Tweeledigheid bij (jonge) kinderen

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van seksueel misbruik en seksueel geweld’
24 december 202117 reacties276 weergavenPublieke groep
Naast lotgenoot nu ook ambassadeur
Steven | Ambassadeur

Velen hier hebben een seksueel trauma uit hun kinderjaren. Dit zorgt voor veel extra complicaties maar ook veel meer onbegrip naar jezelf.

Een kind kijkt naar een ouder/familielid/naaste maar ook naar een oudere buurman als iemand die het beter weet. Als die zegt dat iets op een bepaalde manier is, dan is dat zo! Maar als we dan ouder zijn en met ons volwassen brein zonder alle hormonale schommelingen terug kijken dan zien we iets heel anders.
Ik was dom
Ik had op moeten stappen
Ik had duidelijker moet zijn
Dat zijn de dingen die mensen vaak uitspreken

Er zijn daarnaast nog een veelvoud aan gedachten die we desondanks vaak niet bespreken. De dader in mijn verhaal was mijn surrogaat vader. Hij was een vriend, een vertrouweling, iemand die me wel snapte. Stop zeggen tegen wat er gebeurde had vele effecten maar één met de nodige schaamte erin was "ik wilde al die positieve dingen niet kwijt"

Het is dus heel tweeledig allemaal. Natuurlijk kun je verstandelijk ernaar kijken en zeggen "het hoorde allemaal bij de manipulatie" desondanks heeft de persoon een plekje in je leven weten te bemachtigen toen je daar vatbaar voor was. Als dit niet zo was dan hadden veel van de traumatische ervaringen er vaak ook niet kunnen komen. De reactie erop was dan anders geweest. Dit is natuurlijk niet bij allen op deze wijze, maar veelal zie je dat er een band wordt aangegaan waardoor zaken niet tot uiting komen. Deze botsing blijft lang erna nog bestaan en het voelt hierdoor als een soort verraad of die ander onrecht aandoen om bijvoorbeeld aangifte te doen. Zelfs erna wanneer de verstandelijke keuze gemaakt is kan het nog verkeerd voelen.

Wat te doen in deze?
Voor mij heeft het veel geholpen om te erkennen dat deze gevoelens er zijn. Hoe moeilijk ze verstandelijk ook voor me waren. Het voelde dan ook alsof mijn verleden 2 personen kende. De ene die lief voor me was en de ander waar ik van walgde. Als een dr. Jakyll en mr. Hyde (mocht je die kennen). Het was daarentegen 1 persoon. Ik als kind had een bepaalde behoefte en daarin werd voorzien. Daardoor was ik kwetsbaarder dan anders. Dit gaf natuurlijk die ander geen recht om te doen wat gedaan is! Desondanks heb ik wel ervaren hoe het is om ook andere dingen te ervaren. Ik hoefde daar niet meer of minder van te maken.

Ik ben dan ook gaan kijken naar dat deel van me wat een behoefte had aan "iets" en ben daar zelf in gaan voorzien. Ofwel door mezelf sterker te maken op bepaalde vlakken of om bewust contacten te zoeken welke me hierin wat te bieden hadden. Openheid naar mijzelf dus maar ook naar die ander toe hierover. Zwijgen over mijn kwetsbaarheden zorgde voor een taboe en schaamte en deze was niet nodig.

Mocht je lasten ervaren van deze gedachten. Twijfel niet of het iets is om je voor te schamen maar ga delen. Of dit nu hier is of bij een psycholoog of bij slachtofferhulp dat is aan jou, maar laat het je niet van binnen opvreten! Mocht je dergelijke gedachten hebben of gehad. Laat ons weten wat jou helpt of heeft geholpen.

Om een voorbeeld te noemen uit mijn verhaal. Mijn oma (die al vroeg overleden was dus al voor het misbruik) nam de tijd en ruimte om mij en andere kleinkinderen bij haar op schoot te laten liggen en ons allen in de nek te kriebelen. De dader in mijn verhaal wist deze informatie van me te verkrijgen en ging dit ook doen. Dit voelde voor mij dus als een soort thuis komen. Een veilig gevoel. Het gevoel dat iemand er dus voor je is en alle aandacht even voor je heeft.

