Hoe kunnen wij jullie helpen als ambassadeurs?
Lieve helpers,
Ik ben ambassadeur voor de online lotgenoten community. Dit doe ik niet alleen, maar samen met andere collega ambassadeurs. Ieder met onze eigen ervaring op het gebied van seksueel geweld/seksueel misbruik.
Als helper komt er veel op je af. Is het soms lastig om in te schatten waar je goed aan doet.
Mochten jullie tegen vragen aanlopen. Schrijf een van ons gerust een bericht. Ik kan niet beloven dat wij overal antwoord op hebben. Wij kunnen wel met jullie meedenken en daar waar nodig tips geven.
Groetjes,
Henriek
Ambassadeur online lotgenoten community
Bezig met laden...
7 Reacties
Beste Henriek,
Ik weet niet waar ik beginnen moet. Onze dochter is vorige week verkracht en ik heb zoveel vragen over hoe we haar het beste kunnen begeleiden. Ze woont tijdeijk in Portugal en ik ben uiteraard gelijk heen gevlogen. Ze is sterk en flink, heeft gelijk goede stappen genomen (naar de politie en ziekenhuis gegaan). Ze gaf aan dat ze daar deze maand nog perse wilde blijven. Dingen goed afronden met vrienden, leuke dingen doen om de buitenland ervaring waar ze naar op zoek was een goede afronding te geven. Ik ben vannacht weer thuis gekomen.
Voelt alsof ik haar daar helemaal alleen achter heb gelaten, wat gedeeltelijk ook zo is, maar ze heeft heel veel vrienden daar en stelde mij gerust dat het oké is.
Maar het voelt zo slecht dat ik ben weggegaan....
Ze heeft mij gevraagd hier in Nederland alvast wat hulpdingen uit te zoeken. Daar ben ik nu druk mee bezig.
Zodra ze begin oktober thuis komt, wil ze met therapie beginnen.
We volgen zoveel mogelijk haar pad, zoals zij het wil. Maar ik voel me zo machteloos, wat kan ik nog meer doen? Houd ze zich niet te groot om ons te beschermen? Hoe gaan andere ouders hiermee om? Is er een groep waarin ouders hun zorgen en verhaal samen kunnen delen?
Beste Tea,
Wat goed dat u zich hier open stelt en uw vragen hier deelt. Ik vind het erg wat uw dochter is overkomen.
Ik begrijp dat het lastig is om als ouder in te schatten waar je goed aan doet. Het belangrijkste wat u kunt doen is er voor haar zijn. Vraag haar waar zij behoefte aan heeft. Het is goed dat jullie haar pad volgen. Ook als is dit voor u heel lastig.
Er zijn lotgenotengroepen ook voor ouders. Via onderstaand link kunt u hier meer informatie over lezen.
https://www.slachtofferhulp.nl/emotionele-hulp/contact-met-lotgenoten/a…
Er zijn ook lotgenotengroepen voor uw dochter, mocht zij hier behoefte aan hebben.
Op de website van centrum seksueel geweld staan ook tips over wat je het beste kunt doen als je iemand steunt die slachtoffer is van seksueel geweld.
https://centrumseksueelgeweld.nl/iemand-steunen/
U kunt ook altijd je vragen op deze community stellen. Mocht u het prettiger vinden mag u mij ook via een privé bericht vragen stellen.
Ik hoop dat ik u hiermee informatie heb kunnen geven waar u verder mee kunt.
Ik wens u veel sterkte bij de stappen die u moet gaan zetten.
Groetjes,
Henriek
Bedankt voor je reactie. Ik heb het gevoel dat ik op deze manier ook al wat kan doen.
Warme groet, Tea
Een wat late reactie, ik heb even ruimte nodig gehad voor mezelf.
Je bericht is gericht aan helpers en kon dat niet helemaal plaatsen en/of je daarmee gewoon ook lotgenoten mee bedoelde?
