Op zoek naar herkenning na verkrachting / PTSS
Hoi allemaal,
Ik vind het heel spannend om dit te delen, maar ik merk dat ik me vaak erg alleen voel en hoop hier herkenning en begrip te vinden.
Eind november ben ik thuis verkracht door iemand met wie ik 1x eerder gedate had. Hij stond ineens voor m’n deur en ik heb hem binnen gelaten ondanks dat ik me onveilig voelde en onrustig. Ik heb meerdere keren aangegeven dat ik het niet wilde, maar dat werd genegeerd. Ik merk dat ik het nog steeds moeilijk vind om dit zo te benoemen, en ik voel me vaak schuldig, ook al weet ik ergens dat het niet mijn schuld is.
Sindsdien heb ik PTSS en ben ik gestart met EMDR. Toch voelt mijn herstel langzaam en zwaar. Het is nu ongeveer 5 maanden geleden en ik had gehoopt dat ik al verder zou zijn. Ik werk momenteel 50%, maar dat kost me al veel energie.
Ik merk dat het me op veel vlakken raakt:
- mijn lichaam staat vaak in een soort constante alertheid
- ik ben erg moe en slaap slecht
- ik raak soms “afwezig” of check een beetje uit
- ik heb lichamelijke klachten zoals vaker moeten plassen en regelmatig diarree
- in mijn slaap krab ik mezelf soms open aan mijn vagina, zonder dat ik het doorheb
Ook merk ik dat mijn gevoelens en seksualiteit veranderd zijn, wat ik verwarrend vind.
Wat ik ook moeilijk vind, is dat ik niet boos kan zijn op hem. Ik zou willen dat ik dat kon, maar in plaats daarvan voel ik vooral verdriet en verwarring.
Ik denk dat ik vooral op zoek ben naar:
- herkenning (zijn er mensen die dit ook zo ervaren?)
- hoe jullie omgaan met het gevoel dat herstel zo langzaam gaat
- tips voor behandelingen naast EMDR, vooral voor de lichamelijke spanning en onrust
- en hoe jullie omgaan met schuldgevoelens en het niet boos kunnen zijn
Ik voel me hier vaak heel alleen in, dus het zou me helpen om iets van anderen te horen.
Liefs
4 Reacties
Hallo Kim,
Wat ontzettend naar dat je dit hebt meegemaakt.
De gevoelens en klachten die je beschrijft zijn niet raar.
Herstel kan soms best lang duren en dat zal heel frustrerend zijn. Je zou willen dat je leven weer "normaal" is maar dat is het nu niet meer. Het is niet negatief en gedoemd bedoeld maar zie het als een (psychische/emotionele) wond die je moet blijven verzorgen.
Iedereen is daarin wel anders en er is geen vaste tijd in wanneer je hersteld bent.
Mijn ervaring is dat het soms een hele tijd beter gaat en dan toch weer even wat minder kan gaan, weer slecht slapen ect.
Je schrijft dat je niet boos kan zijn op hem, ook dit kan nog veranderen, misschien komt er een tijd 'dat je even klaar bent met verdriet' en dat je wél boos kunt zijn op hoe hij met je is omgegaan.
Je schrijft dat je al begonnen bent met EMDR en hopelijk gaat dat helpen om veel klachten te verminderen.
Wat voor mij helpend kan zijn, zijn soms (lichaams) meditaties. Misschien wel even zoeken voordat je iets hebt gevonden wat voor jou aanspreekt. Of als er in de buurt yoga lessen gegeven worden, proberen of dat iets voor je is. Dat zou kunnen helpen om gevoel/contact met je lichaam te maken, stress verminderen ect.
Is er iemand in je omgeving die je vertrouwd en waarmee je kunt praten erover?
Heel veel sterkte 🌼
Hoi Kim, ik voel het verdriet door je woorden heen. Je wilt je leven terug, heel begrijpelijk 🤍
Probeer jezelf niet te veroordelen om wat je voelt. Herstel volgt haar eigen weg en gaat sowieso langzamer dan je wilt. Nu is het vooral verwarring en verdriet, later voel je misschien toch nog boosheid. Het mag er allemaal zijn, zelfs je frustratie erover. Wat mij helpt zijn vooral kleine dingen: een korte wandeling of een warm kopje koffie op de bank. Dingen waardoor mijn verdriet net wat wordt verlicht of ik me net wat rustiger voel. Kleine dingen waardoor je langzaam je gevoel van veiligheid weer terugvindt. Wees zacht voor jezelf.
Hoi Kim, wat verschrikkelijk dat je dit hebt meegemaakt.
Ik kan me wel herkennen in het verward en niet boos kunnen zijn. Bij mij was het dat ik eerst soort van vrienden was met mijn dader, en nadat het gebeurde had ik nog steeds dat beeld van hem in mijn hoofd. Dat ging dus niet samen met wat hij me aandeed, dus was ik ook heel verward en kon ik een langere tijd niet boos op hem zijn. Ik had er moeite mee als mijn omgeving boos op hem was, omdat ik hem nog niet zag als dader, maar nog als goede vriend. Misschien ervaar jij iets wat daar op lijkt? Het is voor mij nu 3 jaar geleden en na een tijdje begon ik wel boos op hem te zijn.
Het is zo'n ingewikkeld proces om er mee om te gaan en te herstellen, en er kan veel gaan veranderen.
Over je andere punt: herstel gaat op en neer en kan langzaam aanvoelen, maar over het algemeen gaat het hopelijk in een stijgende lijn. Dat het soms slechter kan gaan betekent niet dat je geen vooruitgang boekt!
Wat anderen ook zeiden hieronder, probeer zacht voor jezelf te zijn. Het is en was niet jouw schuld.
Klinkt allemaal heel herkenbaar wat je verteld, bij mij werkt t om erover te praten en dit brengt ook meer details naar boven.
Zelf heb ik een soort reset gekregen, hiervoor ben ik nu ook bezig om dit te kunnen bij andere mensen.