Bewust ervan zijn wat dit je op levert en dat dit niet betekent dat je dan de ander iets verschuldigd bent is belangrijk. De wetenschap dat je die ander niet nodig hebt om dit over jezelf te kunnen zeggen ook. De gedachte "ik ben het waard! En die bevestiging heb ik niet van een ander nodig dan mijzelf" die kan zorgen dat je het los maakt van elkaar.

Het is niet erg dat er dingen zijn geweest die jij mogelijk anders had kunnen of gevoelsmatig zelfs had moeten doen. Jij was een kind. Met een kinder brein welke over zulke complexe zaken als manipulatie en onrecht niet na kon denken. De ander persoon waarschijnlijk wel. Dus houdt de schuld van jezelf weg, want daar kun je jezelf aardig gek mee maken.

 

Reageren op dit verhaal?

Members of the Lotgenoten Community can join into the conversation with other members. Share your experiences, support other members or ask questions.

17 reacties

Default profile image
Marli 68

Nu ik me heb aangemeld besef ik pas des te meer wat het verleden een stempel drukt op mijn gevoelens nu.
Jaren geleden heb ik een enorme psychische dip gehad vanaf het moment dat ik mijn tweede kind heb gekregen. Ik ben bij psychologen geweest en heb anti depressiviteit gebruikt. Nooit is erover gesproken, of ik met seksueel geweld te maken heb gehad. Het leven ging vrolijk verder. Nu sinds twee jaar ben ik gestopt met de anti depressiva en werken in het onderwijs i.v.m. Pensionering en komen de lichamelijke klachten weer terug. Door te praten met mijn nieuwe partner kwam ik erachter. Dat er in mijn jeugd sprake was van seksueel misbruik.
Mijn gevoelens hieromtrent zijn meer van ongeloof. Ik wist wel dat dit was gebeurd maar niet dat het zo’n impact heeft op mijn leven nu.
Er over praten vind ik wel lastig, omdat je dan inderdaad moet erkennen dat er een schuldgevoel is. Ik kan moeilijk nee zeggen tegen anderen en voelde mij geïntimideerd en wilde aardig zijn.
Ik heb vorig jaar bij het begin van de Corona al een deel over mijn jeugd opgeschreven over mijn opvoeding en het gedrag van mijn vader jegens mij.
Dat wil ik in een later stadium delen.
Ouders moeten van hun kind houden, maar ze niet misbruiken en mishandelen.

Login om te reageren
Default profile image
Emma

Hoi Steven,

Ik ben het eens met je verhaal, maar ik vind wel dat er een groot onderscheid is tussen seksueel misbruik met iemand binnen de familie dan een ander. Niet qua verwerking en wat het met je doet, maar emotioneel qua wat het allemaal kan veroorzaken als het wordt uitgesproken. Vaak ontploft er dan een
Bom en word jij als schuldige gezien
En sta je er nogmaals op alleen voor en dat is volgens mij ook wel de reden waarom het zo moeilijk is om daar mee aan de slag te gaan en het te benoemen naar anderen toe.

Zelf heb ik heel weinig mensen iets gezegd. En dan het stuk waar er sprake is van misbruik met iemand die aanwezig was bij de speeltuin. Nooit het misbruik binnen de familie. Ik ga dit ook nooit kunnen uitspreken naar iemand die ook mijn familie kent. Gelukkig heb ik dit wel kunnen uitspreken bij mijn psycholoog en bij enkele lotgenoten maar zij hebben dat juist hetzelfde trauma wat het makkelijker maakt om te bespreken.

