Moeder verloren als kind

Naar de lotgenotengroep ‘Voor nabestaanden van zelfdoding’
23 september 20221 reactie86 weergavenPublieke groep
Default profile image
Nina7

Hi allen! 

Mijn moeder heeft op mijn 7e een einde gemaakt aan haar leven. Ik heb geen herinneringen aan haar. Ze is als een vreemde voor mij en dat is wel het laatste dat ze als moeder zou moeten zijn. 

Inmiddels ben ik een volwassen vrouw en heb ik nog altijd niemand anders ontmoet die ditzelfde heeft meegemaakt - een ouder verliezen door zelfdoding.
Het heeft ons als familie zeker niet dichter bij elkaar gebracht. Alles gaat onder het tapijt - zowel onderling in de familie als naar de buitenwereld. Alsof door collectief te zwijgen het nooit echt is gebeurd. Ik heb al vanaf jongs af aan meekregen: dit is niet normaal. Dit kun je mensen niet aan doen. Hier slapen mensen niet van. Ik voel mij binnen de familie ongezien en ongehoord, omdat iedereen zichzelf slachtoffer voelt en kampt met een groot eigen verdriet, waar binnen geen ruimte is voor mijn verdriet. Ik draag dit familie geheim en mijn eigen verdriet hierover als grote last op mijn schouders - ik zwijg als het graf. 
Ik ben van mening dat tijd deze wond nooit zal helen. 
Ik merk dat ik mij vaak teveel, afgewezen, schuldig en anders voel. Dat ik vaak beren op de weg zie. En dat Mama’s dood voelt als een onvervangbare leegte. 

Ik ben benieuwd of er iemand is die zich herkent in (iets van) mijn verhaal. Ik merk namelijk naarmate ik ouder word dat ik de behoefte voel om anderen te ontmoeten die als kind een ouder zijn verloren door zelfdoding in een zoektocht naar herkenning in deze complexe, eenzame geschiedenis.

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Lotgenoten Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

1 reactie

Default profile image
Sjaan

Ach, Nina, wat een vreselijk beklemmend gevoel moet dat geven voor jou, dat collectieve zwijgen. Dat je geen beeld hebt wie je moeder was. Moedig om daar mee te willen breken. Zoals je het schrijft zal toch iedereen van je houden. En dat je lotgenoten zoekt begrijp ik, al ben ik niet degene waar je op hoopt.
Ik wens dat er mensen reageren met zo'n verhaal, want ik weet zeker dat je niet de enige bent.
Mijn zoon van 16 is uit het leven gestapt 2 jaar geleden. Sindsdien voel ik me verbonden met lotgenoten. Zij herkennen vaak de emoties, de zoektocht waarom mijn lieve zoon de wereld niet meer aan kon. Dat geeft steun. Ik wens het jou ook...de verbinding.

Login om te reageren