Mijn broertje Bram
Lieve lotgenoten,
Bram is mijn broertje, hij is maar 29 jaar geworden!
Van jongs af aan waren mijn ouders al met hem bezig bij diverse instanties, er is ooit eens door een hulpverlener gezegd (hij was een jaar of 7 of 8) nou hij is wel een complex geval, ik denk niet dat we hem kunnen helpen!
Vanaf zijn 14e ging hij niet meer naar school en raakte al jong aan de drank en drugs, hij kreeg veel tegenslagen in het leven waar hij niet mee om kon gaan, hij was al jong depressief en praatte niet over zijn gevoelens met ons (familie) of hulpverleners.
Bram was van nature echt een lieve jongen met een groot hart!Wilde altijd iedereen helpen en beschermen, hij was de jongste en ik de oudste, maar dat maakte geen verschil!
Naarmate hij ouder werd raakte hij steeds meer in een neerwaartse spiraal, GGZ was betrokken maar ook daar hadden hij en wij weinig aan, helaas!
Bram heeft meerdere zelfmoord pogingen gedaan, meerdere keren op de IC gelegen, crisisdienst erbij van het GGZ, die beloofde vanalles, maar helaas kwam er weinig van terecht! Omdat Bram ook veel met politie en justitie in aanraking kwam, moest hij meerdere keren voor de rechter komen, waardoor ik een keer de kans zag om een brief te schrijven aan de rechter, waarin ik o.a smeekte om een langdurige gedwongen opname, de rechter was zichtbaar aangedaan van de brief maar helaas er kwam geen gedwongen langdurige opname, we zochten naar de juiste klinieken voor psychische hulp i.c.m verslavingszorg, maar die wachtlijsten pfff niet te doen! Maar ze bleven Bram en ons maar van het kastje naar de muur sturen!
28 mei 2024 sprong Bram van een parkeergarage af, 7 hoog! Hij overleefde dit, ongeveer een jaar lang, van diverse ziekenhuizen, naar revalidatie, naar ggz. Na die sprong leek het even of hij een nieuwe kans wilde pakken, omdat hij dit overleeft had, maar helaas naast het geestelijk ziek zijn had hij nu ook veel lichamelijke pijn waardoor hij ook verslaafd was geraakt aan vele zware pijnstillers en uiteindelijk ook weer drugs ging gebruiken.
Dit is een stukje uit zijn leven, ik kan er nog zoveel meer over schrijven, maar dan wordt het misschien wel een boek 🫣
Het feit is dat hij de dupe van het falende systeem hier in Nederland is, er wordt naar mijn mening veel te weinig geld gestopt in de geestelijke gezondheidszorg!Bram is niet de enige, die met zoveel ellende te maken heeft gehad in zijn leven en niet de juiste zorg krijgt. Ik heb er geen woorden voor en het maakt mij boos en verdrietig!
25 juni ‘26 nam hij heel bewust afscheid van mij en mijn vader, toch dachten wij op dat moment niet dat het echt ons laatste afscheid was, toen hij de volgende dag nog steeds zijn telefoon niet had aangezet en hij in de middag nog steeds niet in contact was geweest met iemand uit zijn kring, hebben we besloten hem als vermist op te geven! Wij als familie voelde aan alles dat hij er al niet meer was, maar wilde uiteraard wel heel graag dat hij gevonden zou worden.
Na drie vreselijke dagen is mijn broertje Bram op 28 juni ‘26 gevonden in een natuurgebied dichtbij, wij denken dat hij die donderdag op vrijdagnacht al is overleden. Hij is overleden aan een overdosis.
Toen de politie eenmaal aan de deur kwam om te vertellen dat hij gevonden was, kreeg ik heel sterk van hem door “het is goed zo”!
Hij heeft eindelijk zijn welverdiende rust gevonden, maar toch blijven wij achter met een groot gemis, hartenpijn en veel verdriet! Ik ben vooral verdrietig omdat ik het zo oneerlijk vind waarom hij zo'n zwaar leven moest lijden.
Bram heeft totaal 6 pogingen gedaan (waar we van wisten) de 6e keer is het hem gelukt! De 5e keer was een week voor de 6e poging, toen had hij ook een overdosis genomen en lag hij op de IC, hij was gestopt met ademen en werd dus aan de beademing gelegd! Wij als familie hebben toen ook gevraagd of ze het wilden stoppen, omdat we wisten dat hij dit niet wilde, maar helaas en dus werd hij weer wakker! Hij vroeg twee dagen later ook aan mijn vader waarom ze dat hebben gedaan?!
Ik merk dat ik nu vooral op zoek ben naar erkenning en herkenning, ik hoop dat ik dat hier kan vinden!
Liefs Patricia
9 Reacties
Hoi Patricia,
Wat een verhaal! Ik kan me helemaal voorstellen dat je boos en verdrietig bent door dit falende systeem. Ik ben mijn vader ook verloren door dit systeem. Mijn moeder is zelfs een tuchtzaak gestart en gewonnen - omdat de hulp gewoon niet genoeg was en zelfs zo slecht eigenlijk dat hij geen uitweg meer zag.
Ook met mijn (ex)schoonmoeder heb ik gezien hoe slecht de hulp was, die zat in zware psychose maar niemand kwam helpen. Zoveel bureaucratie en gezeik, het is gewoon heel verdrietig.