Ik denk dat ik hier voor velen spreek. Momenteel wordt er in de media heel veel gedaan rond misbruik, maar helaas gaat het amper over misbruik binnen de familiale banden wat volgens mij de grootste impact van allemaal heeft. Als je je familie (ouder, broer/zus, oom/tante, grootouder, …) niet eens kan vertrouwen omdat men je vertrouwen schendt en men je in je diepste raakt. Wie kan je dan wel vertrouwen. Vertrouwen is bij mij mijn grootste issue. Ook een reden waarom ik het niet zomaar bespreek. Men maakt van het verhaal mogelijks meer dan wat ik er van wil maken en dan de kans dat het zo wordt verspreid dat meerderen het ongevraagd weten.

Het zou fijn zijn moest deze vorm van misbruik meer onder de aandacht komen, idem als psychisch lijden binnen het gezin, familiaal geweld, … daar ben je niet zo maar van verlost. Het blijft je veel langer achtervolgen dan je denkt en als kind kan je niet zomaar de banden verbreken. Laat staan binnen je gezin.

Liefs Emma

Login om te reageren
Default profile image
Marli 68

Hoi Emma,
Ik ben het helemaal met je eens. In mijn geval was het misbruik zowel intern als extern. Het onvoorwaardelijke vertrouwen in je familie is dan ook logischer. De loyaliteit is als kind heel groot De buitenwereld kun je verder van je af laten glijden.
Het gevoel om als kind je ouders een plezier te doen en je een goed kind te voelen is enorm. Zeker als je weleens koel wordt behandelt door je moeder.
Er komt een heleboel in mij op, kan het nu niet allemaal onder woorden brengen. Het geeft een enorm naar gevoel en verbreken van je familie banden is het laatste wat je wilt. en zeker als je je daar nog niet zo bewust van bent. . Ook jouw idee over het verhaal groter maken dan het is en de verspreiding naar de buitenwereld is iets wat ik ook zeker niet wil. Wel bespreken met lotgenoten en zeker het in het algemeen meer aandacht geven.
Fijne feestdagen

Login om te reageren
Joti

Lieve Emma,
Herken het zo!! Ben mijn familie grotendeels kwijt geraakt doordat ik wel heb gesproken. Toch ben ik blij dat ik niet heb gezwegen.
Vooral nu met de feestdagen is het allesbehalve gemakkelijk.
Ben vanochtend dan ook even 'geflipt', spanning was te hoog.

Ik probeer toch wat van de feestdagen te maken....

Liefs en goede feestdagen,

Liefs, Joti 😘

Login om te reageren
Default profile image
Emma

Hoi Marli, ik deel je mening ook. Ik zou het zelf niet kunnen om alles kapot te maken met mijn familie. Mijn woede en boosheid is er ook niet waardoor ik vooral met mijn trauma aan de slag wil. En de ptss onder de knie wil hebben zodat mijn lichaam wat meer rust gaat hebben.

Het familiaal misbruik moet idd meer onder de aandacht gebracht worden en mensen moeten ook begrip hebben voor het feit dat iemand het nooit letterlijk wil uitspreken tegen iemand die het niet heeft ervaren. Dat is ook een recht van het slachtoffer om niet tot in detail alles te bespreken. Vaak valt ook het geheel niet te bespreken. Mijn herinneringen zijn nog steeds beperkt omdat de rest verdrongen is en ook dat vind ik ondertussen ok.

Ik wil vooral rust en minder prikkels opvangen owv mijn verleden. Dat zou mij al veel rust brengen lijkt me

Het is voor iedereen een keuze wat men deelt en op een gegeven moment heb je de neiging om het te delen met anderen maar toch ben ik blij dat ik het niet zomaar heb gedeeld met eender wie want owv de schaamte zou me dat mentaal niet goed afgaan.

Ik vind het wel knap diegenen die het kunnen.

