Mijn lieve vriend
Mijn vriend is op 8 december totaal onverwacht overleden door zelfdoding. We waren 6 jaar samen. We waren ontzettend gelukkig en alles leek goed te gaan.
Hij had het de laatste tijd erg druk op zijn werk en het werd hem allemaal te veel. Hij was een paar dagen thuis van werk. Ik ben die hele week bij hem geweest en we waren veel samen.
Op die maandag gingen we naar mijn huis. Toen werd ik vanuit mijn werk gebeld met de vraag of ik, vanwege een zieke collega, een paar uurtjes zou kunnen komen werken. Dat ik op dat moment naar mijn werk ben gegaan, vind ik ontzettend moeilijk. Steeds weer denk ik: had ik maar thuisgebleven, had ik maar geweten wat er in hem omging, had ik maar iets anders gedaan… Misschien had ik hem dan kunnen helpen.
Want diezelfde middag kreeg ik op mijn werk het vreselijke bericht van de politie dat mijn vriend was overleden.
Ik kan nog steeds nauwelijks bevatten dat dit is gebeurd. Juist omdat wij zo gelukkig waren en nog zoveel plannen hadden. Onze kinderen waren inmiddels bijna allemaal uitgevlogen en we zouden dan gaan samenwonen. We keken uit naar onze toekomst samen.
Sindsdien gaat het met mij enorm op en neer. Het ene moment lukt het om de dag door te komen en het volgende moment komt het verdriet en ongeloof keihard binnen.
Ik merk dat ik steeds meer behoefte heb aan contact met mensen die écht begrijpen wat het betekent om iemand door zelfdoding te verliezen. Mensen die weten hoe ingewikkeld het kan zijn wanneer je achterblijft met zoveel vragen en het besef dat je nooit meer antwoord zult krijgen.
Ik vind het fijn om mijn verhaal hier te mogen delen en ervaringen uit te wisselen. Maar ook om mensen te vinden die begrijpen hoe het is om hiermee verder te moeten.
Liefs..
3 Reacties
Beste hoe gaat het nu met je
Ik ben marc 54 jaar en ik wil hier ook mensen helpen met mijn verhaal en zo ook mijn verhaal te kunnen doen
Mijn buurvrouw waar ik diep bevriend mee ben geweest heeft afgelopen maandag 17 aug haar leven beëindigd
Nota bene op mijn verjaardag maar das een bijzaak
Maar toch
Hasr verhaal is net zo verschrikkelijk als de jouwe of een ander
Maar. De pijn en het gemis komt overheen
Mijn lieve eshter
Ze,leed zo aan eenzaamheid doordat ze haar kind was verloren, baan kwijt ze zat vol met wrok naar haar zelf
ze kon zichzelf maar niet vergeven over de keuzes die ze had gemaakt
ze zag hierdoor geen uitzicht meer op een gelukkig leven
Het leven had haar zo pijn, gedaan..
Jaren lang haar kind beschermd tegen agressieve vader. En een laatse ex
Die ook nog een snuiven
En een jaloerse stalkende alcoholist was
Ze heeft na een jaren lange verstikkende relatie en stalking deze relatie uiteindelijk kunne beëindigen om vervolgens later weer in zo'n relatie te stappen
Dus kan je nagaan hoe bang onzeker en angstig ze was
Haar zoon, van 14 heeft het haar ook nog eens zo, kwalijk, genomen dat tie zijn, moeder die altijd goed voor hem was
niet meer wilde zien en koos voor zijn agressieve vader waar hij alles mocht doen(lees nonstop gamen)
en dat kon ze niet meer handelen
O0k al zei ik vaak hij is 14 hij is boos en kwaad
Tis een puber
alles wat nu niet is kan later wel, zijn
Vecht voor jezelf en zo, ook voor hem
Stap voor stap
Ze wilde niet dood
maar wel van de pijn des levens af
En hoe ik ook probeerde erover te praten en leuke dingen te doen
Het was schijnbaar niet genoeg
de pijn en het gemis was erger dan de positiviteit
Mijn, eigen vriendin heeft een enorm schuldgevoel en ik, zeg steeds
je had niks meer kunnen doen dan wat je steeds deed een lievs vriendin zijn, luisterend...
