Domme vragen

Hallo Dirk,
Mijn partner is mei 2025 uit het leven gestapt.
Als ik die vraag zou krijgen voelt dat niet vervelend, ervaar jij dat wel als een veroordeling? Bijv dat je dan het idee krijgt dat anderen vinden dat je het had moeten zien aankomen? Of heb je ergens zelf het idee dat je het had moeten zien aankomen? Mocht dit zo zijn....weet dat het heel moeilijk is om het te zien aan komen. Mijn lief heeft vaak aangegeven dat het leven te zwaar was, hij niet meer kon, en hij regelmatig met de gedachten liep. Ook wist ik dat hij middelen had om het te doen. Voor mij was het onmogelijk om te geloven dat hij het echt zou doen en er over praten kon ik ook niet makkelijk, te pijnlijk voor ons allebei. Hij had nog amper/geen draagkracht voor nare dingen. We hebben het weleens besproken een beetje, maar hij wilde mij geen verdriet doen, dus hield hij zich groot en verborg het voor mij. Hij deed zo zijn best om er nog wat van te maken en het gezellig te hebben samen, dat ik daardoor de signalen niet heb gezien. Nu achteraf zie ik ze wel, vooral wat zijn ongelukkig zijn met mij toen deed. Veel meer dan ik door had, ik voelde mij op een bepaalde manier ook niet fijn, maar wist niet goed waar het vandaan kwam.
Ik heb geworsteld met spijt, spijt dat ik er niet vaker over heb gesproken. Gelukkig heb ik nu begrip voor mezelf, het spijt gevoel is niet meer zo aanwezig.
Heel veel troost en zachtheid voor jezelf.

Hoi Dirk, ik vind dat ook een enorme nare vraag.
Zelf heb ik mij de afgelopen jaren het veiligst en open gevoeld bij de mensen die niet hebben gevraagd naar hoe mijn zus is overleden. En vervolgens helemaal niet gevraagd waarom ze zich heeft gesuicideerd.
Ik vond dat juist erg empathisch!
Mij gaf het telkens weer het gevoel: het gaat hier om mij en hoe het met mij gaat rondom mijn grootste verlies. Het gaat om mijn gevoel dat mijn zus überhaupt overleden is ongeacht de redenen. Ik heb me juist doordat men die vraag niet stelde, mij gedragen, geaccepteerd en gesteund gevoeld. Ik vond het ook eervol toe naar mijn zus! Haar overlijden is namelijk geen sensatieverhaal, al helemaal niet voor mensen die de vraag stellen > het antwoord krijgen > en dan toch niet opdagen of steun kunnen bieden. Dat is pijnlijk.
Mijn ervaring hierin leert mij dat ik een keuze heb om het wel of niet te delen. Het is niet nodig dat ik open ben. Het is juist zelfzorg.

Los hiervan, snap ik goed dat men geen weet heeft over hoe te reageren op zulke momenten. Het kan komen door onwetendheid, ongemak, onmacht of toch oprechtheid. Het is namelijk ook zo dat men daadwerkelijk geraakt zijn en we van nature geneigd zijn om dan te willen begrijpen wat er is gebeurd/ gaande is. Dat geldt voor meerdere thema's.

Maar het is al zwaar genoeg voor je. Je boosheid is terecht, vind ik. En neem vooral je tijd en ruimte in wat je wel of niet wil bespreken en geef dat vooral aan 😉.
Ik hoop dat je reacties ontdekt om uit te spreken wat goed voelt voor jou.

Dag Dirk,

Ik herken het gevoel van verwarring dat zulke vragen oproepen, en de pijn die ze veroorzaken. Toch is dit een vraag die ik zou kunnen aanvaarden van iemand die mij echt nabij en dierbaar is.

De zelfdoding van mijn zoon kwam voor mij niet volledig onverwacht, in die zin dat het niet zijn eerste poging was. Hij kon zijn plek in het leven niet vinden en zei vaak: “Ik haat mijn leven, mama. Ik ben zo ongelukkig.”

