Verlies van mijn zusje
Beste lotgenoten, Ik ben sinds januari al lid van deze groep. Ik hoop hier wat steun te vinden en te kunnen geven bij mensen die ook dit verschrikkelijke verlies hebben moeten meemaken. Mijn allerliefste zusje heeft 4 juli 2025 een einde aan haar leven gemaakt. Zij is 42 jaar geworden. Dit is gebeurd in een GGZ kliniek. Een deel van mij is ook gestorven toen zij overleed. Mijn jeugd, heden en toekomst is compleet veranderd en daarbij ben ik ook een beetje van mijn ouders verloren, want zij zullen ook nooit meer hetzelfde zijn, maar ook omdat mijn vader 2 maanden daarna een herseninfarct heeft gehad en daar wel wat aan overgehouden heeft. Verschrikkelijk om als ouders je kind te moeten verliezen. Ik vind het maar moeilijk. Ik mis haar zo😢
Bezig met laden...
4 Reacties
Beste Sanny,
Goed dat je deelt wat je hebt meegemaakt. Ik herken wel wat je zegt over de abrupte wending die je leven heeft gemaakt. Er is voor mij een leven waarin mijn vriendin er nog was, en een leven daarna. We waren 20 jaar bij elkaar en het plan was om samen oud te worden. Dat mocht niet zo zijn.
Een deel van jou is ook gestorven? Ja, zo voelde het voor mij ook. Je merkt dan pas hoe je vergroeid bent met iemand. Voor mijn gevoel zit er nog wel een heel mooi deel van haar nu in mij. Zo leeft ze toch een beetje voort.
Sterkte met het verwerken van dit verlies. Een proces dat z'n tijd nodig heeft.
Groeten, Vincent
Zo is het, er is een leven voor en een leven na. Zo voel ik dat ook. Er zal altijd een stukje van haar in mij zitten. Ik herken nu ook opeens veel van haar in mij. We lijken veel op elkaar.
Jij ook veel sterkte. Ze zitten voor altijd in ons hart💖
Beste Sanny,
Allereerst wil ik je mijn oprechte deelneming betuigen. Je hebt een immens verlies geleden, en ook je ouders dragen dit zware verdriet met zich mee. Zo’n verlies is onherstelbaar; het leven wordt nooit meer zoals het was.
Op 24 september 2020 ben ik mijn zoon Sergey verloren, en mijn dochter verloor haar broer. Omdat jij je zus hebt verloren, wil ik je iets vertellen over hoe mijn dochter zich direct na het overlijden van haar broer voelde en hoe zij zich nu voelt, inmiddels vijf en een half jaar later.
In het begin leek zij soms zelfs sterker dan ik. Vooral was ze bang voor mij: dat ik het fysiek of mentaal niet zou aankunnen, of dat ik uit eigen wil mijn zoon zou willen volgen. Tot op de dag van vandaag voel ik schuld dat ik haar toen niet voldoende steun heb kunnen bieden. We hebben moeilijke momenten gekend; ze zei dat ik geen normaal leven meer wilde oppakken na de dood van mijn zoon, terwijl ik nog een levende dochter heb.
Het verlies van een broer, en in jouw geval een zus, is een ingrijpend verlies, zeker wanneer jullie hecht waren, zoals mijn zoon en dochter dat waren.
Bij mijn dochter thuis staat een foto van haar broer op een zichtbare plek. En mijn kleinzoon, die na zijn overlijden is geboren, weet dat dit zijn oom is die “in de hemel leeft”.
Twee keer per jaar komen mijn dochter en ik bewust samen om hem te herdenken: op zijn verjaardag en op de dag van zijn overlijden. We proberen dan vooral mooie herinneringen op te halen, te denken aan de liefde en zorg die hij ons gaf, en aan de warme momenten samen. Dat helpt ons om verder te leven met het gemis.
Ik wens je veel kracht toe en een zachte, liefdevolle herinnering aan je zus. En wees alsjeblieft niet bang om steun te zoeken, erover te praten en haar te blijven herinneren. De tijd heelt niet alles, maar hij maakt het dragen van het verdriet soms iets lichter.
Veel liefs,
Natalia
Dank je wel voor je lieve woorden.
Voor jou ook heel veel sterkte met het verlies van je zoon. Ook al is het nu meer dan 5 jaar geleden, het is een verlies waar je als ouder nooit meer “overheen komt”.
Ik heb zelf 2 dochters en denk dat het verliezen van je kind het allerergste is wat je kan overkomen.
Ik wilde dat ik de pijn van mijn ouders kon weghalen of in ieder geval kon verzachten.
Ik merk ook dat ik me bij mijn ouders sterker voordoe dan dat ik ben. Naast hun verdriet om mijn zusje wil ik niet dat ze zich ook nog zorgen maken om mij.
Ik denk dat het verlies van een broer of zus zeker niet onderschat moet worden. Ik had mijn zusje nog zo nodig gehad de rest van mijn leven.
De jeugdherinneringen die we niet meer kunnen delen, het zorgen voor mijn ouders.
Wij hadden een hechte band en ik mis haar zo verschrikkelijk, maar toch denk ik dat ik er op den duur beter mee kan omgaan dan mijn ouders.