Samen eten.. Met hondjes lopen.enz
Maar de pijn zat zo, diep bij de ander
Ze was op.. Ze, ZAG, geen uitweg meer
Mede door haar laatse zwaar verslavende stalkende ex..
Die haar vind ik indirect heeft vermoord
Het heeft haar namelijk wel tot hier gebracht
Wij als naaste kunnen zo, weinig doen dan praten en proberen een lichtpuntje voor een ander te zijn.
Maar soms is het niet genoeg
ik ken verhalen van mensen die uren voor hun dood zo vrolijk leken
Maar je weet nooit hoe het met iemand in, zijn, boven kamertje gaat
Tis een enorm gemis wie je dan ook kwijt bent
Maar ik kan alleen maar. Zeggen
vier het leven want het kan zo over zijn.
Wees niet. Te hard voor je, zelf zit niet met schuld gevoel
Morgen moet nog komen en gisteren is al, geweest, er is alleen het hier en nu
Lieve lieve Mensen
blijf praten vraag of diegenen aan, zelfmoord denken zonder pushen en of meningen
Zeg niet ik kan je niet tegen houden of tja tis jou, leven... Vraag eerder waar haalde je gisteren de kracht vandaan om, het niet te doen
Als een ander wilt gaan hoef da niet altijd zo, te zijn
Geef nooit op en hou de ander in de gaten
Maar. Denk ook, aan jezelf
Een ieder
Heel veel sterkte
En weet
Dood, zal je altijd gaan
Gun je, zelf het leven
Hi Miranda,
Wat een verdrietig bericht! Ik voel precies wat jij voelt en de situatie is heel vergelijkbaar met het gene wat ik heb meegemaakt.
Ga jezelf geen schuldgevoel geven, praten is veelal goed maar blijf vooral doen wat fijn voelt voor jou!
Heel veel liefs en knuffel!
Simone
Beste Miranda,
Goed dat je je verhaal hier deelt met je lotgenoten. Wat je zegt klopt denk ik helemaal. Alleen wij begrijpen écht wat je hebt meegemaakt. Ook al hebben we allemaal ons eigen verhaal, er zijn zoveel paralellen.
Zelf ben ik mijn vriendin verloren en ook wij zaten vol plannen voor de toekomst. We zouden samen oud worden. Het geeft in mijn ogen aan hoe sterk de zware gedachten waren op het moment dat onze geliefden ons hebben verlaten. Dat die mooie vooruitzichten het verloren.
De wisselende emoties die je hebt zijn heel herkenbaar. Ze kwamen bij mij op de gekste momenten; heel onvoorspelbaar. Stukje bij beetje ging het beter, maar de verwerking duurde lang. Zeker omdat je na zoveel jaar een hecht team geworden bent. Dan mis je nu ook de steun van de ander op moeilijke momenten.
Het is misschien nog moeilijk voor te stellen, maar ik heb het verlies een plekje kunnen geven. Het gemis zal er altijd blijven, maar het is nu draaglijk. Met een glimlach denk ik aan haar terug.
Of je iets had kunnen doen? Je kunt nooit 24 uur bij iemand zijn. En dan nog. Als de gedachten er zijn, kan iemand altijd een uitweg vinden. Omgedraaid klinkt het juist alsof je heel veel voor hem hebt betekent. Daarmee heb je de moeilijke momenten voor hem zoveel draaglijker gemaakt.
Heel veel sterkte met het verwerken van het verlies. Mocht je met meer lotgenoten in contact willen komen, dan kan ik je het lotgenotencontact aanbevelen. Het heeft mij veel gebracht (https://www.slachtofferhulp.nl/emotionele-hulp/contact-met-lotgenoten/a…).
Groeten, Vincent