Wanneer herdenken en vieren samenkomen

Vrijdag was de sterfdag van mijn broertje Michiel. Het is alweer 8 jaar geleden dat wij hem verloren door een steekpartij.

3 april is ook de datum van mijn vaders verjaardag. En 4 jaar na de dood van Michiel werd mijn middelste neefje geboren op 3 april. Tot slot valt Pasen dit jaar ook weer in het weekend van zijn sterfdag, precies zoals wij 8 jaar geleden eigenlijk aan de paasbrunch hadden moeten zitten. In plaats daarvan zaten we aan zijn IC-bed. 

Vrijdag, 3 april, waren we met een deel van de familie bij de herdenkingsplek van Michiel. Mijn broer en schoonzus vierden de verjaardag van mijn neefje. Vandaag vieren we met de hele familie de verjaardag van mijn neefje. Mijn vader viert zijn verjaardag niet meer. En morgen zitten we weer aan de paasbrunch met z'n allen. Zoveel emoties die samenkomen in een paar dagen tijd. 

Ik zal blij zijn als deze dagen weer voorbij zijn. Tegelijk gun ik mijn neefje ook de verjaardag en de aandacht die hij verdient. En ook gun ik mijn vader die aandacht en die liefde, ondanks dat hij er geen behoefte meer aan heeft. Het is zoeken naar momenten. Zoeken naar de momenten waarop we kunnen vieren, momenten waarop we kunnen rouwen, momenten waarop we samen kunnen zijn. 

Tijdens zulke ingewikkelde dagen sluit ik mezelf het liefste op. Terwijl het ook juist gaat om samenzijn: samen vieren, samen rouwen, samen huilen, samen paaseieren zoeken. 

Mijn gedachten en gevoelens gaan alle kanten op. Ik zal blij zijn als ik dinsdag weer aan het werk kan.

Fijne paasdagen allemaal.

Liefs Iris