Zelf heb ik na de dood van mijn vader ook geprobeerd hulp te zoeken voor mijn depressie - maar ook dat was diep en dieptreurig. Ellendelange wachtlijsten, uiteindelijk heb ik bijna 2 jaar moeten wachten en de 'hulp' die er toen kwam was ook triest.
Ik deel je verdriet en boosheid. Het is oneerlijk dat is mogelijk is. Dat alles maar om regeltjes, geld en bureaucratie draait ipv de mens.
Ik wens je heel veel sterkte 💖
Dank u wel!
Ja het is zo oneerlijk en onbegrijpelijk in een land zoals Nederland, ik zou er zo graag wat aan willen doen! Maar waar begin je ?🫣😥
Bedankt voor u medeleven en begrip!
Beste zus van Bram,
Goed dat je hier het verhaal van Bram (en jou) deelt. Voor velen herkenbaar denk ik inderdaad. Enerzijds het krachtige waar onze geliefden mee te dealen hadden. De geest die niet meewerkte en het leven daarom zo moeilijk maakte.
En de hulp? Tja, je kunt in Nederland beter je been breken zeg ik altijd. Laten we hopen dat hier meer aandacht voor komt. Ik weet niet of ze de 'ziekte' van mijn vriendin hadden kunnen genezen, maar ze had zeker meer hulp verdiend.
En wat je zegt, klopt inderdaad. Bram heeft nu rust. Dat is wat ik ook altijd zeg over mijn vriendin. Ze had altijd zoveel onrust. Op de weinig momenten waarop ze dat niet had, was ze het gelukkigst.
Heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies. Het klinkt alsof hij een heel mooi mens was.
Groeten, Vincent
Bedankt voor je lieve woorden en herkenning!
Het is fijn om van andere mensen te horen dat Bram niet de enige was, maar het is ook triest en ik zou zo graag willen dat het beter wordt, voor de mensen waar nog wel hoop voor is🙏🏼🍀
Bram was idd ook het gelukkigst als hij even geen onrust had en bij ons (familie) was, maar hij kon dat zelf helaas niet vasthouden! Hij had niet de kracht om hier zelf uit te komen, maar de hulp die hij nodig had van de professionals was er ook niet 😥
Beste Patricia, mogelijk dat je in deze boeken steun en herkenning kan vinden:
‘Als jullie dit lezen ben ik dood’ – Tamara Baars
Tamara Baars beschrijft hoe zij haar broer Koen verloor door zelfdoding en hoe zij als zus met dit plotselinge verlies leerde leven. Een persoonlijk verhaal over verdriet, vragen en het zoeken naar een manier om het verlies te dragen.
‘Als je een broer of zus verliest’ – Minke Weggemans
Een invoelend boek over de vaak onderbelichte impact van het overlijden van een broer of zus. Het bevat persoonlijke verhalen over verschillende vormen van verlies, waaronder zelfdoding, en geeft erkenning aan de bijzondere positie van achterblijvende broers en zussen.
‘Verder zonder jou’ – Daan Westerink
In dit boek vertellen jongeren en jongvolwassenen zelf over het verlies van iemand die hun dierbaar is. Hoewel het niet uitsluitend over het verlies van een broer of zus gaat, kunnen de persoonlijke verhalen veel herkenning en steun bieden.
Wens je alle sterkte toe.
Henk, SHN community ambasadeur
Wauw dit klinkt als inderdaad hele mooie boeken, die had ik zelf nog niet gevonden!
Heel erg bedankt🙏🏼
Ik kan eigenlijk alleen het laatste boek wat u benoemt vinden?!
Bedankt voor de boekentips. Dat is fijn.
Hoi Patricia,
Wat een zware weg heeft jouw broer moeten gaan en jij ook.
Mijn dochter had het ook zwaar. We wisten pas 5 jaar geleden dat ze het niet meer alleen aankon. Praten over gevoelens en beslissingen nemen was te lastig voor haar. Kern is wel dat de ggz het alleen maar zwaarder voor haar en ons hebben gemaakt. Expertise lijkt ver te zoeken. Meepraten met de client helpt iemand ook niet verder. De clienten lijken slimmer dan de werknemers. Ze heeft zelf besloten dat het genoeg was (24) en ook ik heb gezien dat het voor haar echt genoeg was, dat geeft een troost voor ons. Ik vind het erg moeilijk accepteren hoe ggz met haar en ons is omgegaan. Mijn idee is dat ze het zelf niet wisten of dat (slecht gedacht misschien) ze veel geld aan haar verdiend hebben.
Patricia, hopelijk lukt het je om goed te kunnen rouwen om het verlies van je broer.
Wat vreselijk om te horen 😢 zo jong ook!
Ik heb echt geen goed woord over voor het GGZ, ze hebben ons en Bram de afgelopen jaren vanalles beloofd maar er kwam niets van terecht! En ook tegen het einde van Bram zijn leven, toen het even te moeilijk werd (hij zat in een psychose) is hij letterlijk zo op straat gezet!
Ik weet het 100% zeker dat ze weten dat hij een einde aan zijn leven heeft gemaakt, maar we hebben nog niet één bericht of telefoontje van ze gehad!!
Tuurlijk weet ik ook dat er te weinig geld gepompt wordt in de geestelijke gezondheidszorg hier in Nederland, maar als je met je hart werkt, zoals ik zelf met mijn hart in de ouderenzorg werk, dan kan je toch even contact opnemen met de familie?!
ze moeten zich kapot schamen!!
Bedankt voor uw berichtje u ook heel veel sterkte❤️🍀