Overslaan en naar de inhoud gaan
Terug naar Voor nabestaanden na zelfdoding

Extra stilstaan op 'speciale dagen'

Vrijdag is het Valentijnsdag. Mijn vriendin en ik vierden die niet heel actief, maar toch is het een dag met extra herinneringen. Omdat het zo'n 'speciale dag' is, kan ik me er nog een aantal helder voor de geest halen. Net als haar verjaardagen bijvoorbeeld. En de jaarwisselingen. De eerste jaren waren die dagen extra moeilijk en ook nu nog sta ik extra bij haar stil.

Hebben jullie dat ook? Dat bepaalde dagen extra herinneringen oproepen? Dat ze een extra lading hebben ten opzichte van andere dagen?

Bezig met laden...

11 Reacties

27 februari 2025
Die speciale dagen vind ik ook moeilijk. Op Valentijnsdag ben ik even langs het graf van mijn vriend geweest. Hij stuurde me dan altijd een mooie kaart, vaak met een gedicht erop. Ik werd er altijd heel gelukkig van als ik de envelop met zijn handschrift bij de post zag liggen. Al zijn kaarten heb ik bewaard. Maar ook andere dagen zoals kerst, of mijn eigen verjaardag...mijn vriend was in december jarig en zijn beide kinderen ook, en dan Sinterklaas en Kerst, alles achter elkaar, dat zijn zware weken. Dit jaar had ik besloten om met Oud en Nieuw iets heel anders te gaan doen en een paar dagen weg te gaan. Dat heeft me ontzettend goed gedaan. Andere omgeving, andere dingen doen, iets nieuws tegenover al die herinneringen zetten. In plaats van dezelfde dingen doen als altijd, maar dan zonder hem.
In januari voelde ik me na al die feestdagen eigenlijk weer rustig en ging het verdriet ook weer wat naar de achtergrond. Dat voelde ook goed, het was even genoeg geweest. Maar nu na een paar jaar kan ik vaak ook wel 'genieten' van die dagen dat ik extra aan hem denk. Dan voelt hij weer even dichterbij.
05 maart 2025
Hoi Mishi,

Wat fijn om te horen dat je kunt 'genieten' van die dagen. Zo is het bij mij nu ook inderdaad. Het gemis is er nog steeds, maar ik denk dan vooral terug aan de tijd dat ze er nog wel was. Net zoals jij aan de kaartjes. Die heb ik ook bewaard inderdaad. Alsof ik wist dat ze ooit extra bijzonder zouden worden.

Iets anders gedaan met Oud en Nieuw? Ik herken dat wel. Gek genoeg ben ik lang dingen blijven doen, zoals we dat altijd samen deden. Alsof we die nu nog zouden doen als ze nog zou leven. Dat zou natuurlijk ook niet het geval zijn, maar het leek me een soort houvast te geven. Alsof ik ze dan dichterbij zou zijn. Nu weet ik dat dat niets uitmaakt. Ze is nog even dichtbij als altijd.

Groeten, Vincent
13 februari 2025
Eigenlijk alle dagen waarop familie samen komen zijn gebrandmerkt tot moeilijke dagen. Want ik voel dan zo het incompleet zijn.
Mijn zoon maakte altijd op moederdag cappuchino met een hartje van schuim erop. Al 4 jaar dat ik het moet missen. De herinneringen zullen blijven en dat zijn er zovelen voor mij. Geuren, beelden, geluiden; alles kan je opeens doen herinneren aan iets wat je hebt meegemaakt met de ander... En dat zijn dagelijks meerdere momenten
13 februari 2025 (bewerkt)
Heel herkenbaar. Het kan dan in overvloed van tranen je overvallen . Overal hier in mijn stad Ademd Britt mijn dochter in en uit. Ooit had ze een enorme bos bloemen gekocht voor Valentijnsdag voor haar crush. Die accepteerde het boeket niet. Deze stond uiteindelijk op mijn tafel. Nog steeds worstel ik met mijn pijn als ik aan mijn eenzame mooie dochter terug denk. Die de liefde niet kon vinden.
14 februari 2025
Beste Sjaan,
Heel herkenbaar inderdaad. Alles kan een trigger zijn om herinneringen naar boven te halen. Specifieke dagen dus, maar inderdaad ook geuren, beelden en geluiden. Het is fijn om momenten dan weer opnieuw te beleven. Met een gevoel van melancholie.
Groeten, Vincent
13 februari 2025
Hier ook heel herkenbaar.
Die dagen zijn nooit meer zelfde.
Op je verjaardag te horen krijgen dat oma wordt ingeslapen, was langdurig ziek.
Andere oma op de avond van 4 december heen gegaan.
Opa die op Vaderdag in elkaar zakt en week later niet meer haalt.
Een oom op pinksterdag met een hartaanval. Overleeft maar nooit meer zelfde.
Om maar even wat te noemen.

Ja ook Valentijnsdag denk ik aan geliefde die niet meer zijn. En al heeft mijn eigen vriendin er weinig mee. Toch krijgt ze elk jaar wel iets van mij.

Kan ook niet in woorden zeggen wat het met je doet. Maar apart gevoel geeft het wel.
14 februari 2025
Beste Ad,
Dat zijn inderdaad moeilijke momenten. Het maakt je bewust van hoe waardevol iemands aanwezigheid is. We lijken het op andere momenten als vanzelfsprekend aan te nemen. Ik zie het altijd maar als een les voor mezelf. Dat ik vaker moet beseffen dat de mensen om me heen speciaal zijn.
Groeten, Vincent
13 februari 2025 (bewerkt)
Dag Vincent, ik herken het zeker.
Samen met mijn zoon waren wij altijd thuis tijdens jaarwisseling, dat was onze dag. Dag, dat wij met zijn tweeën te veel olieballen aten, hij liet altijd hond uit tijdens vuurwerk en wij keken samen naar de Oudejaarsconference....
Dit is nu weg...
Afgelopen jaarwisseling was een van de zwaarste dagen.
Dit blijft voorlopig zo en ik heb het geaccepteerd, maar doet zeker heel veel pijn.
14 februari 2025
Beste Jenya,
Dat klinkt inderdaad alsof je mooie herinneringen hebt aan de jaarwisselingen. Ik denk dat daarom het gemis extra binnenkomt. Op andere dagen heb je wellicht minder specifieke herinneringen.
Groeten, Vincent
11 februari 2025
Dank voor het delen en ik herken die extra lading.
En nu ik dit zo schrijf vraag ik me af wat dat dan is, die extra lading. Een soort van bedrukt gevoel dat als een grijze wolk om mij heen hangt. Ineens is die er en een dag later begint de mist weer langszaam te verminderen. Herkenbaar?
Alles is voor altijd anders en dus ook de bijzondere dagen. Het sprankelende huppeltje mis ik.
14 februari 2025
Beste Leven,
Het zijn inderdaad dagen waarop het gemis duidelijker aanwezig is. Misschien wel omdat dat de dagen waren die juist altijd zo speciaal waren? Dat zijn die dagen waar ik op dat moment dan extra aan terugdenk. Herinneringen daaraan komen makkelijker naar boven.
Groeten, Vincent