De vragen die mij niet alleen raken, maar mij telkens opnieuw breken, zijn: “Hoe heeft hij het gedaan?” en “Waarom heeft hij het gedaan?” En zulke vragen worden soms gesteld door mensen die in wezen buitenstaanders zijn: een buur die roddels heeft gehoord, een huishoudhulp die een foto in huis heeft gezien.

Wat mij ook diep kwetst, is wanneer mensen zeggen: “Maar het was toch zijn keuze?” in de betekenis dat hij er zelf schuldig aan is, en dat ik daarom niet zo zou moeten lijden. Dat het tijd zou zijn om “verder te gaan”.

Voor mij is zelfdoding geen kwestie van keuze, maar van het ontbreken ervan. Tot welk niveau van wanhoop moet een mens worden gedreven om het sterkste basisinstinct te overwinnen, het instinct tot zelfbehoud?

Het gebrek aan elementaire fijngevoeligheid verbaast mij. Ja, zulke mensen doen pijn. Ik hoop dat dit niet met opzet gebeurt.

Ik wens jou kracht en geduld toe in jouw verdriet. Natalia.

Hai, ik vind het geen gekke vraag zeker niet van mensen die dicht bij je staan. Kijk het antwoord daarop is viir hun mss een graad meter ogmf het erger of niet erger is? Ik wist het niet en ken ook mensen die het wel aan zagen komen omdat ze al eerder een poging hebben gedaan. Ik weet niet wat erger is...wat ik wel weet is dat mensen geen idee hebben wat ze tegen je moeten zeggen. Is het interesse, nieuwsgierigheid of onmacht....het is aan jou hoe je er op reageert. Maar dit is puur mijn gevoel. Zelfdoding is taboe en wat zeg je nou tegen iemand...ik hoop dat je je niet al te boos maakt ze kunnen je ook voorbij lopen...sterkte ilona

Ik heb een kleine groep mensen die alles weten, daarbuiten neem ik niemand zomaar in vertrouwen, pas als ze echt geïnteresseerd zijn en zich kunnen inleven.

Zelfs de behandelaars zagen het niet aankomen in mijn geval dus ik zou het proberen je nooit persoonlijk aan te rekenen.

Ik ben blij met interesse maar merk dat mensen zonder deze zware ervaring minder goed weten wat iemand voelt, en soms dingen zeggen die kwetsend overkomen, of oordelend, ik ben daarom voorzichtig.

Ik kan mijn gevoel uitschakelen op dat moment maar heb er dan later wel last van.

Ongevraagd advies, tips, het is menselijk maar soms enorm frustrerend. Mijn boosheid heb ik met boksen kunnen beheersen en ademhalingsoefeningen

Goedendag Dirk66.

Ik vind het begrijpelijk dat je boos wordt op de vraag…..Zag je het niet aankomen?
Toch heb ik zelf ookwel met zo’n vraag te maken gehad.
Ik zie het niet als een verwijt…maar meer van ….gaf je man signalen dat het niet goed met hem ging.
Ik vind zo’n vraag geen schande of gemiste kansen om hem ervan te weerhouden van zijn daad.
Achteraf gaf mijn man wel tekens om de dood te omarmen.
Helaas heb ik die tekens niet kunnen en willen zien. Ik praatte er niet over….omdat het te pijnlijk voor mij was. Toch heb ik wel geworsteld met schuldgevoelens. Ik heb begrepen dat, dat vaker voorkomt bij nabestaanden van zelfdoding. Had ik hem kunnen redden…NEE!
Van mij mogen ze zo’n vraag aan mij best wel vragen. En dan zeg ik ……Ja die waren er, maar het was onvermijdelijk, ik kon hem niet van zijn doodwens afbrengen.
En dat respecteer ik dan maar ook, ik heb er nu vrede mee.🥀

Veel liefs van Elsje.

Dag Dirk66
Vraag is heel erg herkenbaar. In mijn geval zag ik het wel aankomen en dan zeg ik het gewoon Ik ben ook open en kan wel praten over de zelfdoding van mijn zoon, maar vindt vraag zelf ongepast. Ik merk wel dat mensen weten zelf niet wat ze kunnen zeggen en vragen.
Ik wens je veel sterkte.