Ik ben ineens een stresskip
Lieve allemaal,
De afgelopen tijd is wat onstuimig voor me geweest. Op privé en werkgebied waren er ontwikkelingen die me bezighielden. Zonder daar verder op in te gaan, wil ik wel graag met jullie delen dat het me zwaar viel. Zwaarder dan dat het me vroeger zou vallen. Vroeger, voor de dood van mijn broertje in 2018. Want ja, ik mijn ogen is er echt een 'leven voor' en een 'leven na'. Vroeger was ik de rust zelve, had ik nooit stress en maakte ik me zelden zorgen.
Het is me opgevallen dat ik een lagere tolerantie heb sinds ik mijn broertje verloor. Andere stressfactoren kan ik minder goed handelen. Ik zit snel in mijn hoofd, ben aan het overdenken, maak me sneller zorgen. Ik lig er letterlijk wakker van 's nachts.
Ik ben gaan Googlen en het is daadwerkelijk een veelvoorkomend gevolg van trauma. Het wordt ook wel het tolerantievenster genoemd. Dat betekent dat je zenuwstelsel gevoeliger is geworden. Je bent sneller overprikkeld en kan stress minder goed reguleren. Het kan zich uiten in dus minder stressbestendig zijn, maar ook in hyperwaakzaamheid (altijd een gevoel van onrust hebben) en natuurlijk andere emotionele en fysieke reacties.
Herkennen jullie dit? En hoe gaan jullie ermee om?
Liefs
5 Reacties
Ach ja Iris, enorm herkenbaar. Dacht zelf eerst dat mijn hormonen een loopje, eigenlijk een rollercoaster, met me namen.
Ik weet zelf nog niet zo goed wat ik hiermee zal doen. Het laten cq accepteren en dat het hoort bij het leven erna of zoeken naar behandeling. Dat laatste voelt zo raar en ergens ook oneerlijk ‘ moet ik me nu laten behandelen ‘. In mijn zoektocht zag ik wel dit: https://arq.org/tips-bij-traumaverwerking en https://arq.org/wat-is-psychotrauma
Hoe denk jij eigenlijk over behandeling?
Dankjewel voor het delen en je openheid.
Ik snap dat je het ook in andere dingen zoekt zoals je hormonen! Ik heb zelfs wel eens gedacht dat ik heel jong dement aan het worden was, omdat ik veel dingen vergat en door elkaar haalde. Maar toen ik inderdaad in therapie ben gegaan en me erin heb verdiept, kwam ik erachter dat het eigenlijk heel normaal is bij trauma en rouw.
Iedereen is anders, maar ik heb heel veel gehad aan therapie en behandeling. Verwacht geen magisch medicijn die ervoor zorgt dat je ineens niet meer verdrietig bent of van je klachten af bent, maar je leert wel heel veel over jezelf en over rouw en trauma. Het zorgt ervoor dat je beter weet wat er met jouw hoofd en lichaam gebeurt en welke klachten er kunnen ontstaan. Daardoor ben ik minder onzeker geworden. Ik weet nu dat het heel normaal is dat ik de onstabiele fases van het leven als extra stressvol ervaar, omdat mijn tolerantie nu lager ligt. Ik heb het omarmd en heb geleerd hoe ik ermee om moet gaan.
Ik hoop dat je er wat aan hebt.
Liefs!
Ha Iris, dankjewel voor het delen en je adviezen. Het zet me aan het denken…..en ook voelen. Je beschrijft mooi het proces van eigenlijk je nieuwe ik ontdekken. Het raakt me, hoe kwetsbaar een mens kan zijn.
Hallo Iris en Leven (en anderen),
Iris, ik herken zeker die dingen die je benoemd. En wat je zegt mijn leven bestaat uit ook uit 2 delen. Mijn leven voor 2 mei 2023 en een leven na 2 mei 2023.
Ik maak me, zoals jij , veel meer en sneller zorgen over/om de mensen waarvan ik houd. Daarnaast ben ik superalert in het verkeer en reageer ik vooral de laatste tijd heftig op hulpdiensten. Het tegenovergestelde gebeurd echter ook regelmatig. Er gebeuren regelmatig dingen die niets of weinig met me doen terwijl ik daar 3 jaar geleden me druk over zou hebben gemaakt. Het gebeurt zelfs soms dat ik boos wordt als anderen zich druk maken om in mijn ogen onbenullige dingen. Dit spreek ik niet uit hoor maar ik denk dan "Mens, houd toch op, is dit echt je grootste probleem?". Deze gevoelens zijn sterker geworden nu ik eindelijk de tijd en rust heb om te rouwen. Mijn rouw is eigenlijk pas begonnen terwijl mijn man 3 jaar geleden is overleden. In al die tussentijd stond ik in een soort overlevingstand. Mijn hoofd liet de rouw niet toe. Er moest zoveel geregeld worden zowel juridisch als financieel en ik kon emotioneel het verlies van mijn man niet aan. Te groot, te veel. Mijn lijf protesteerde echter aan alle kanten. Slecht slapen, darm/maag problemen etc. etc.
Vanwege al mijn lichamelijke klachten heb ik uiteindelijk toch hulp gezocht. Eerst bij de praktijkondersteuner via de huisarts en daarna op haar advies bij een psycholoog die gespecialiseerd was in rouw verwerking. Daar heb ik veel aan gehad. Op dit moment sta ik op een wachtlijst voor EMDR therapie om het stukje trauma m.b.t. sirenes en hulpdiensten aan te pakken. De stap om hulp te zoeken vond ik erg moeilijk. Ik dacht: Ik ben toch niet gek, maar ik ben blij dat ik die stap heb gezet. Het heeft me veel gebracht. Mijn lichaam protesteert nu nog regelmatig maar minder heftig. Ik weet nu waar dat dan aan ligt, wat ik er aan kan doen en ook dat het gevoel er mag zijn.
Zelf denk ik dat het overlijden van mijn man me voorgoed verandert heeft, en daarmee ook mijn tolerantie venster zoals je dat noemt. Mijn gevoel is ook nog erg grillig maar ik hoop dat dat rustiger wordt na mijn EMDR therapie en in de loop der tijd.
Leven, wat behandeling betreft: Iedereen loopt zo zijn eigen pad en daar is geen goed en fout in. Dus doe vooral wat voor jou goed voelt.
Liefs Claudia
Lieve Claudia,
Bedankt voor het delen van je verhaal. En je klachten herken ik heel erg. De eerste jaren in overlevingsmodus en daarna pas ruimte voor rouw en verwerking. Terwijl mensen in je omgeving denken: het is 'al' een paar jaar geleden, het zal nu al wel weer een stuk beter gaan. Het helpt mij om mensen mee te nemen in mijn gedachten en gevoelens zodat ze ook weten dat de struggle elke dag nog aanwezig is en misschien wel alleen maar erger wordt door alle uitdagingen in het leven.
Wat ontzettend moedig dat je hulp bent gaan zoeken en nu ook EMDR gaat doen. Ik vind het fijn om te horen dat het je helpt. Trots op jou!
Liefs