Het leek me ook goed gewoon hier een reactie te plaatsen en moest er ook even over nadenken.
Het lijkt me best moeilijk om Ambassadeur te zijn, waar het natuurlijk ook oplevert dat je anderen de ruimte geeft hun ervaringen te delen en te ondersteunen.
Zelf overwoog ik het ook, maar kan het beter gewoon vanuit de status van lotgenoot me gevoelsmatig meer vrijheid geeft te reageren als ik ruimte heb, als ik kan en wil.
Ambassadeur zijn vraagt misschien in nuance net iets anders van je dan wanneer je als 'gewone' lotgenoot reageert, maar schept misschien ook andere verwachtingen?
En hoe ontstaat er een goede interactie tussen Ambassadeurs en lotgenoten en tussen lotgenoten onderling.
Dat lijkt me misschien ook direct de complexiteit omdat behoeftes heel verschillend zijn van, gehoord en gezien worden (gelezen willen worden) tot echt reacties, praktische adviezen en/of tips of gewoon dat wat je bezig houdt kwijt willen.
Verder gebeurd het ook dat er nogal heftige reacties geplaatst worden en we of we nu lotgenoot zijn of ambassadeur moeite mee kunnen hebben of ons juist terugtrekken.
Ik ben ervan overtuigd dat alle abassadeurs doen wat ze kunnen, wat in hun vermogen ligt, waar ze zelf ruimte hebben, wat ze kunnen vooral ook willen.
Het kan nooit zo zijn dat een ambassadeur een moeten hierin ervaart, dat zou alleen maar averechts werken.
Wat ik wel merk is de 'vluchtigheid' van mensen die hier 'aanwezig' zijn en dat is soms lastig.
Zowel voor lotgenoten als voor ambassadeurs lijkt me.
Als ik echt al iets zou kunnen benoemen is dat ik soms wel de 'aanwezigheid' van ambassadeurs soms mis of van sommigen helemaal niets zie in reactie en/of ervaringen.
Geen verwijt, slechts een constatering. En misschien reageer ik zelf eerder op lotgenoten dan op verhalen van de ambassadeurs die natuurlijk ook lotgenoten zijn of is het me ontgaan. Houd me dat ten goede.
Wat soms helpend kan zijn is dat mensen de mogelijkheid hebben van een eigen blog of zo, die gewoon wat contact willen blijven behouden en/of langere periodes behoefte hebben aan deze vorm van contact en/of van zich afschrijven.
Ik wilde perse gewoon hier onder je bericht reageren om te zien of meer mensen over de brug durven komen met hoe zij het hier ervaren.
Bij alles gewoon dank voor wat jullie als ambassadeurs doen.💖🌟
Hoi Sterrenacht,
Goed dat je de ruimte hebt genomen voor jezelf. Bedankt voor je reactie en je feedback. Ik zal de feedback ook zeker bij ons in de groep meenemen om over na te denken.
Ik begrijp dat het soms kan voelen dat wij als ambassadeurs niet altijd even zichtbaar zijn. Ik zou zelf als ambassadeur wel zichtbaarder op de community willen zijn. Het is soms lastig om te bepalen in hoeverre een reactie van een ambassadeur nog iets toevoegt als er al lotgenoten op het bericht hebben gereageerd.
Groetjes,
Henriek
Hoi Henriek
Ik kan me voorstellen dat het lastig is en bovendien ben je zelf ook lotgenoot.
Vanuit mezelf sprekend denk ik dat elke reactie iets toevoegt van wie dan ook.
Het bijdraagt aan het minder alleen voelen.
Bovendien kunnen jullie behalve reageren als ambassadeur/lotgenoot wellicht ook meer praktische adviezen geven zoals links van organisaties/instanties of mensen op andere mogelijkheden wijzen.
Daar ben ik bijvoorbeeld zeker minder van op de hoogte en in sommige aspecten ook niet zo vaardig/behendig.
