Trigger van verdriet
Als fietser beklim ik vrijwel ieder jaar wel een flinke berg. Eén kilometer onder de top barst ik dan altijd in tranen uit. Dan denk ik terug aan mijn vriendin en word ik overvallen door emoties.
Is het omdat ik voel dat ik daar dichtbij haar ben? Ik weet het niet. Het bereiken van de top draag ik altijd aan haar op.
Hebben jullie ook zoiets? Een trigger die zulke emoties oproept?
Bezig met laden...
4 Reacties
Beste Natalia,
Dank je wel! Dat zijn hele mooie, treffende woorden. Verdriet is voor mij ook een compliment voor mijn vriendin. Het toont aan hoe bijzonder ze voor me was. En dus blijkbaar nog steeds is. De tranen zijn wat dat betreft een mengeling van verdriet en dankbaarheid.
Groeten, Vincent
Beste Vincent,
Ik lees uw bericht en het doet mij meteen denken aan een boek dat volgens het tijdschrift Filosofie (dat in Nederland wordt uitgegeven) is opgenomen in de lijst van de beste filosofische boeken van het jaar. De titel is “Een kleine filosofie van grote emoties: Verdriet” van Ignaas Devisch.
Ik hoop dat ik geen regels van deze site overtreed door de omschrijving van het boek te citeren zoals die op Bol.com staat, want ik vind deze zo passend bij uw boodschap:
“ We moeten verdriet een plaats geven. Zegt men. Het zou onderdeel uitmaken van een traject dat we moeten doorlopen om het verdriet te omarmen of net los te laten. Zegt men. Maar men zegt zoveel, zeker over verdriet. Wat als niet wij maar verdriet ons een plaats geeft? Als verdriet echt verdriet is, is het overal en altijd in je leven aanwezig en ligt het als een dekentje om je heen. Verdriet zit bij je aan tafel. Het is de tafel waaraan je eet. Verdriet hoort bij het leven van de diersoort genaamd mens. Immers, ons leven begint en eindigt met gehuil en verdriet. Dat hoeft niet per definitie kommer en kwel te zijn. Maar het is er wel, dat verdriet. Wat als we verdriet, verdriet laten zijn, in zijn onpeilbare diepte of woeste en onoplosbare gedaantes? Wat zou het betekenen dat we niet van ons verdriet willen afraken, maar leren zoeken naar antwoorden op het draagbaar maken van de blijvende aanwezigheid van verdriet in ons lijf en leden?”
Ik wens u veel sterkte in uw verdriet, Vincent.
Liefs,
Natalia
Ha Natalia,
Dank je wel voor het delen van het boek. Ik heb het gelezen en er staat zoveel dat ik het over een tijdje weer zal lezen.
Hartelijke groet,
Renée van lotgenotencontact
Beste Renee,
Ik ben erg blij dat mijn aanbeveling voor het boek van nut is geweest. Hartelijk dank voor uw reactie.
veel liefs,
Natalia