Mijn zoon (24) heeft zichzelf van het leven beroofd
Ik ben compleet van de kaart. Mijn zoon van 24 heeft zichzelf eind juli 2026 ( dus net) van het leven beroofd. Ook zo grondig dat er geen lichaam meer was. Ik vind het zo moeilijk. Hij had een psychiater maar die ging met pensioen in januari dit jaar en de GGZ had geen opvolging . en vanaf toen ging het bergafwaarts. Maar dit had ik niet verwacht, ik weet niet hoe ik dit aan moet kunnen. Ik sport maar wat en schrijf veel op. Maar de nachten zijn doorgaans een ramp. Zelfs met slaapmedicatie, ik had dagelijks een uur of 3-4 contact met hem ( hij woonde op kamers) Dat vele praten iszo gegroeid toen er geen psychiater meer was
Hebben jullie tips om het allemaal aan te gaan? En om de nachten door te komen?
Dank alvast en groeten,
Lidy
Bezig met laden...
5 Reacties
Het is onbegrijpelijk en zo heftig. Het is niet te doen. Voor nu is het alleen maar blijven ademhalen en dag voor dag (of uur voor uur) leven. Je moet er inderdaad doorheen. Maar dat kan je niet forceren. Liefde om je heen voelen helpt om door te kunnen. Afleiding proberen te zoeken helpt ook soms en soms niet. Wanneer het wel lukt is het meegenomen. Hou vol. Het wordt beter. Echt. Liefs, Yvon
Beste Lidy,
Wat goed dat je hier je verhaal al deelt. Deze periode voelt waarschijnlijk nog als een achtbaan van emoties. Bij was dat in ieder geval wel het geval in de periode na het overlijden van mijn vriendin. Een periode waarin het heel moeilijk was om grip te krijgen op mijn emoties.
Schrijven heeft mij ook geholpen in ieder geval. Herinneringen aan haar heb ik aan het papier toevertrouwd. En sporten was ook een fijne uitlaatklep inderdaad. Ik denk dat dat het belangrijkste is: doen wat goed voelt. Er is geen draaiboek, hooguit wat tips van anderen. En eentje die altijd terugkomt: geef het de tijd; haast je niet.
En als ik de emoties toeliet, voelde het alsof ik weer wat rouw verwerkt had. Stukje bij beetje. Inmiddels hebben de mooie herinneringen aan haar weer de overhand. Dat heeft z'n tijd nodig gehad.
Je kunt altijd even langs de huisarts voor advies. Bijvoorbeeld voor de moeilijke nachten. Het is zeker niet vreemd dat je eerste weken of maanden van de kaart bent hoor. Dat hebben we allemaal meegemaakt. En zoals Yvon al zegt: het wordt beter. Echt.
Heel veel sterkte, Vincent
Goedenavond Lidy,
Het is heel normaal dat je nu totaal van de kaart bent en het voelt alsof je geen bodem meer onder je voeten hebt. Radeloos, machteloos, wanhopig en vol verdriet… Zo heb ik mij de eerste dagen, weken en maanden ook gevoeld.
Ik heb ook nooit echt afscheid kunnen nemen van mijn dochter en haar na haar overlijden nooit meer gezien, omdat dat niet kon. Ik ging kapot aan de gedachte dat zij in alle eenzaamheid en verdriet haar dood tegemoet was gegaan.
Weken en maanden heb ik bijna iedere nacht vreselijk gehuild. Het is zó’n diep verdriet, want het is je kind dat je kwijt bent. Je kunt haar niet meer bij je hebben, niet meer horen, niet meer vasthouden. Dat gemis is onbeschrijfelijk.
Voor mij is het inmiddels ruim 2,5 jaar geleden en gelukkig gaat het langzaam iets beter met me. Maar ik weet ook dat je door al je verdriet en wanhoop heen moet. Er is helaas geen weg om het verdriet heen.
Ik heb bijna twee jaar therapie gehad, medicatie gebruikt en EMDR gevolgd. Je moet jezelf als het ware opnieuw leren kennen en een nieuwe manier vinden om met het leven verder te gaan. Dat kost ontzettend veel tijd en energie. En daardoor zul je in het begin waarschijnlijk ook ontzettend moe zijn. Rouwen is namelijk ook gewoon heel hard werken.
Dus geloof me als ik zeg dat ik écht weet hoe je je voelt. Het is een enorme rollercoaster van emoties, waarbij geen dag hetzelfde is.
Ik wens je ongelooflijk veel sterkte, kracht en moed voor de komende tijd. En vooral heel veel liefde en steun van de mensen om je heen.
Liefs,
Conchita ❤️
Hallo lidy, routine heeft mij geholpen. Vroeg uit bed, vroeg erin en gelijk slapen proberen. Veel wandelen, luisterboeken, nr schilderen , stilte en afleiding. Voor iedereen is het denk ik ook anders liefs
Beste Lidy2803,
Gecondoleerd met dit vreselijke verlies. Het is net gebeurd en zo vers.
Heel herkenbaar wat je schrijft. Mijn zoon van 22 is 2 jaar geleden uit het leven gestapt.
Eerste 2-3 maanden is gewoon overleven en blijven doorademen. Nachten zijn de zwaarste want je kan niet slapen en het is zo stil om je heen. Gedachten gaan alle kanten op en verdriet van het verlies van je kind is niet meer vol te houden.
Ik lees dat je zoekt veel afleiding, dat deed ik ook maar helaas voor mij op gegeven moment werkte het niet meer en ik moest aan mijn rouwproces beginnen. Het is onmenselijk zwaar maar ik besefte dat het is niet anders.
Gun jezelf tijd. Je bent net je kind verloren en je hebt tijd nodig om dit te accepteren.
Ik wens je heel veel sterkte!
Groeten,
Jenya