Overslaan en naar de inhoud gaan
Terug naar Voor nabestaanden na zelfdoding

Stil verdriet

Mijn partner heeft 12 weken geleden afscheid genomen van haar leven en mij, zij verkoos dood boven leven en dood boven onze liefde. We deelden echt alles, behalve zij dit niet met mij… ik wist niet dat jij dat zij haar afscheid en haar voorbereidingen reeds had getroffen, ik heb dit niet zo zien aankomen. 
En dan komt dat ineens dat ene bericht wat je nooit wilt horen, er was geen signaal vooraf, geen afscheid, geen brief. Ik werd compleet overdonderd, vol ongeloof en ging vol in de ontkenning en raakte in paniek. Van het een op het andere moment is het samen zijn ineens weg, de toekomstplannen zijn verdampt, het leven verliest zijn glans en eindig alleen.
In ons huis is alles wat nog “zij” was, als foto ingelijst en hangen haar kleren nog in haar kast. Natuurlijk zijn onze herinneringen in m’n hoofd en haar liefde in m’n hart, maar stil verdriet is de pijn die slechts weinig mensen zien, laat staan begrijpen, Dat ik mijn liefde voor haar niet meer kan uiten, ik haar niet meer kan bereiken, haar niet meer kan aanraken en niet meer kan zeggen wat ik voor haar voel.
Het gemis is heftig, het brengt mij nog volledig uit balans, neemt mij mee naar mijn diepste emoties, het is echt verdriet in het kwadraat. “Wanneer het leven lijden wordt, is liefde loslaten” staat er op haar kaart, ik weet niet hoe ik dat moet doen, ik ben mijn maatje en lief kwijt voor altijd. Ik mis haar schouder en haar armen om me heen, juist nu wanneer ik het zo hard nodig heb.
En ja het leven gaat inderdaad verder, maar snapt (n)iemand dan wat stil verdriet is? Ik weet niet voor al wat er gebeurd is, hoe dat een plaatsje te geven, hoe onrust terug te brengen naar balans en ik weer plezier zou kunnen krijgen in plaats van deze enorme strijd…

Bezig met laden...

15 Reacties

12 juli 2024

Beste John,
Allereerste wil ik zeggen dat ik je voel. Ook ik sta in het begin van mijn rouwproces, mijn liefde heeft 11 weken geleden besloten dat hij het leven niet meer zag zitten. De liefde die jij benoemt voor jou partner is de liefde en warmte die nu ontbreekt. Ik noem het leegte en duisternis met soms her en der stippen op de horizon. Iedere dag gaat de zon weer op en ze maken (toekomst)plannen en het gaat door maar dat van ons staat stil! In mijn speech bij de uitvaart noemde ik onze dagelijkse door de weekse (normale) dag en dat deze dingen vanzelfsprekend zijn voor een ieder die aanwezig was in de zaal, maar als dat van de 1 op de andere dag plots wegvalt is dit ondraaglijk, eigenlijk is het niet uit te leggen aan mensen die dit niet door hebben gemaakt. Ik zocht de eerste weken naar zijn hand in ons bed, voorheen kneep ik daarin voor het slapen, wat voor ons betekende; ik hou van je, ik voel je, samen zijn we sterk en kunnen we de wereld aan. Nu kan ik die hand niet meer vinden.
De onrust die je voelt is er nu eenmaal, je hebt een trauma, je leven staat op z’n kop, plezier haal je uit kleine dingen op een gegeven moment (zoals ik de zon voelde branden), afgelopen week weer even ging werken (ookal heb ik een concentratie van een 4 jarige). Even praktisch: Ben je een lezer? Ik wel en kon geen bladzijde lezen van een fictief boek maar heb menu Keirse gelezen maar vooral het boek verlies door suïcide heeft me geholpen, pdf bestand heb ik evt voor je.
Warme groet, Susan

10 juli 2024

Beste John, hoe herkenbaar. De aardschok in je leven. Elke ochtend wakker worden met de schok dat het echt waar is. En echt niet zien hoe je weer verder kan. Mij en mijn schoonzus heeft de lotgenotengroep goed gedaan en geholpen, ook door wat meer grip te krijgen op het proces waar je doorheen gaat, het proces dat ik zelf omschreef als een kluwen wol. Het is een proces maar je hebt geen idee hoe en waar naar toe. Ik heb geleerd over 'rouwarbeid' van Manuel Keirse. Voor nu: je kan alleen maar accepteren dat je totaal uit balans bent en niet weet hoe verder. Vecht er niet tegen. Hou de liefde bij je en vertrouw er op dat je een nieuwe weg gaat vinden. Liefs, Yvon

07 juli 2024

Ook ik ben nog steeds bezig op zoek naar antwoorden sinds mijn man heeft gekozen om uit het leven te stappen. Zonder afscheidsbrief. Ik wil je heel veel sterkte toewensen.

