PTSS door iemand met BPS

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van geweld’
29 augustus 20228 reacties225 weergavenPublieke groep
Boterbloempje

Mijn eerste verhaal hier :) 

Ik ben 24 jaar en heb een oudere zus van 26. Op mijn 14e ben ik met het gezin verhuisd naar een andere stad. Dit was rond dezelfde tijd als dat de BPS bij mijn zus heel erg uiting kreeg. Vlak voor mijn 23e verjaardag ben ik uit huis gegaan. Jarenlang waren er enorme ruzies, voornamelijk tussen mijn ouders en mijn zus. Mijn zus was bijna niet te houden, ze schreeuwde, schold iedereen uit en soms was er ook fysiek geweld. Dan sloeg ze mijn ouders, trapte ze deuren in of moest mijn vader haar in een houdgreep tegen de grond drukken. Iedereen moest constant op eieren lopen alsof ze een soort tikkende tijdbom was. Ik was enorm bang voor haar en sliep met een stoel voor mijn slaapkamerdeur en zakmes onder mijn kussen.

Ik durfde s’ochtends niet naar school omdat ik me verantwoordelijk zou voelen voor de veiligheid van mijn moeder die dan alleen met haar achter bleef (ik was toen 14, 15 ,16). Na school durfde ik niet naar huis omdat ik bang was de lichamen van mijn ouders aan te treffen. 

Naast het fysieke geweld en de fysieke angsten was het emotionele gedeelte nog het ergst eigenlijk. Er mocht nooit over gepraat worden. Mijn ouders hadden geen emotionele ruimte voor wat ik voelde en ze praatte er vaak overheen dat mijn zus er niks aan kon doen vanwege haar stoornis. Er werd altijd gezegd; ‘Nu even niet’, ‘ik wil er even niks over horen’, ‘ze heeft BPS dus je kan er niks van zeggen’. 

Hierdoor heb ik een hekel gekregen aan de naam van haar stoornis (de B). Dit was mijn grootste trigger en ik was er een tijdje heilig van overtuigd dat iedereen met die stoornis beter niet meer kan bestaan omdat ze iedereen mee hun graf in trekken. Ik probeer dit niet meer te generaliseren maar ga nog steeds mensen uit de weg met dezelfde karaktereigenschappen als mijn zus. 

Er is vaker politie betrokken geweest bij de uit de hand gelopen situaties maar er kon niks gedaan worden omdat “het niet erg genoeg was” (om haar bijv. uit huis te plaatsen). 

Mijn zus is extreem manipulatief en heeft jaren geprobeerd familieleden en mijn ouders tegen mij op te steken. Ze heeft 2 gezichten waardoor niemand buiten ons gezin geloofde dat ze zo onhandelbaar was. Ik ging op mijn 15e voor het eerste naar de praktijkondersteuner van de huisarts maar zij was niet meer objectief omdat ze mijn hele gezin al kende waardoor ze zei dat het voor mijn zus zelf veel erger was dan voor mij. En ook voor mijn ouders was het erger dan voor mij. Later kregen we een gezinscoach. Ik mocht niet met hem praten omdat hij niet voor mij kwam, als hij kwam moest ik naar boven en later ging ik maar gewoon weg van huis. (Ik haatte hem). Hij heeft letterlijk tegen mij gezegd dat ik in de weg liep, in mijn eigen huis.

Uiteindelijk ben ik verhuisd en hoopte ik die hele situatie achter me te laten. Ik had toen al 2 keer bij een psycholoog gelopen vanwege trauma’s, depressies, een sociale angststoornis en agorafobie. Uiteindelijk allemaal goed overheen gekomen maar later kwamen alsnog alle trauma’s omhoog. Door de slechte ervaringen met hulpverleners durfde ik geen hulp te zoeken omdat ik bang was uitgelachen te worden. Ik kwam op het punt dat ik niks meer kon en moest stoppen met school om later het jaar opnieuw te doen. Het was zover gekomen dat ik veel last had van psychosomatische klachten en toch naar de huisarts ben gegaan. Ik kwam bij mijn derde psycholoog terecht en het bleek PTSS te zijn. 

