Mentaal moe, gefrustreerd en zoveel meningen

Mentaal moe, gefrustreerd en zoveel meningen

Er zijn de laatste tijd veel veranderingen in mijn leven gekomen. Ik ben gestopt met mijn baan in loondienst, omdat ik daar gewoon niet meer gelukkig van werd. In plaats daarvan ben ik naar de Kamer van Koophandel gegaan en heb ik mijn eigen bedrijf gestart. Ik ben de afgelopen maanden bezig geweest met een opleiding en ben nu gecertificeerd voedingscoach. Sinds 1 juni ben ik live. Ik moet alles nog opbouwen, maar ik begeleid nu wat cliënten. Dit geeft mij nu al zoveel meer energie dan mijn baan dat deed. Vanuit alles wat ik heb meegemaakt, ben ik dit begonnen. Ik werk met een eigen app en heb echt mijn passie teruggevonden. Trots op wat ik bereikt heb als jonge weduwe en alleenstaande moeder. Maar ik heb niemand om dit mee te delen. En wat mis ik Roderick dan enorm. Zal hij zien wat ik allemaal doe? Zal hij trots zijn? Of zal hij denken: "Lieverd, wat een grote gok."

Ik merk dat ik door die veranderingen weer onrustig slaap. Ook komt de sterftedag er weer langzaam aan. En daar heb ik wat meer last van dan vorig jaar. Nare dromen, flashbacks. En soms ben ik mentaal dan even moe. Maar ik merk dat mensen om mij heen dit niet begrijpen.

Ik sport onwijs veel. Ik heb ontdekt dat dat voor mij therapeutisch werkt. En ik deel hierover veel op social media. Hoe ik een gezonde leefstijl opbouw en wat rouw hierin doet. Mensen in mijn omgeving zien dat ook. Dus het eerste wat mensen zeggen, is dat ik minder moet sporten. En ik ben dat zo onwijs zat. Ik heb een manier gevonden om met alles om te gaan. Waarom mag ik niet gewoon doen en zijn zoals ik nu ben? Waarom is het altijd zo negatief? Ik ben al lang blij dat ik niet elke dag naar alcohol grijp en de gezondste versie van mezelf probeer te zijn.

Ik merk dat het mij frustreert. Al die meningen van anderen. Terwijl ik soms denk: als jullie in mijn schoenen zouden staan, dan hadden jullie het niet eens volgehouden. En nu ik dit typ, vind ik die gedachte zo erg van mij. Maar het is zo. Na bijna vier jaar ben ik nog steeds staande, met een kind van inmiddels vijf. Ik doe alles zelf en heb nu zelfs een eigen onderneming. Als dat niet laat zien dat ik sterk ben en mijn zaakjes op orde heb, dan weet ik het ook niet.

Ik heb eigenlijk geen idee waar ik heen wil met dit verhaal, haha. Maar gewoon even de frustratie delen. Herkennen jullie iets? De meningen?

Liefs van een gefrustreerde mij!