk dat we daar heel gevoelig voor zijn geworden.
Liefs Anja
Lieve Anja,
Zelf heb ik dit niet meegemaakt maar ik snap wel heel goed wat je zegt. Misschien alsof je weer een stukje van je zoon verliest? Of vul ik daarmee iets in?
Liefs van mij!
Lieve Shyla,
Het was inderdaad de schrik en het onverwachte. Zij horen bij het afscheid nemen van Robbin. Gelukkig hebbe we inmiddels even contact gehad en bljjft hij binnen het basisteam en ook onze familie agent.