Mijn ouders wisten van niks en na een paar maanden in de behandeling heb ik ze uitgenodigd bij mijn sessie. Ik las een brief voor waarin ik vertelde hoe ik me voelde en wat ik nodig had in het verleden en nu. Ze waren ontzettend begripvol en schrokken dat ik dit zo ervaren heb en er zoveel last van heb.

Maar nu ben ik al ruim een half jaar klaar met therapie en de relatie tussen mijn ouders is beter maar er wordt nooit meer over gepraat. Mijn familie en mijn zus weten niet dat ik PTSS heb gehad en mijn ouders lijkt het beter als ze dit niet weten. Ik zie nog steeds oude patronen bij mijn zus en ouders. Mijn zus is nog steeds super giftig en het maakt me boos dat mensen binnen de familie zo lief en positief over haar zijn. 

Ik heb altijd weg gewild thuis maar bleef door een schuldgevoel. Soms heb ik nog steeds die drang om alle contacten te verbreken om mijn standpunt duidelijk te maken, of om te flippen waar iedereen bij is om ze duidelijk te maken hoe mijn zus in elkaar zit en welke schade ze heeft aangericht. Het voelt raar dat ik die drang nog heb ondanks ik goed in mijn vel zit. Hebben jullie hier een mening over? 

 

ps. Bedankt voor de mensen die de tijd hebben genomen mijn verhaal te lezen. 

 

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Lotgenoten Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

8 reacties

Anoniem (niet gecontroleerd)

Hoi Boterbloempje, wat heftig allemaal. je zit waarschijnlijk in een narcistische web. En je hebt eromheen ook te maken met secundaire victimisatie/traumatisering. Ik herken de klachten/ook psychosomatische klachten en de rest wat je beschrijft (behalve agorafobie) Ik heb ook chronische spanningsklachten binnenin (vanuit jeugd opgebouwd) Ikzelf ben wel weggelopen van huis voor dreigende vader (eind tienerleeftijd) omdat ik het niet meer aankon, die gevoelens zijn mij dus niet raar.

https://www.verywellmind.com/narcissistic-personality-disorder-425426 uitleg over borderline samen met narcisme. Het lijkt zelf wel alsof ze kwaadaardige narcisme heeft ontwikkeld en door weg te kijken voedt het eigenlijk het giftige gedrag. (ze zijn bezig dit meer te bestuderen)

Ik raad je aan om niet te flippen want dat krijg je geheid terug. Mijn ervaring van het delen van familie is dat familie in dezelfde illusie blijven hangen, dus nog steeds de patronen en waarschijnlijk wegkijken. Ik ken jouw familie niet dus kan niet echt een mening erover geven. Wel zou ik oppassen ermee en dit sowieso in veilige omgeving maar geen verwachting scheppen. De drang is niet raar naar mijn beleving, ik ervaarde namelijk hetzelfde.

Login om te reageren
Boterbloempje

Hoi Liz-8, bedankt voor je reactie.
En wat vervelend dat je de klachten herkent. Die constante spanning herken ik ook heel erg, ik heb vanalles geprobeerd maar het lijkt alsof het zo opgeslagen wordt in het lichaam en het er bijna niet meer uitgaat. Zo heb ik ook veel last van kortademigheid en duizeligheid waar niet veel aan te doen is buiten mindfulness.
En oprecht knap dat je de stap maakte om weg te gaan. Die stap is heel eng en heel moeilijk en van te voren weet je niet wat de consequenties zijn van die keuze. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af hoe het gelopen was als ik ook weg was gegaan. Maar dan vraag ik me ook weer af het dan juist niet erger geworden was. Maar al die ‘wat als’ vragen probeer ik een beetje los te laten.
Bedankt voor de link, ik heb me ook altijd afgevraagd of het niet erger wordt door alles maar toe te laten. Er hangt ook constant een sfeer dat ze alles mag omdat niemand er tegenin durft te gaan. Hierdoor worden alle cirkeltjes in stand gehouden.
Ik denk ook dat je gelijk hebt over dat flippen. Soms voelt het alsof het terecht is en dat ik het recht heb om te mogen flippen na alles 10 jaar voor mezelf te hebben gehouden. Maar ik denk ook dat het de omstandigheden alleen maar erger maakt en mijn familie nog minder begrip zullen hebben voor mijn emoties in de situatie.