Liefs Emma

Login om te reageren
Default profile image
Patricia

Hoi Steven en alle anderen
Ik ben nieuw in deze groep, maar lees nu al zoveel reacties met herkenning.
Ik ben het eens met de openheid wat betreft familie en sexuele misbruik. Het is vaak zo dat jij uiteindelijk nog meer gekwetst word omdat de ander zich vrijpleit. Het ligt zo gevoelig en probeer nu eerst goed voor mezelf te zorgen hierin. Dat me dat nu voor het eerst steeds beter lukt is door een 3 weekse opname bij het traumacentrum Sinai in Amstelveen.
Daar kon ik voor het eerst kijken wat het misbruik met mij als klein meisje heeft gedaan. Het maakt dat ik nu grenzen kan trekken en niet meer m'n oude please gedrag in hoef te zetten. Het is best hard werken nu al m'n patronen hierin te veranderen. Ik hoop door dit nu op deze manier te gaan doen m'n leven steeds beter word en ik weer verder kan. Vind het fijn om met lotgenoten te praten omdat het meer begrepen word.
Dank voor jullie reacties en openheid.
Hartelijke groet Patricia

Login om te reageren
Default profile image
Patricia

Hoi Emma en Marli
Ik ga zeker binnenkort een stuk delen van mijn opname bij de Sinai.
Ik ben nu aan het stabiliseren en heb daar nog wat tijd voor nodig.
Hoop met een paar weken zover te zijn om het proces dat ik nu door ga te kunnen opschrijven.
Bedankt voor jullie reactie!
Hartelijke groeten Patricia

Login om te reageren
Default profile image
Emma

Hoi Patricia, fijn te horen dat je hier herkenning vindt. Kan je ons wat meer delen over de opname? Hoe men daar te werk gaat en wat er zoal aan bod komt? Benieuwd waardoor je zo’n grote stappen vooruit hebt gezet.

Liefs Emma

Login om te reageren
Default profile image
Marli 68

Hoi Emma en Patricia,
Ik ben bekend met het Sinai centrum. Ben er niet behandeld. Zou graag ook van Patricia willen weten wat de opname voor je heeft betekend. En wat er zoal met je gedaan is.
Groeten Marli

Login om te reageren
Default profile image
Marli 68

Hoi Patricia,
Fijn dat je hier zo positief over denkt om je verhaal te delen met ons. Zelf worstel ik ook met allerlei gedachten omtrent het misbruik. Waarom heb ik me nooit verzet en het maar toegestaan? Niet beseffend wat voor impact het op je latere leven zou hebben. Zelf ben ik nu in een beginstadium om aan de verwerking te werken. Graag wil ik met jullie uit de groep verder willen sparren over hoe je met dit trauma om kan gaan.
Liefs Marli

Login om te reageren
Naast lotgenoot nu ook ambassadeur
Steven | Ambassadeur

Excuus voor de verlate reactie, maar bij deze alsnog.

Ik probeer geen onderscheid te maken tussen wie wat waar wanneer en hoe lang. Iedere vorm van misbruik heeft een eigen variatie aan impact.

Zoals ik meestal symbolisch uitleg: als ik mijn teen stoot aan een steen en iemand anders ook tegen de exact zelfde steen. Wie heeft dan de meeste pijn? Het gaat niet om vergelijking van activiteit maar om stilstaan bij de gelijkenis. In mijn optiek poog ik te voorkomen dat wel/geen familie, aanranding/misbruik, eenmalig of langdurig een bepaalde zwaarte gaat krijgen. Ieder neemt een eigen complicatie met zich mee.
We moeten deze complicaties niet wegen onderling. Dat gebeurt helaas in een rechtszaak al. Daar maakt het blijkbaar uit hoe intensief iemands leven doordrongen is. Terwijl we deze weging niet zouden hoeven maken, iedere seksuele grensoverschrijding is er 1 teveel.

Dus ja misbruik door eigen familie brengt eigen complicaties met zich mee. Door een pleegouder of voogd of jeugdzorg weer een heel andere. Als kind gered worden uit een gezin met misbruik om vervolgens in de jeugdzorg misbruikt te worden is ook iets wat je jezelf niet wilt voorstellen.
Al om al komt het terug op één gemeenschappelijke deler. We zijn allen slachtoffer. Hier mogen we met elkaar het hebben over de complicaties welke we ervaren ongeacht de oorsprong van deze complicaties.

