Nu pas? Nu al?

Ruim 7 jaar geleden zijn wij onze jongste, Elon, op 22 jarige leeftijd verloren aan zelfdoding. Hij was student, muziekliefhebber, paardenvriend, sociaal, met een beetje Tourette en een beetje autisme-achtige trekjes. Hij vond zelf dat hij aan anhedonie leed. Hij heeft 2 jaar lang tevergeefs gestreden met hulp van een behandelteam maar het is niet gelukt.

We (mijn vrouw en ik) hebben gezocht naar manieren om door te leven "in blessuretijd" als het ware, we hebben nog twee dochters en sinds kort een tweede kleinkind. Onze jongste dochter heeft na de coronatijd alle contact met ons verbroken dus we rouwen als het ware om een dood kind en om een levend kind. Mijn vrouw is journaliste en heeft vorig jaar een boek uitgebracht dat het best goed doet - het boek heeft ons een doel gegeven maar nu het er is en we steeds wat ouder worden zakt mij de moed af en toe in de schoenen. Vandaar dat ik me nu pas aanmeld bij deze groep. 

We proberen anderen te helpen die hetzelfde is overkomen, niet omdat wij weten wat het beste is maar omdat het samen dragen zo veel beter werkt en je van elkaar dingen makkelijker oppikt. Luisteren werkt ook beter als je weet dat je tegen iemand praat die weet hoe het voelt. 

Soms heb ik het wel eens gehad en dan sluipen er rare gedachten binnen maar ik geloof niet dat ik ooit zelf zou kunnen uitstappen. We hebben elkaar en we hebben de oudste met haar twee kleintjes (in een ver buitenland) en zo kachelt ons treintje wat doelloos door eigenlijk.