Login om te reageren
Naast lotgenoot nu ook ambassadeur
Steven | Ambassadeur

Wat ik hier lees is iets wat me vaak frustreert. Er komt een indicatie en geld voor 1 persoon. Ouders worden soms nog meegenomen maar derest van het gezin of betrokkenen kunnen vaak kapot vallen. Wat dat betreft heeft ons zorgstelsel nog veel te leren.

Wat betreft die opmerking van die persoon... helaas heb ik die al vaak gehoord bij bps. Die persoon heeft gedrag dusdanig moeten ontwikkelen en heeft niet voor die situatie gekozen. Ja klopt, maar dat wil niet zeggen dat je al het gedrag maar moet goedkeuren en verklaren. Helaas gebeurt dit wel veel en zijn er velen de dupe van.

Het is dan ook begrijpelijk om te zeggen dat je het uit wilt schreeuwen en stampij zou.willen maken. Je werd nooit gezien en gehoord. Sterker nog. Degene met al dat negatieve gedrag werd er meer mee beloond dan degene die dit niet vertoonde. Dat is simpelweg verwaarlozing, maar die wordt ook vaak met de mantel der liefde weer bedekt want in die omstandigheden was dat normaal toch?

Ik leef met je mee.

Helaas kom ik alleen wel terug op "de keuze is aan jou" wil je kiezen voor een defect systeem en daarbij horen dan moet je veelal mee gaan in het "normaal" van dat systeem.tenzij je van plan daar heel hard (tevergeefs) tegenaan te blijven schoppen. Het zijn keuzes en in je leven is tijd een kostbaar goed en wil je daar je tijd en energie in steken? Zijn levensvragen waar velen tegenaan lopen. Kies in ieder geval voor wat het voor jou waard is.

Uit persoonlijke ervaring weet ik dat de oorzaak achter een probleem leren kennen enorm kan helpen. Zo heb ik ooit geleerd dat de opvoeding welke mijn vader genoten heeft behoorlijk wat te wensen heeft overgelaten en dat hij het volgens die maatstaf heel goed heeft geprobeerd binnen zijn capaciteiten. Zo heb ik er vrede mee kunnen krijgen en zijn gedrag beter leren begrijpen. Dat het geen misselijke narcistische bps man is maar een heel erg gebroken kind wat geprobeerd heeft wat zijn leven te maken en daar ook echt zijn stinkende best voor heeft gedaan. Dat maakt toch dat je heel anders met een persoon om kunt gaan. Maar dat moet je kunnen en willen.

Hopelijk heb je hier wat aan.
Met vriendelijke groet

Steven

Login om te reageren
Anoniem (niet gecontroleerd)

Helaas niet alleen maar bij BPS, ook bij ADHD(of meer misschien wel) wordt hetzelfde gedaan, ja maar diegene heeft ADHD. In feite maken we het daar alleen maar erger mee in mijn opinie want diegene voedt zijn eigen toxische gedrag daarmee en gaat door en wordt erger.

