Overslaan en naar de inhoud gaan
Terug naar Voor nabestaanden na zelfdoding

Mijn broertje Bram

Lieve lotgenoten,

Bram is mijn broertje, hij is maar 29 jaar geworden! 

Van jongs af aan waren mijn ouders al met hem bezig bij diverse instanties, er is ooit eens door een hulpverlener gezegd (hij was een jaar of 7 of 8) nou hij is wel een complex geval, ik denk niet dat we hem kunnen helpen!

Vanaf zijn 14e ging hij niet meer naar school en raakte al jong aan de drank en drugs, hij kreeg veel tegenslagen in het leven waar hij niet mee om kon gaan, hij was al jong depressief en praatte niet over zijn gevoelens met ons (familie) of hulpverleners.

Bram was van nature echt een lieve jongen met een groot hart!Wilde altijd iedereen helpen en beschermen, hij was de jongste en ik de oudste, maar dat maakte geen verschil! 

Naarmate hij ouder werd raakte hij steeds meer in een neerwaartse spiraal, GGZ was betrokken maar ook daar hadden hij en wij weinig aan, helaas! 

Bram heeft meerdere zelfmoord pogingen gedaan, meerdere keren op de IC gelegen, crisisdienst erbij van het GGZ, die beloofde vanalles, maar helaas kwam er weinig van terecht! Omdat Bram ook veel met politie en justitie in aanraking kwam, moest hij meerdere keren voor de rechter komen, waardoor ik een keer de kans zag om een brief te schrijven aan de rechter, waarin ik o.a smeekte om een langdurige gedwongen opname, de rechter was zichtbaar aangedaan van de brief maar helaas er kwam geen gedwongen langdurige opname, we zochten naar de juiste klinieken voor psychische hulp i.c.m verslavingszorg, maar die wachtlijsten pfff niet te doen! Maar ze bleven Bram en ons maar van het kastje naar de muur sturen!

28 mei 2024 sprong Bram van een parkeergarage af, 7 hoog! Hij overleefde dit, ongeveer een jaar lang, van diverse ziekenhuizen, naar revalidatie, naar ggz. Na die sprong leek het even of hij een nieuwe kans wilde pakken, omdat hij dit overleeft had, maar helaas naast het geestelijk ziek zijn had hij nu ook veel lichamelijke pijn waardoor hij ook verslaafd was geraakt aan vele zware pijnstillers en uiteindelijk ook weer drugs ging gebruiken.

Dit is een stukje uit zijn leven, ik kan er nog zoveel meer over schrijven, maar dan wordt het misschien wel een boek 🫣

Het feit is dat hij de dupe van het falende systeem hier in Nederland is, er wordt naar mijn mening veel te weinig geld gestopt in de geestelijke gezondheidszorg!Bram is niet de enige, die met zoveel ellende te maken heeft gehad in zijn leven en niet de juiste zorg krijgt. Ik heb er geen woorden voor en het maakt mij boos en verdrietig!

25 juni ‘26 nam hij heel bewust afscheid van mij en mijn vader, toch dachten wij op dat moment niet dat het echt ons laatste afscheid was, toen hij de volgende dag nog steeds zijn telefoon niet had aangezet en hij in de middag nog steeds niet in contact was geweest met iemand uit zijn kring, hebben we besloten hem als vermist op te geven! Wij als familie voelde aan alles dat hij er al niet meer was, maar wilde uiteraard wel heel graag dat hij gevonden zou worden.

Na drie vreselijke dagen is mijn broertje Bram op 28 juni ‘26 gevonden in een natuurgebied dichtbij, wij denken dat hij die donderdag op vrijdagnacht al is overleden. Hij is overleden aan een overdosis. 

Toen de politie eenmaal aan de deur kwam om te vertellen dat hij gevonden was, kreeg ik heel sterk van hem door “het is goed zo”!

Hij heeft eindelijk zijn welverdiende rust gevonden, maar toch blijven wij achter met een groot gemis, hartenpijn en veel verdriet! Ik ben vooral verdrietig omdat ik het zo oneerlijk vind waarom hij zo'n zwaar leven moest lijden.

Bram heeft totaal 6 pogingen gedaan (waar we van wisten) de 6e keer is het hem gelukt! De 5e keer was een week voor de 6e poging, toen had hij ook een overdosis genomen en lag hij op de IC, hij was gestopt met ademen en werd dus aan de beademing gelegd! Wij als familie hebben toen ook gevraagd of ze het wilden stoppen, omdat we wisten dat hij dit niet wilde, maar helaas en dus werd hij weer wakker! Hij vroeg twee dagen later ook aan mijn vader waarom ze dat hebben gedaan?!

Ik merk dat ik nu vooral op zoek ben naar erkenning en herkenning, ik hoop dat ik dat hier kan vinden!

Liefs Patricia 

 

Bezig met laden...