Ik hoop dus dat iedereen ongeacht afkomst en mate van trauma zich hier kan vinden en herkennen in alle verhalen. Of dit nu door gelijkenis is of juist door verkleining of vergroting van diens complicatie.

Deze reactie past dan ook wel bij mijn oorspronkelijke post. Dat je zaken niet op waarde moet gaan schatten vanuit informatie die je nu hebt.
Als een goochelaar me als kind een kaarttruc laat zien en ik echt geloofde dat ik magie zag. Ben ik dan een dom kind? Omdat ik nu snap dat het maar een simpele kaarttruc was? Nee, mijn kinderhersenen werkten toen dusdanig dat ik in magie geloofde. Dat maakt me geen dom kind. Dat maakt me een normaal kind waar normaal mee omgegaan moet worden.

Dus waarom ik als kind juist degene op zocht om misbruikt te worden? Omdat in mijn kinderhersenen het zo werkte dat ik dacht dat het opzoeken zorgde dat het gebeurde wanneer ik ervoor koos. Dat ik een soort regie en controle zou hebben. Dat soort logica gaf mij meer rust dan het niet weten en continue in spanning leven. Is dat logisch? Nee allesbehalve. Maar het was mijn logica destijds. Die, binnen de beperkte logica die in zo'n situatie ter beschikking had, de beste logica was die ik kon creëren. Ik kan me nu berusten in het feit dat wat mijn brein destijds produceerde nu niet meer zo gemaakt wordt. Ik ben nu niet meer dat kind en daar dan ook niet op die manier kwetsbaar voor. Dat maakt me desondanks niet onschendbaar. Tegen absoluut geweld is niemand dat helaas. Ik kan me er daarentegen in berusten dat in zo'n situatie alleen mijn lijf geraakt kan worden.
Zo leert je huidige volwassene zich "wapenen" voor vroeger leed maar ook voor "toekomstig" leed.

Hopelijk is het allemaal nog wel helder zo. Zo niet vraag gerust!

P.s. niemand zegt hier iets verkeerds. Dus ik hoop dat eenieder mijn stuk dan ook leest als een opinie/visie. Ook die van mij kan nog 100x aangepast worden. Ik nodig dan ook iedereen uit om deel te nemen in dit onderwerp.

Login om te reageren
Joti

Hallo Steven en anderen,

Best complex allemaal😚
Zo heb ik destijds voor dezelfde opleiding als de dader (mijn broer) gekozen. Kon hij mij nog beter met mijn huiswerk helpen (hij gebruikte dit als dekmantel).
Nu begrijp ik het niet dat ik dit ooit heb gedaan😬 en neem ik het mij zelf kwalijk dat ik destijds deze keuze heb gemaakt. Maar hij had het al geregeld met de decaan van de opleiding, ik was uitgeloot bij mijn eerste keus van mijn oopleiding.

Inmiddels al jaren geleden dat ik mij heb omgeschoold naar totaal iets anders.

Groeten, Joti

Login om te reageren
Naast lotgenoot nu ook ambassadeur
Steven | Ambassadeur

Het is vaak lastig als je niet meer denkt zoals destijds.
Zo had ik vaak het gevoel graag bij de dader te willen zijn. Niet omdat ik daadwerkelijk bij hem wilde zijn. Nee door de situatie met hem juist had ik het gevoel dat ik nergens meer "mezelf" kon zijn. Dus ik kreeg het misplaatste thuisgevoel bij hem.
Wilde ik dus bij hem zijn? Nee de angst dat alles rondom hem de wereld in kon komen was zo groot behalve bij hem. Want bij hem kon ik me niet verspreken en problemen krijgen. Dus als je het op zo'n manier gaat zien was het voor mij als kind best "logisch" dat ik bij hem wilde zijn.
Niet vergeten dat logica van kinderen (ook oudere kinderen welke emotionele stagnatie hebben ervaren, dus niet door ontwikkeld emotioneel door trauma) niet altijd logisch is volgens volwassen concepten.
De volwassene zegt: ga praten over het misbruik en herstel ervan en ga je overal thuis voelen.
Het kind denkt: ik kan nergens terecht want dat hoort niet/mag niet. Mijn wereld vergaat dan, etc. Dus ik kan alleen voorkomen dat de situatie ergers wordt.... (tja daar wordt het meestal niet beter van, maar achteraf altijd 'makkelijker' te zien natuurlijk)

