Hoe gaan jullie om met herinneringen?
Enkele dagen terug deelde Jordi zijn plan om een verhalenbundel over zijn vader te schrijven (https://community.slachtofferhulp.nl/groep/voor-nabestaanden-na-zelfdod…). Een mooie manier om herinneringen terug te halen en vast te leggen.
Zelf ben ik direct na het afscheid van mijn vriendin herinningen aan haar op gaan schrijven. In een piepklein notitieboekje schreef ik alles op wat me te binnen schoot. Heel kort en vaak alleen maar steekwoorden.
Het hielp me op dat moment om naast het verlies, ook te denken aan al het moois dat we hadden meegemaakt. Ik deed het ook uit angst. Was bang om zaken te gaan vergeten. Iets wat natuurlijk onvermijdelijk is.
Daar ben ik nu (5 jaar later) minder bang voor. De herinneringen die ik heb, worden mooier. Zoals ook goede wijn beter wordt naarmate ze rijpt. Zo denk ik nu weer met een goed gevoel aan de jaarwisselingen die we samen hebben meegemaakt.
Hoe is dat voor jullie? Wat voor rol spelen herinneringen voor jullie? Hoe gaan jullie daarmee om? En speelt dat meer rond de feestdagen bijvoorbeeld?
17 Reacties
Had een overvolle december en werd toen ziek. Herinneringen, nou daar wordt ik ook nogal eens door overvallen. Ruim je iets op, kom je iets tegen wat ooit door de kinderen is gemaakt……..die hakken er in. Maar ik dompel me er gewoon in onder en geeft het tijd en aandacht. Mijn ervaring is dat het na een paar dagen wel opnieuw gevoeld is en er genoeg over gedacht is en dan laat ik dat gewoon weer gaan. Lastiger vind ik het dat ik de naam van mijn dochter eigenlijk niet meer hoor, ze komt gewoon niet meer voor in de gesprekken, nu 3 jaar later. Gebruik haar naam nu vaak als ik een wachtwoord moet vervangen/aanmaken.
Het proces waar je doorheen gaat, heeft inderdaad zijn tijd nodig. Maar heel fijn om te horen dat jullie zo'n mooie tijd hebben gehad. Dat is iets waar je op termijn met een glimlach aan terug zult denken. Ik hoop dat die gedachte je wat houvast geeft.
Groeten, Vincent
Ik ben enorm bezig met herinneringen. Juist omdat ik niets meer wist, omdat het zo lang geleden is, toen niet heb gerouwd en ben 'gevlucht', er nooit meer over gesproken is en ik alles ben vergeten dan wel onbewust heb gewist. Mijn moeder bestond niet meer (en dat klinkt heel hard en onbegrijpelijk nu) …
Ik ben dan ook eindelijk sinds twee jaar actief op zoek naar herinneringen aan mijn moeder en het mooie is dat die langzaam weer begint te ontstaan en ze weer een plek in mijn leven krijgt.
Zo ben ik een herinneringen boekwerk aan het maken. Ik doe dat met losse bladen voor de foto's (via een online programma), zodat ik elke keer als ik nieuwe dingen vind die kan maken en er bij kan doen. Verder doe ik daar haar gedichten, brieven, tekeningen, diploma's, kaarten, frutsels, etc in. En een brief van mij aan haar.
Voor mijn herinneringen boekwerk heb ik ook al veel vriendinnen, buren en familie van haar gesproken en die vonden het allemaal heel fijn om het er na al die jaren weer eens over te hebben, dat spraken ze ook uit. Zij verloren ook een dierbare en konden dat vaak in die tijd ook niet goed delen.
Jordi heeft me opnieuw geïnspireerd, wellicht ga ik het nu ook wel delen, ook al maakte ik het boek eerst voor mij zelf …
Ik heb al wel een klein boekje met een selectie van foto's van haar gemaakt en die met kerst aan mijn zus, haar kinderen, mijn vrouw en mijn kinderen gegeven. Die vonden dat geweldig, die hadden bijna nog nooit foto's van haar gezien … Het is ook hun oma, moeder en schoonmoeder en die hebben ze nooit gekend. Ik had niet verwacht dat ze het zo positief zouden ontvangen en was heel dierbaar. Gaf ook aanleiding voor prachtige gesprekken. Ik besef wel dat dat nu kan omdat het al lang geleden is, dat zal voor anderen veel lastiger zijn..
Ik ga in het voorjaar nog een soort herinneringen toer houden voor oa mijn vrouw en kinderen, dan gaan we langs alle plekken die belangrijk zijn geweest voor haar en mij. Zo probeer ik met een neef te achterhalen in welk huis ze geboren is, waar ze op school heeft gezeten, waar als verpleegster heeft gewerkt etc. Op die manier kan ik nogmaals afscheid nemen (ik was destijds zo van de kaart dat ik voor mijn gevoel toen totaal afwezig was) en mijn vrouw en kinderen juist iemand leren kennen …
Ik ben ook op zoek gegaan naar de pijnlijke herinneringen na al die jaren, want die zaten diep weggestopt. Ik heb er al eerder over geschreven, ik ben bijvoorbeeld op zoek gegaan naar diagnoses, de inrichting waar ze zat, afscheidsbrief, de plek 'des onheils' en ook de plek waar ze is uitgestrooid. Allemaal herinneringen en gevoelens waar ik voor gevlucht was en die ik diep had weggestopt of het gewoon niet meer wist. En het lijkt er wel op dat hoe meer verdriet en gevoelens er bij die herinneringen boven komen, hoe meer ze veranderen in gemis en liefde en hoe meer plaats er is voor de fijne gevoelens en herinneringen. Door al die herinneringen samen ontstaat er voor mij weer een moeder die jaren weg is geweest en die het waard is herinnerd te worden. Door mij en anderen die haar dierbaar waren ...
