Nu pas? Nu al?
Ruim 7 jaar geleden zijn wij onze jongste, Elon, op 22 jarige leeftijd verloren aan zelfdoding. Hij was student, muziekliefhebber, paardenvriend, sociaal, met een beetje Tourette en een beetje autisme-achtige trekjes. Hij vond zelf dat hij aan anhedonie leed. Hij heeft 2 jaar lang tevergeefs gestreden met hulp van een behandelteam maar het is niet gelukt.
We (mijn vrouw en ik) hebben gezocht naar manieren om door te leven "in blessuretijd" als het ware, we hebben nog twee dochters en sinds kort een tweede kleinkind. Onze jongste dochter heeft na de coronatijd alle contact met ons verbroken dus we rouwen als het ware om een dood kind en om een levend kind. Mijn vrouw is journaliste en heeft vorig jaar een boek uitgebracht dat het best goed doet - het boek heeft ons een doel gegeven maar nu het er is en we steeds wat ouder worden zakt mij de moed af en toe in de schoenen. Vandaar dat ik me nu pas aanmeld bij deze groep.
We proberen anderen te helpen die hetzelfde is overkomen, niet omdat wij weten wat het beste is maar omdat het samen dragen zo veel beter werkt en je van elkaar dingen makkelijker oppikt. Luisteren werkt ook beter als je weet dat je tegen iemand praat die weet hoe het voelt.
Soms heb ik het wel eens gehad en dan sluipen er rare gedachten binnen maar ik geloof niet dat ik ooit zelf zou kunnen uitstappen. We hebben elkaar en we hebben de oudste met haar twee kleintjes (in een ver buitenland) en zo kachelt ons treintje wat doelloos door eigenlijk.
3 Reacties
Beste Newmickey,
Zo herkenbaar. Ik heb mijn zoon bijna 2 jaar geleden verloren en draag mijn verdriet dagelijks mee. Ondanks veel pijn praat ik met mensen over hem en hoe is het gegaan. Ik merk dat praten over m’n jongen geeft mij kracht om verder te gaan. Ik heb sinds 5 maanden een nieuwe werkplek helemaal nieuwe team en iedereen heeft begrip er voor ik krijg regelmatig een steuntje van ze.
Maar er zijn dagen dat ik verstop alles net als of het is nooit gebeurd. En dat is mijn manier op de moment. Of het ooit anders wordt? Ik heb geen idee, het werkt nu.
Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht om verder te gaan!
Groetjes,
Jenya
Beste lotgenoot,
Op 24/09/2026 is het voor mij zes jaar geleden dat ik mijn zoon verloor. Zijn naam is Sergey. Ik heb geen partner, maar wel een lieve dochter en een schattige kleinzoon.
Het verdriet verlaat mij niet. Ik ben gestopt met werken. Enkele jaren geleden ben ik opnieuw begonnen met kleine dingen die ik altijd graag deed: lezen, naar het theater gaan, naar opera en ballet, enzovoort.
Voor de buitenwereld lijkt het alsof het beter met mij gaat. Maar als ze eens wisten…
Ik heb vaak het gevoel dat ik mijn dagen hier op aarde uitzit, alsof het een straf is. Ik kan hier niet weg, niet omdat ik dat niet zou willen, maar omdat ik mijn dochter niet nog meer pijn kan doen. Zij heeft al zoveel verloren: haar vader, haar stiefvader en haar broer. Ik kan haar en mijn kleinzoon niet achterlaten zonder mijn steun en aanwezigheid.
Ik leef verder. Ondanks de schoonheid rondom mij, ondanks het feit dat er nog zoveel boeken zijn die ik niet heb gelezen en zoveel plaatsen die ik niet heb bezocht… leef ik en wacht ik. Ik wacht op het moment dat ik mijn zoon opnieuw zal zien.
Ik hoop zo dat er leven na de dood bestaat. Want zonder die hoop zou het wachten voor mij geen betekenis meer hebben.
Ik wens u en uw echtgenote heel veel sterkte toe, en ik hoop dat uw dochter op een dag weer contact met u zal opnemen en opnieuw deel zal uitmaken van jullie familie.
Natalia
Beste Newmikey,
Heel treffend wat je zegt over het contact met anderen die hetzelfde is overkomen. Ik begrijp dan ook heel goed dat het gemis voor jullie nog steeds heel groot is. Bij mij is de verwerking sneller verlopen, maar ook mijn leven zal altijd anders zijn. Het gemis zal er altijd zijn, en dan vind ik een compliment voor haar. Het geeft aan hoe bijzonder ze voor me was.
Hopelijk gaat het gemis van Elon voor jullie weer snel draaglijk zijn. Dat de mooie herinneringen aan hem weer de boventoon gaan voeren. Wellicht vind je hier op de community wat tips die kunnen helpen. Mij helpt het bijvoorbeeld om dingen te doen die zij leuk vond. Daarmee kom ik dichter bij haar. Alsof ze erbij is en meekijkt.
Nu pas aanmelden voor deze groep? Da's helemaal niet gek. De verwerking heeft z'n tijd nodig. Daar heb je in mijn ogen maar heel beperkt invloed op. Ik wens jullie heel veel sterkte.
Groeten, Vincent