07 juli 2024

Wat heftig.
Voor mij is het nu twee en een half jaar geleden dat mijn partner uit het leven stapte. Onverwacht, net als bij jou had ze had nooit met me gedeeld dat ze deze plannen had en ook al ging het niet goed met haar, het was nooit ook maar in me opgekomen dat ze dit zou kunnen doen. We waren na een periode van scheiding en apart wonen weer bij elkaar gekomen en ik stond op het punt om weer terug bij haar te komen wonen. het leek net weer iets beter met haar te gaan. Mijn dochter, toen 17, en ik bleven totaal verbijsterd achter.
Geen afscheidsbrief. Ze was de avond ervoor nog bij me geweest, onze dochter kwam weer voor een week naar mij en we zouden die dag erna inkopen gaan doen voor de feestdagen (het was December). Ze had dat zelf voorgesteld.
Wist ze dat ze het ging doen, toen ze bij me was? Was het voor haar een afscheid? Ik zal het nooit weten. Ik heb me erbij neergelegd dat sommige vragen nooit beantwoord zullen worden, maar wennen doet het nooit. Ik mis haar nog steeds.
Heel veel sterkte, John.

07 juli 2024

Sterkte.Neem de tijd..onbeschrijfelijk verdriet. Machteloos wanhoop. Ik zelf lig al 7 maanden onder de brokstukken van deze enorme aardbeving. Met heftige naschokken. Niet kunnen omschrijven wat er in je omgaat. Ik wens je veel sterkte toe. Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt.

07 juli 2024

John, verbijsterd klinkt je verhaal, je kunt het niet bevatten, het is verschrikkelijk. Ik leef erg met je mee. Ook mijn man heeft nu een half jaar geleden een einde gemaakt aan zijn leven. Ook ik was verbijsterd ongeloof. Ik ben nu een half jaar verder, heb veel er over gelezen, foto`s nageplozen om te zien hoe zijn ogen stonden. Veel gepraat met slachtofferhulp mijn kontakt persoon, lotgenoten gesproken en ook veel onderzoek gedaan om het te begrijpen waarom dit zomaar kan gebeuren. En het hoe en waarom en de reden. Inmiddels gaat het iets beter. En neem ik veel tijd voor mezelf om het allemaal te verwerken op de manier die bij mij past. Ik kan je alleen maar veel sterkte wensen de komende tijd en leef er met je mee. En hopelijk vind je ook hierin je weg om met dit grote verlies om te gaan.

07 juli 2024

Ach John, wat kan ik intens meevoelen met jouw verdriet, je pijn en je vragen. Mijn man heeft 11 weken geleden gekozen voor Hemelse rust na een korte maar heftige periode van depressie. Ook wij waren ruim 23 jaar altijd één. We deelden alles met elkaar en toch kon ik hem niet helpen in de laatste weken van zijn leven. Dat doet me heel veel pijn. Ook hier geen afscheid, geen brief... en dat geeft me aan de ene kant ook wel de geruststelling dat hij dit niet bewust heeft gedaan, ik weet dat hij nog liever zijn handen en voeten had afgehakt dan mij, of zijn familie pijn te doen. De zwaarte van zijn depressie was voor hem op dat moment niet meer te dragen en dit moet in een opwelling zijn gebeurd. En ja, ik ervaar het leven ook vaak als een strijd. Je wilt die pijn niet in je binnenste, dat enorme gemis dat je overspoelt als een enorme tsunami. Ik wens je zo ongelofelijk veel sterkte... en hoop dat je hulp en steun hebt van familie en vrienden.

