Een heel persoonlijk verhaal

Een heel persoonlijk verhaal

Het is nu 3 jaar en 7 maanden geleden dat mijn man plotseling overleed door een motorongeluk. Ik werd op mijn 27e weduwe en alleenstaande moeder. Afgelopen vrijdag was het voor het eerst in al die tijd dat ik weer op date ben gegaan. Ik had het gevoel dat ik eraan toe was. Ik vond het helemaal niet spannend en had er onwijs veel zin in.

De date was leuk. Lekker gekletst. Hij gaf mij ook de ruimte om over mijn man en mijn kind te praten. Dus dat was heel fijn. Ik voel me ook niet schuldig naar mijn man toe. Toch is het wel heel gek. Je bent namelijk nooit gescheiden. De liefde is er nog steeds. Maar hij komt niet meer terug…

Ik weet dat een nieuwe liefde mag en kan komen naast de liefde voor mijn man. Maar toch, wat voelt het allemaal gek. Je had je leven zo anders voorgesteld. Toch is het ook wel weer leuk om een beetje te flirten en het gezellig met iemand te hebben (iemand anders dan je vrienden of je kind haha).

Zijn er meer weduwen en weduwnaars die hier doorheen zijn gegaan? Het opnieuw daten? Want laten we eerlijk zijn: je wil op deze leeftijd ook niet de rest van je leven alleen blijven. Vonden jullie het ook zo ingewikkeld?

Gaat er een tweede date komen? Ik denk het wel. Maar ik doe het rustig aan!