Overslaan en naar de inhoud gaan
Terug naar Voor nabestaanden na zelfdoding

25 maart 2023 veranderde alles

25 maart 2023. Ik was in mijn eigen woning aan het klussen. Mijn vriendin Monique en ik hadden de stilzwijgende afspraak dat wanneer ik aan het klussen was er niet gebeld of ge-appt werd want anders zat ik alleen op mijn mobiel en kwam er weinig uit mijn handen. 's Avond belde haar moeder mij, ze vertrouwde het niet. Ik reed naar Monique's woning, ging naar binnen en vond een op de deur naar de woonkamer geplakte handgeschreven brief met de waarschuwing dat er geen glas aangeraakt mocht worden want Monique had natrium azide ingenomen. Ik controleerde de beneden verdieping maar daar was ze niet. Ik ging de trap op naar boven, haar naam roepend. Ik vond haar overleden op bed. Verdoofd belde ik 112 om vervolgens haar moeder te bellen. De politie was er als eerst, daarna kwamen de ambulance, de schouwarts en de brandweer. Verdoofd beantwoordde ik alle vragen. Moeder was inmiddels gearriveerd vanuit haar woonplaats. Ze mocht Monique's woning niet in want eerst moest een misdrijf door de politie uitgesloten worden. We werden op het politiebureau supergoed opgevangen. Ik vond Monique rond 20:00 uur. Om 01:00 uur werden Monique en haar woning vrijgegeven. Ik moest eerder naar de woning om vragen van de forensisch recherche te beantwoorden . Daardoor had ik tijd om Monique te checken voordat moeder kwam: ik had gevraagd aan de politie of de schouwarts, wanneer hij klaar was, Monique te fatsoeneren, ik wilde niet dat haar moeder zag wat ik had gezien. De schouwarts had perfect werk geleverd: Monique lag vredig en mooi in bed. 
Om 02:00 uur kwamen uitvaartverzorgers. Ik heb Monique op mijn verzoek helemaal klaar mogen maken en de trap afgetild . Haar volle gewicht rustte op mij, ik wilde dat ze voelde dat ik het was die haar voor het laatst haar woning uit begeleidde.  Op maandag 27 maart 2023 hebben haar beste vriendin en ik afscheid van onze Monique genomen en de kist gesloten. Op woensdag 29 maart 2023 was de uitvaart. Een paar dagen na de uitvaart ben ik weer gaan werken. Dit hield ik vol tot juni, toen viel ik om: ik heb bij de vondst van Monique PTSS opgelopen en krijg daar hulp voor. Ik ben nog steeds uitgeschakeld. De feestdagen zijn gelukkig voorbij maar ik zie op tegen 25 maart. Ik mis Monique. 

Marco

Bezig met laden...

5 Reacties *

06 januari 2024

Hoi Marco, het vinden, en verdoofd zijn, daarna ptts, de decembermaand en het gemis herken ik direct.
Het is zwaar om een geliefde te missen.
Balans zoeken is moeilijk.
Ik begrijp dat je er tegen op kijkt.
Zijn geen gemakkelijke dagen.
Dikke knuffel

27 januari 2024

Als antwoord op door f27676880f5541…

Dank je wel Simone-H, lief!

27 januari 2024

Als antwoord op door 23d9c755852844…

🙂

06 januari 2024

Oh man, wat verschrikkelijk en dan ook vooral dat je haar ook zo gezien hebt. Mijn dochter heeft vorig jaar mei een eind aan haar leven gemaakt ( door haar halsslagader door te snijden) en ze had op de douchedeur een briefje hangen. Ik heb haar pas gezien toen ze opgebaard lag en toen zag ze er prachtig uit. Voor mij komt die dag dat ze gevonden is ook steeds terug ( met beelden van politie/ brandweer/ GGD/ Schouwarts) maar ik heb gelukkig niet het beeld van mijn dochter in de douche gezien. Vreselijk voor je en ik hoop dat het met hulp ietsje minder pijn gaat doen. Heel veel sterkte!

27 januari 2024

Als antwoord op door 24de5c09cdfe4a…

Dank je wel Eus62, het moment dat ik Monique aantrof zat ik in een soort overlevingsmodus, dat schijnt normaal te zijn in zo'n traumatische situatie. Ik kon helder denken en moest handelen: 112 bellen, moeder bellen, niets aanraken ivm het politieonderzoek. Maar wat ik wilde kon niet: Monique strelen, knuffelen, voor het laatst aanraken. Dit kon niet ivm het politieonderzoek en Monique was giftig door de natrium azide, althans in ieder geval haar gezicht. In afwachting van de hulpdiensten was ik alleen met haar, de onmacht was enorm.
Op maandag moest de kist gesloten worden, de uitvaartverzorger had mij gebeld omdat Monique er snel slechter uit ging zien. Haar beste vriendin en ik hebben dat gedaan. Moeder kon niet aanwezig zijn op die korte termijn en daarom heb ik 3 foto's genomen voor het geval moeder later zou willen zien hoe Monique opgebaard lag. Voordat we de kist sloten heb ik Monique's haar gefatsoenseerd dwz lekker wild gemaakt want de uitvaartverzorger had haar haar gekapt , absoluut zoals ze niet was. Daarna heb ik een miljoen kusjes gegeven en woordjes in haar oor gefluisterd. Vervolgens uiteindelijk na 2 uren de kist gesloten. Ook toen zat ik in een overlevingsmodus. Wanneer ik nu naar de 3 foto's terugkijk, wat ik overigens niet vaak doe, dan kan ik mij niet voorstellen dat ik Monique zo gekust heb, ze zag er door de chemicaliën die ze had genomen afgrijselijk uit. Ik probeer me dan ook vast te houden aan de mooie herinneringen die ik heb ook al heb ik de afgrijselijke beelden bijna 24/7 op mijn netvlies. Het is lastig, zeker nu 25 maart , de sterfdatum, langzaam weer nadert. Gelukkig heb ik een lief netwerk om me heen, dat is ozo belangrijk heb ik het afgelopen jaar wel gemerkt.