07 juli 2024

Zo veel typen is niet zo mijn ding. Heb afgelopen week deelgenomen aan een online meeting en ik vond het heel fijn om zo veel herkenning te vinden in de verhalen van anderen die hetzelfde meegemaakt hebben.
Ik herken veel in je verhaal. Mijn man heeft mijn zoontje en mij op 10 maart dit jaar verlaten. Ik had ook geen brief en de echte reden wat het leven voor hem genoeg maakte zal ik ook niet te weten komen. Ik heb ook veel moeite met dat open einde. Ik ben ook teleurgesteld in mezelf dat ik het niet heb zien gebeuren en dat ik hem voor mijn gevoel niet heb kunnen helpen terwijl hij zo moet hebben geleden. Ik voel me heel erg tekortgeschoten. Ondanks dat veel mensen zeggen dat ik er niets aan heb kunnen doen.
Zelf ben ik ook nog zoekende naar hoe ik mijn levensplezier weer terug kan vinden. Ik denk dat het vooral veel tijd nodig heeft. Het is natuurlijk nog maar kort geleden. Ik wens je heel veel sterkte

07 juli 2024

Dapper van je Nishada, het is inderdaad echt en grote zoektocht om weer een soort van doel in je leven te vinden dat niet meer samenvalt met je man of partner. De glans is overal van af en de dingen die je samen deed, daar is alleen gewoon niks maar aan....

07 juli 2024

Beste John,

Helaas kan ik je niet troosten, want er is geen troost voor zo'n verlies. Maar misschien is het enige wat ik je zou willen wensen is mensen te vinden die soortgelijks is overkomen. Mij helpt dat enorm om me niet eenzaam te voelen.
Ik heb meteen contact opgenomen met Slachtofferhulp om deel te nemen aan een groep. 2 Maanden voor de start was mijn 16jarige intelligente gevoelige zoon uit het leven gestapt. Hij stond altijd gulzig in het leven en de laatste 5 weken voor zijn dood was hij wat down. Hij liet een afscheidsbrief achter dat hij het leven niet meer aan kon. Zo'n ander beeld dan dat ik hem kende.
Bij de eerste ontmoeting met andere ouders viel er een spanning van me af. Dit waren ook redelijke mensen, liefdevol, hoe had het hen kunnen gebeuren.
Natuurlijk kom je er nooit 100 procent achter waarom iemand het leven te zwaar vindt ondanks alle omringende liefde. Maar het kunnen blijven praten over je geliefde en ook hoe je zelf verder moet, is daar het centrale thema. Mij heeft dit meer geholpen dan psychologen en de rouwtherapeute.
Het verdriet, gemis gaat nooit over,maar verbinding met anderen maakt het iets behapbaarder. Sterkte

07 juli 2024

Sjaan, voor jou ook heel veel sterkte, ik heb na de zelfdoding van mijn man op 21 april jl. ook direct hulp gezocht bij een psycholoog. Ook bij mijn huisarts kan ik altijd terecht. Het is voor nabestaanden zo moeilijk omdat er zoveel vragen zijn waar we nooit antwoord op zullen krijgen. Ik zou heel graag een fysieke bijeenkomst van lotgenoten willen bijwonen. En hoop dat ik daar in mijn regio een keer de gelegenheid voor krijg.

07 juli 2024

Hoi John,

Op 30 april heeft mijn moeder zonder afscheid te nemen het leven los gelaten. Geen briefje helemaal niks. Haar angst heeft gewonnen. Mijn zus heeft kanker en het idee dat ze haar moest overleven is haar denk ik teveel geworden. We weten het niet. Ik weet het niet , niemand. Maar alles gaat maar door, en ik leef in verdriet. Ik weet ook niet hoe verder te gaan… het is een nachtmerrie. Mijn leven staat even stil. Maar de rest raast maar door. Met mijn zus gaat het voor nu goed. En dat moeten de onderzoeken steeds weer laten zien dat de schoont blijft. En desondanks stapte mijn moeder uit het leven. Hoe dan???

07 juli 2024

Dit is wel herkenbaar. Mijn schoonvader heeft de diagnose kanker gekregen en zou uitbehandeld zijn. De verwachting was dat hij maart niet zou halen.
En mijn man heeft begin maart een einde aan zijn leven gemaakt. Ik vraag me ook af in hoeverre dit een rol gespeeld heeft in zijn situatie. Terwijl het voor de meeste mensen het geval is dat je je ouders een keer moet gaan verliezen.
Mijn schoonvader is overigens nu redelijk stabiel....

07 juli 2024

Ach Nishada, ook dat heb je er nog bij. Meissie, wat een ongelofelijke ellende heb jij over je heen gekregen. Ik heb heel veel respect voor je, hoe je dingen onder woorden hebt gebracht tijdens de online bijeenkomst. Ik wou dat ik iets voor je kon doen, voel me machteloos bij zoveel leed en verdriet.

08 juli 2024

Dankjewel! Jij ook, voor jou niet minder moeilijk.