Mijn nieuwe liefde is uit het leven gestapt

Beste lotgenoten, 

Op woensdag 20 mei 2026 is mijn geliefde uit het leven gestapt. We waren nog maar net samen, na een ingewikkelde periode. Toen ik hem in september 2025 leerde kennen, zat ik nog in een huwelijk. Hij was net gescheiden. De aantrekkingskracht tussen ons was ontzettend groot, het was echt liefde op het eerste gezicht. Ik had nog nooit zoiets gevoeld. Ik besefte wat ik miste in mijn huwelijk. Na drie maanden intens in een spagaat te zitten, en vanwege het schuldgevoel, besloot ik toch in relatietherapie te gaan met mijn man. Maar tevergeefs. Eind maart kwamen mijn nieuwe liefde en ik weer bij elkaar, maar helaas zat hij sinds begin februari in een burn-out. Het begon met zware vermoeidheid en pijn in zijn rug, schouders en nek, en daar kwamen half april sombere gedachten bij. 

Hij had al eerder in zijn leven een periode van ruim drie jaar gehad waarin het fysiek en mentaal slecht met hem ging en herkende de symptomen. Hij vond het vreselijk dat hij zichzelf niet was, juist nu we zo verliefd waren en ik met heel mijn hart voor hem had gekozen. De chemie tussen ons was onmiskenbaar. Vorig jaar uitte hij zijn liefde op vele manieren, hij was een romanticus pur sang. Maar nu was dat anders, hij was veel met zichzelf bezig en kon minder goed bij zijn gevoel. Hij wilde mij niet belasten met zijn pijn, hij ‘kon mij niet de liefde geven die ik verdiende’ zei hij. Dat was een enorme struggle. Toch was hij heel blij dat ik bij hem was, voor hem had gekozen. Ik bleef aangeven dat ik niks wilde overhaasten, en hem de rust en ruimte wilde geven om beter te worden. Dat was het belangrijkst. 

Een paar dagen voor zijn dood spraken we nog uit dat we van elkaar hielden, we waren ontzettend gek op elkaar. Tegen vrienden zei hij die dagen vlak voor zijn dood ook dat hij met mij verder wilde, een toekomst samen zag. Maar die laatste week kreeg hij suïcidale gedachten en belandde twee keer bij de crisisdienst. Beide keren werd hij naar huis gestuurd. De ochtend na zijn tweede bezoek aan de crisisdienst is het gebeurd. Ik ben radeloos, het kwam voor mij, en iedereen in zijn omgeving, totaal onverwachts. Hij bleef zelf volhouden dat hij aan een burn-out leed, maar was gefrustreerd dat het niet beter ging omdat ‘hij alles goed deed’ (voldoende rust, veel wandelen in de natuur, in de tuin werken, klusjes in huis doen, goed slapen, goed eten etc). Ik mis hem verschrikkelijk en vraag me af of er hier mensen zijn die ook een partner hebben verloren met wie ze pas net samen waren. 

Ondertussen lig ik in scheiding en verhuis om de paar maanden naar een andere, tijdelijke woonruimte. Mijn ex-man en ik hebben gelukkig wel een goede verstandhouding. Maar het is veel om mee te dealen. Ik lees veel over rouw en zelfdoding, schrijf veel en praat veel met vriendinnen. Maar de eenzaamheid is ontzettend moeilijk, dat zal iedereen hier herkennen. En ik kamp ook met een schuldgevoel: waarom heb ik zijn signalen niet beter opgepikt? Het is zo onomkeerbaar en frustrerend. 

Fijn dat ik hier mijn verhaal kan delen. Dank voor het meelezen.