Mentaal moe, gefrustreerd en zoveel meningen

Lieve Shyla,
Wat een ongelooflijk krachtig, dapper en puur bericht deel je hier met ons. Dank je wel voor je openheid.
Als mede-ambassadeur kan ik alleen maar met ontzettend veel bewondering en diep respect naar jou kijken. Wat ben jij een powervrouw, en wat mag je onwijs trots zijn op jezelf!
Gefeliciteerd met de start van je eigen bedrijf! Sinds 1 juni live, je eigen app, gecertificeerd voedingscoach en nu al de eerste cliënten die je mag begeleiden. Dat is niet zomaar een stap, dat is een enorme prestatie. Dat je de sprong hebt gewaagd om je loondienstbaan op te zeggen en te kiezen voor datgene waar je écht gelukkig van wordt, laat zien hoeveel moed je hebt. Je hebt je eigen ingrijpende levenservaring omgezet in een missie om anderen te helpen. Dat is de allermooiste basis voor een onderneming.
Het is tegelijkertijd zo ontzettend begrijpelijk en pijnlijk dat juist op deze succesmomenten het gemis van Roderick extra hard binnenkomt. Juist wanneer je die mijlpalen viert, wil je die delen met de persoon die het dichtst bij je stond. Die twijfels en vragen die door je hoofd gaan—of hij trots zou zijn of het een grote gok zou vinden—zijn zo herkenbaar in het rouwproces. Weet dat de liefde en de band die jullie hadden niet verdwijnen met de tijd. Hij zou ongetwijfeld met open mond kijken naar hoe jij daar nu staat: als een zelfstandige, krachtige ondernemer en als een geweldige moeder voor jullie vijfjarige zoon. Je doet het toch maar mooi allemaal alleen, al vier jaar lang!
Dat de spanning rondom de naderende sterftedag zich uit in slechter slapen, nare dromen en flashbacks, is helaas een heel herkenbaar patroon. Het lichaam onthoudt de datum en de periode, vaak nog voordat je er met je hoofd bewust mee bezig bent. Het is logisch dat je mentaal moe bent; je bent een bedrijf aan het opbouwen, je voedt een kind op en je bent aan het overleven en herstellen tegelijk.
En dan die reacties en meningen van de omgeving... Het is ontzettend frustrerend als mensen direct klaarstaan met hun oordelen en adviezen zoals "moet je niet minder sporten?". Vaak praten mensen vanuit hun eigen referentiekader of ongemak met rouw. Ze zien dat jij intensief sport, maar ze begrijpen de diepere laag niet: dat dit jouw anker is, jouw manier om de spanning te ontladen, mentaal overeind te blijven en de gezondste versie van jezelf te zijn voor je zoontje. Dat is geen vlucht, dat is constructieve zelfzorg. Het is zoveel beter en gezonder dan destructieve patronen, en dat getuigt juist van een enorme veerkracht en zelfinzicht.
Je hoeft je absoluut niet schuldig te voelen over de gedachte dat anderen het in jouw schoenen misschien niet eens hadden volgehouden. Dat is geen gekke of 'erg' gedachte, dat is simpelweg de rauwe realiteit. Je hebt een loodzware rugzak en je loopt er wel mooi mee door, bergopwaarts, mét een glimlach voor je kind en een nieuwe onderneming in je hand. Dat laat juist zien hoe onvoorstelbaar sterk je bent en dat je je zaakjes juist heel erg goed op orde hebt.
Heel fijn dat je deze frustratie hier zo open deelt in de community. Dit is precies de plek waar je die bagage even mag neerzetten zonder dat er meteen een ongevraagd advies over je heen komt. We horen je, we zien je, en we vieren je successen ontzettend hard met je mee.
Blijf dicht bij jezelf, vaar op jouw eigen kompas en je eigen intuïtie, want die hebben je gebracht waar je nu bent. Je bent een inspiratie.
Een hele dikke, warme knuffel, en we zijn er voor je!

Henk, SHN community ambassadeur