Ik heb even goed nagedacht over je vraag, en bovenstaande reactie.
Zelf loop ik natuurlijk op tegen het leeftijdsverschil maar wel altijd herkenbaarheid de rode draad is en/of verbondenheid met de anderen die hier komen.
Op een andere site merkte ik dat juist dat een soort van obstakel werd omdat velen juist problemen ervaren met hun familie, moeders, vaders.
Ikzelf heb elke kant ervaren, maar toch kan dit voor anderen die nu deze ervaringen opdoen een belemmering zijn, te gecompliceerd en dat begrijp ik omdat ik ook die ouder ben, die notabene haar (klein)kinderen niet ziet.
Waarmee ik zelf dus ook met behoudenheid reageer op anderen.
Dat even nagelaten, wat ik hier ervaar is de vluchtigheid, mensen komen en gaan en vroeg me af hoe jullie als ambassadeurslotgenoten dat ervaren.
Zelf zou ik een meer wat langduriger contacten willen opbouwen, zonder dat dit enige structuur/regelmaat nodig heeft.
Waar ook contacten even best open en intens waren je weer even bij iemand opnieuw kan aankloppen al was het maar om te vragen hoe het gaat met iemand.
Zonder dat je daar dan steeds een topic voor moet openen, dus het eventuele vervolg uitblijft.
Zelf communcieer ik liever niet altijd tweeledig door reacties hier en privéberichten te combineren daar ligt wat mijn grens.
En ruimte is wat we allemaal ons leven nodig hebben voor ons proces, al verder gaan, of weer ondergedompeld in ons eigen gevecht, strijd ook weer even op onszelf moeten/willen en kunnen zijn.
Zelf als losgenoot om dan toch even dat vreemde verschil te maken vond ik het prettig om te communiceren op deze manier met verschillende mensen, inzichten, maar ook de herkenbaarheid in processen.
Toch zie ik mensen 'verdwijnen'.
Ik hou niet zo van chatten en ga ook niet gauw via priveberichten contact maken. Daar is voor mij meer (tijd) voor nodig en meer elkaar eerst leren kennen.
De vluchtigheid merk ik dat die mij ook wat begint op te spelen en daarom het moeilijker vind steeds bij 'nieuwe' mensen te reageren.
Waar ik anderzijds met mijn eigen levenslange ervaringen voor mijn gevoel wel ondersteunend kan zijn.
Tegelijkertijd ook een valkuil kan zijn, zeker als er weinig gereageerd wordt vanuit ambassadeurslotgenoten en lotgenoten.
Het blijft wat vreemd die splitsing te maken maar is natuurlijk ook een feit denk ik die van ieder van ons dan toch net iets anders vraagt al kan ik dat niet exact duiden.
Ik zou niet goed weten hoe de interactie tussen ambassadeurs en lotgenoten zou moeten veranderen en of dat uberhaupt nodig is.
Maar misschien is het wel helpend dat wanneer het met lotgenoten stil valt jullie het gat wat vullen, omdat ik denk dat mensen die de enorme drempel nemen om hun verhaal te doen, zich weer ongezien, ongehoord voelen.
Vaak is het dan voldoende inderdaad om die persoon te laten merken dat je hem/haar ziet en ook mogelijkheden geeft inderdaad, wat je al doet, wat er nog meer is.
Ik weet absoluut niet of je/jullie hier wat aan hebben, maar ik heb mijn gedachten en gevoelens hierover dan maar even vrijgelaten.
Verder zou ik zeggen twijfel niet zozeer aan het feit of je wel of niet wat toevoegt omdat het altijd van toegevoegde waarde is 💖🌟
Hoi Sterrenacht,
Bedankt voor je reactie.
Ik zal je advies meenemen als ambassadeur bij het reageren bij verhalen van lotgenoten.
De vluchtigheid in de contacten herken ook ik als ambassadeur.
Groetjes,
Henriek