Wat zal hij nu vinden?

Wat zal hij nu vinden?

Gisteren deed ik mee aan de halve marathon van de CPC in Den Haag. Terwijl ik liep vroeg ik mij af: waarom doe ik dit eigenlijk?

Er waren mensen die de reden van hun run op hun rug hadden staan. En als je een halve marathon loopt, heb je veel tijd om na te denken.

Ik merkte dat ik daardoor emotioneel werd. De reden dat ik dit doe is, naast mijn gezondheid, ook mijn man. De gedachte dat hij trots naar beneden kijkt en zegt: “Dat is mijn vrouw. Kijk eens wat ze allemaal doet en kan.”

En als je zoontje van 4 dan tussendoor nog berichtjes stuurt via de telefoon van zijn oma dat mama als de bliksem gaat, dan is het cirkeltje weer rond.

Zelfs na meer dan 3,5 jaar kan het me nog zo raken. Met tranen over de finish, omdat je eigenlijk had gewild dat hij daar zou staan. Maar ook ontzettend dankbaar dat mijn lichaam dit kan en dat we doorgaan, ondanks alles wat we hebben meegemaakt.

Cheers to life!