Emoties spelen een heel belangrijke rol. Hormonen spelen vaak ook een grote rol. Er is zo ooit een arts geweest die zei "door puberteit gaan is te vergelijken met een psychose, je leeft volledig in je eigen wereld tot de puberteit voorbij is.

Vaak helpt het me om niet te proberen te begrijpen waarom ik iets niet heb gedaan. Maar juist te kijken. Wat leverde het me op om de situatie te laten zoals deze was.
Hoe ziek het ook klinkt. Een situatie met misbruik wordt een bekende en zelfs vertrouwde situatie voor een kind. Het wordt een normaal, hoe vreemd dit ook lijkt.
Als jouw normaal van nu. Opeens afgenomen zou worden zou dat je veel angst bezorgen. Zo ook voor een kind die zoiets als normaal is moeten gaan zien om te overleven.

Misschien een makkelijke vergelijking:
Stel je hebt als kind een mooie bril gehad met roze glazen. Heel de wereld was roze.
Nu probeer je datzelfde voor te stellen, maar al kun je er een beeld van vormen. Je gaat het niet meer zien zoals destijds. Je kunt iets wat je moet ervaren niet met logica helemaal uitleggen.
Jouw eigen beweegredenen snappen destijds is als je familielid proberen uit te leggen hoe het is om misbruikt te zijn. Je kunt er veel woorden voor kiezen, maar of de ander de boodschap zal snappen....

Hopelijk een beetje helder zo? Het is lastige materie.

Login om te reageren
Joti

Best ingewikkeld...
Maar het was sowieso een niet fijne thuissituatie met een vader met psychische problematiek en een moeder die hier niet mee om kon gaan. Misschien waren wij tweeën wel de 'sterksten' .Dit kwam onlangs ook naar voren in een familie-opstelling.
Maar blijf het zo moeilijk vinden.

Login om te reageren
Naast lotgenoot nu ook ambassadeur
Steven | Ambassadeur

Dus als jullie de stabiele factor waren betekent dat ook dat hij dat voor jou was. Confrontatie daarmee aan gaan betekent je stabiliteit kwijt kunnen raken. Dan heb je al een heel zuivere motivatie van een kind te pakken om een ongewenste situatie toch in stand te houden. Puur uit angst alles kwijt te raken.
Door gesprekken erover zoals met zo'n familie opstelling, tijdlijnen in combinatie met kindrollen, etc kun je grip krijgen op je beleefwereld van destijds.
Klinkt alsof je hard aan het werk bent in ieder geval! 😁

Login om te reageren
Joti

Hallo Steven.

Toch nog even een korte reactie.
Inderdaad trokken we samen op als het niet goed ging met mijn vader. Mijn oudste broer was niet sterk en mijn jongste broertje was nog jong.
Ik zocht hem niet op, maar hij zocht mij op. Op mijn slaap/studeerkamer, in de badkamer, als ik van het toilet kwam. Hij stuurde mij 's avonds vroeg naar bed en kwam dan bij mij.
Ik zei nee en soms nog eens nee en toch liet ik het gebeuren.
En dat ging jaar in en jaar uit....

Login om te reageren
Joti

Mijn coachingstraject van mijn werk loopt ten einde, nog 2 gesprekken.
We hebben 1 keer een familie-opstelling gedaan. Doel is om dit nog een keer verder uit te werken.
Laatste gesprek ging meer over werk en haar opdracht raakte aan een ander trauma. Door het uitvoeren van deze opdracht juist meer spanning...
half januari zie ik haar weer.

Groeten, Joti

Login om te reageren