Login om te reageren
Boterbloempje

Hoi Steven, bedankt voor je reactie.
Ik heb enorm veel woede gevoeld over hoe de situatie verlopen is. Ik heb voor een lange tijd mezelf de schuld gegeven en het gevoel gehad dat ik me aanstel.. Want hulpverleners zullen wel gelijk hebben. Pas in therapie kwam ik erachter dat er enorm veel fouten zijn gemaakt en dat er heel slecht is gereageerd op de situatie en op mij. Ik hoop ook echt dat er mensen zijn in mijn positie (familie van iemand met..) die beter behandeld worden en er ook echt geluisterd gaat worden.
En inderdaad, ze kwam overal mee weg en alle energie ging naar haar. Mijn ouders waren zo gefocust op het gezin bij elkaar houden en haar de aandacht geven die ze nodig had dat het juist averechts werkte. Vervolgens was ik degene die weg wilde, een hekel kreeg aan hun en geen veilige plek had voor mijn emoties. En voor haar waren er geen gevolgen voor haar daden en geldde er geen regels.

Ik ben het absoluut mee eens om de oorzaak te achterhalen van haar gedrag. Het probleem is dat het al vanaf het begin niet duidelijk is waarom zij is hoe ze is. Er is nooit een aanleiding gevonden voor de ontwikkeling van haar stoornis. Daar komt bij dat ik nog steeds erg boze gevoelens heb naar haar stoornis in het algemeen. Dit was namelijk altijd de reden van het goed praten. Ik ben emotioneel nog niet in staat om te lezen dat mensen met die stoornis het moeilijk hebben, met zichzelf in de knoop zitten of ‘zielig zijn’. Het zal op langere termijn wel baat hebben bij mijn herstel denk ik maar voor nu roept het nog te veel op.

Login om te reageren
Boterbloempje

Hoi Liz-8,
Absoluut mee eens. Door negatief gedrag altijd maar toe te staan omdat 'diegene er niks aan kan doen' houdt je alle gifitge patronen in stand. Ook degende die dit constant toestaan gaan uiteindelijk zover over hun eigen grens dat je ook niet meer terug kan.

Login om te reageren
Default profile image
Johny-88

Hee,

Jeetje wat moet jij je eenzaam voelen in deze situatie..
het is inderdaad zo dat mensen met een bepaalde stoornis vaak niet worden aangesproken op hun gedrag of er geen consequenties aanhangen terwijl het natuurlijk absurd gedrag is!!
Je hebt er echt het meeste aan om dicht bij jezelf te blijven.. dus flippen zal geen zin hebben. Want het gaat je waarschijnlijk nog meer frustreren omdat de rest zich in het oude patroon houdt. Er zijn wel een aantal dingen die mij te binnen schieten die zouden kunnen helpen:
- nogmaals proberen een systeemgesprek aan te gaan met een therapeut die je zelf uitkiest en dan met ouders en zus.
- in het “alternatieve” circuit heb je best veel mensen die je kunnen helpen met die woede die je in je lijf voelt. Iets symbolisch bijvoorbeeld om het los te laten.
- psychomotorische therapie. Lichaamsgerichte therapie. Wellicht dat je lichaam de trauma’s nog niet volledig heeft opgeruimd.
- daarnaast is het volkomen normaal dat je die gevoelens hebt..

Hopelijk heb je er iets aan. En je kunt altijd een berichtje sturen als je meer wilt weten.

Groetjes

Login om te reageren
Boterbloempje

Hoi Johny,
Bedankt voor je reactie. En bedankt voor de tips, ik zal me er eens in verdiepen.
Het voelt soms inderdaad alsof er nog het een en ander opgeslagen zit in mijn lichaam maar ik me mentaal verder wel goed voel. Ik zal ook eens kijken naar psychomotorische therapie, ik kende dat nog niet maar het klinkt alsof ik er wel baat bij kan hebben! Ik heb ook al gezocht op fysiotherapie voor psychosomatische klachten, misschien dat ik zo mijn zoekresultaten wat kan uitbreiden :)
Groetjes!

Login om te reageren