Wow, dat is een mooie aanpak! Ik kan me inderdaad voorstellen dat ze zo weer een plek in je leven krijgt. En niet alleen in die van jou. Omdat je anderen er zo bij betrekt, moet het voor hen ook heel bijzonder zijn. Ben je zo ook nog dingen over je moeder te weten gekomen die je niet kende? Zo kun je puzzelstukjes krijgen waarvan je niet eens verwachtte dat ze er waren.
Zet het mooie werk voort!
Groeten, Vincent
Wat goed dat je ermee begonnen bent. Of je het verhaal later zal lezen? Ik heb dit ook nog niet gedaan en het is nu vijf jaar geleden. Naar mijn idee staat het extra sterk in je geheugen gegrift zodra je het opschrijft. Net als vaak gezegd wordt van spiekbriefjes. Nu het op papier staat, weet je in ieder geval zeker dat de herinneringen bewaard blijven. Dat is voor mij heel geruststellend.
Groeten,
Vincent
Ook voelde ik verdriet voor mijn persoon die ervoor onbevangen in t leven stond.
Sterkte in deze tijd.
Dat teruglezen moet heel bijzonder zijn geweest inderdaad. Ik kan me nog flarden herinneren van alle gedachten die door mijn hoofd gespookt hebben. En zo verwerken we iedere dag weer een beetje. Ik zeg altijd dat het verdriet er altijd mag blijven zijn. Ik zie het als compliment voor mijn vriendin. Hoeveel ze voor me betekend heeft. En nog steeds betekent.
Jij ook heel veel sterkte.
Groeten,
Vincent
En tijdens de feestdagen ga ik altijd op reis. Vind ik nog steeds beladen en wil ik niet alleen zijn. Met onbekenden een groepsreis helpt mij door de feestdagen komen. Zij kennen mij rugzak niet en dat helpt mij.
Het voelt nu wel minder urgent dan de vorige jaren, dus ik overweeg om het volgend jaar thuis te proberen. Ik had al niks met de opgeklopte sfeer van de feestdagen omdat dat vroeger bij ons thuis tot niets dan narigheid leidde.
Nu ben ik in de Pyreneeën, in de rust. Het voelt alsof de bergen een troostende werking hebben.
Wat Vincent zijn vraag betrof: ja, ik schrijf heel veel op, dat deed ik al voor mijn moeders dood. Het helpt om het er allemaal uit te schrijven. Ik vind het vaak wel moeilijk om me op mijn gevoel te richten, ik verzand al schrijvend vaak in verwijten aan mezelf en andere gedachtenkronkels waar ik nooit uit zal komen.
Mijn zusje en ik hebben het plan om iets met onze ervaringen te doen; een podcast zouden we in elk geval willen maken en daarnaast nog wat andere kunstuitingen. Het valt alleen niet mee om er de tijd voor te vinden. Het voelt wel heel goed om eraan te werken.
Veel sterkte aan jullie allemaal.
Geniet van de bergen! Die hebben altijd iets speciaals inderdaad. Ik ben er zelf na het afscheid van mijn vriendin ook naartoe getrokken. Het heeft mij toen ook geholpen.
Het klinkt alsof je een mooie band hebt met je zusje. Volgens mij hebben jullie elkaar gevonden in de verwerking? Heel waardevol. Laat het vooral hier weten als jullie iets met jullie ervaringen gedaan hebben. Ik ben heel benieuwd en denk dat het voor anderen ook fijn is. Heel veel succes!
Groeten,
Vincent
Ik laat het zeker even weten als het zover is!
Het klinkt alsof je een mooie vorm hebt gevonden om het afscheid te verwerken. Stapje voor stapje. Ik kan me voorstellen dat het helpt om je gedachten zo op een rijtje krijgen. Door er zo wat bewuster mee bezig te zijn.
En niet gek als je op die manier de feestdagen doorbrengt toch? Als dat goed voelt, is dat blijkbaar -op dit moment- jouw manier. Geniet ervan!
Groeten,
Vincent
Voor mij was het ook een mengeling van twee gevoelens inderdaad. De moeilijke (zeker in het begin) en de makkelijkere, mooie (waar later steeds meer ruimte voor kwam). Wie weet ben je nu inderdaad op het punt aanbeland dat het door gaat slaan naar de andere kant. Dat zou een mooie volgende stap zijn. En wat je zegt, klein beginnen. Succes!
Groeten, Vincent